(Deze blog heb ik geschreven toen web-log iets van vijf weken offline was, en ik nog niet van plan was te verhuizen – ik zou deze posten zodra web-log weer terug online kwam. Hou daar dus rekening mee als je deze blog leest)

Ongeveer twee maanden geleden kreeg ik een e-mail van mijn opa. Hij had via mijn oom gehoord dat ik een blog had, en mijn opa zou mijn opa niet zijn als hij daar niet de link van wilde zien: hij was erg benieuwd naar de blogs die ik daar gepost had, omdat hij wilde weten wat er in mij omging. Met liefde gaf ik hem mijn link, want ik was ook wel erg nieuwsgierig naar wat hij over mijn blogs vond.
Ik stuurde die link over de mail, en ik kreeg iets later de vraag terug of er misschien iets mis was met de link die ik stuurde: hij deed het namelijk niet. Ik klikte ook op de link: ik wist zeker dat hij zou kloppen, en dat deed hij ook. Ik kreeg gewoon geen reactie, dus wat zou het kunnen zijn? Een storing. Ik mailde terug aan opa dat het morgen misschien wel beter zou zijn.
Helaas, morgen was het niet beter, maar we kregen wel te weten waarom de blog er niet was. Web-log was druk bezig met een verhuizing en mijn blog zou na onbepaalde tijd weer online komen. Ik ben een geduldig en makkelijk persoon, dus ik besloot het te slikken en te wachten tot de blog weer terug online zou komen.
Op dinsdag zes september kreeg ik een panisch telefoontje van oma met het nieuws dat ze mijn opa op de grond had gevonden, niet aanspreekbaar maar nog wel levend. Hij werd naar het Westeinde gebracht. Ik belde meteen mijn moeder op met het nieuws, en toen ik vertelde dat oma opa op de grond had gevonden, reageerde mamma met ‘dood?’
Mijn eerste reactie was ‘dood? Opa? Dood? Nee joh, doe even normaal, opa is onkwetsbaar’. Ik gaf door wat ik wist, mamma is naar het Westeinde geracet en ik, mijn hoop op goeie nachtrust vaarwel zeggend, deed een poging om naar bed te gaan.
Daar lag ik om tien over half twaalf wel in, maar ik was nog wel wakker toen ik de telefoon hoorde. Op dat moment wist ik het, en mijn ogen, huilende, ook – iets later kwam mijn vader de kamer binnen en bevestigde hij wat ik al vreesde.
Opa was tien minuten geleden overleden. Hij heeft deze blogs nooit kunnen lezen.
Helaas, dit zou oorspronkelijk een heel lange blog worden, aangezien ik toch weer een hoop heb meegemaakt sinds web-log offline is gegaan vanwege de verhuizing. De blog zou gaan over hoe mijn vakantie was(twee weken weggeweest naar Wallonië, erg gezellig maar er was erg weinig in de omgeving te doen dus aan het einde wilden we allemaal wel erg graag naar huis), en over hoe mijn introductieweek in Leiden was(ontzettend gaaf, al lag er misschien iets teveel nadruk op studentenverenigingen, zuipen en uitgaan). Het zou ook gaan over mijn eerste colleges(gezellig, maar wel erg nieuw en heel anders).
Maar dat kan nu allemaal niet, want er is, zelfs al is het een tijdje geleden, nog steeds maar één ding dat mijn gedachten voornamelijk regeert en dat is zijn plotselinge dood.

Misschien is het ook maar beter zo. Hij is in het harnas gestorven, en volledig onafhankelijk – twee en een halve maand voor zijn dood heb ik met hem door Noord-Holland gefietst, en we hebben in vijf dagen toch maar mooi 300 kilometer afgelegd. Hij had na afloop voor mij een medaille laten maken. Ik was zo trots op hem dat ik, vanaf de dag na zijn dood tot de begrafenis een week later, de medaille elke dag gedragen heb. En trots op hem, dat ben ik nog steeds.

Aan alle neven, nichten, ooms, tantes, mijn andere opa en oma, mijn moeder, mijn vader, mijn zusje en bovenal mijn oma alle steun toegewenst. Het is zwaar, maar we komen er samen doorheen. The family tree will always grow – een prachtig liedje van de band Venice waar ik in deze dagen vooral troost uit haal. Maar het is niet het enige liedje waar ik troost uit haal.
Muziek is voor mij mijn toevlucht, dat is het niet altijd geweest maar dat zal wel altijd zo blijven. Zoek vooral je toevlucht, en leer er vrede mee hebben, net zoals ik dat momenteel probeer te doen.

Dag opa.

Ik zal je missen.

Of eigenlijk doe ik dat al.

De dagen dat we zorgeloos konden proosten
Op weer een dag
Wisten wij veel, dat ze voorbij gaan
Dat er niets meer achter lag

En de dingen die we deden
Waren dringend en te laat
Wisten wij veel
Dat het voorbij gaat

Dat het draait om nu en hier – “Vraag me niet” van Blof

Advertenties