Op mijn vorige blog, http://aver.weblog.nl, heb ik vaak periodes van totale inactiviteit gehad waar ik me een maand – of zelfs langer! – heel stil hield en niks van me liet horen. Dat komt gewoon omdat ik weliswaar heel graag schrijf, maar niet heel trouw ben in m’n schrijven. Daarom blog ik gewoon vaak heel sporadisch – al doe ik m’n best dat tegen te gaan, het lukt me lang niet altijd. Misschien ook omdat het soms best moeilijk is een blog te vullen met wat je hebt meegemaakt. Dan weten jullie dat 🙂

Ik ben momenteel zelf aan het genieten van een belachelijk lange kerstvakantie – althans, een kerstvakantie die vermoedelijk echt belachelijk lang gaat worden. Laat ik daar even een boekje over opendoen.
Eind januari zijn namelijk de herkansingen. Heb je geen toetsen te herkansen, dan hoef je daar dus niet aan mee te doen. Zoals jullie vast nog wel weten heb ik m’n eerste toetsweek onvoldoendeloos gemaakt, en het lijkt erop dat mijn tweede toetsweek ook die kant op gaat. Daarover later meer – mijn colleges beginnen pas op 2 februari! Als alles goed gaat ben ik dus tot die tijd vrij.

De vakken van de afgelopen periode waren echt een ramp, trouwens. Nou ja, misschien niet helemaal – de vakken op zich waren niet zo erg, de leraren waren alleen een regelrechte ramp. Dan bedoel ik dus de leraren voor de hoorcolleges: de leraren voor de werkcolleges vielen nog best mee.

Toetsende Statistiek was mijn tweede statistiekvak, en het is het vak waarop – aah! – de meeste Psychologiestudenten uiteindelijk zakken, en het daarop dus niet halen. Ik snap helemaal waarom: de stof die daar wordt gepresenteerd is zo ontzettend lastig dat ik vooral in de latere weken de indruk had dat alle leerlingen maar wat aan het doen waren met hun huiswerk. Ik weet in ieder geval dat ik wel net zo hard bezig was. Daar hoorde ook nog eens bij dat de leraar van de hoorcolleges een verschrikkelijk persoon was – ik zal maar geen scheldwoorden gebruiken 🙂
Vooral de eerste weken was mijn routine dan ook: hoorcollege voorbereiden(en er soms niks van snappen, maar vaak wel), vervolgens het hoorcollege bijwonen en er ineens totaal niks meer van begrijpen, huiswerk maken voor werkcollege en halverwege opgeven omdat ik er niks van snap, werkcollege bijwonen en alles ineens glashelder begrijpen. Wat zou ik toch moeten zonder mijn werkcollegedocent.
Helaas kon je die laatste stap in de laatste weken vervangen door ‘er iets meer van begrijpen, maar nog steeds het overgrote deel totaal missen’.
Dus hoe ging het tentamen hiervoor? Ik mocht hier een spiekbrief bij houden van 1 A4tje – wel aan twee kanten beschreven – en uiteindelijk ging het stukken beter dan gedacht. Ik mocht m’n antwoorden opschrijven en de sleutel kwam later online: dat heb ik dus gedaan en wat is het geworden? 7 fout. De grens was 15. Cijfer heb ik nog niet terug, maar ik geloof dat ik dit helvak heb gehaald.

PKG staat voor Persoonlijkheids-, Klinische en Gezondheidspsychologie. Klinische Psychologie is eigenlijk een beetje wat een psychiater doet: mensen in je praktijk hebben die problemen hebben en die diagnosticeren. Persoonlijkheidspsychologie gaat over het onderzoeken van de verschillen tussen mensen, en Gezondheidspsychologie onderzoekt wat je moet doen om zo lang en gezond mogelijk te leven.
Geen van deze drie richtingen sprak me heel erg aan: Persoonlijkheidspsychologie klonk in mijn oren vooral als iets onderzoeken wat iedereen al weet, ik twijfel te erg aan mezelf voor Klinische Psychologie en laat dat dus liever over aan sterkere personen, en Gezondheidspsychologie lijkt me dan nog het leukste maar het was toch ook niet helemaal mijn ding.
Daar kwam nog bij dat de eerste leraar ook weer verschrikkelijk was. Waarom? Bij elk hoorcollege hoort een (Powerpoint)presentatie die vaak op internet wordt gezet. Deze man liet een filmpje zien bij ie-de-re komma in zijn presentatie voor het college waardoor we gigantisch achterliepen en hij niks kon behandelen(hoe zou dàt nou komen?) en verder zette hij de presentaties altijd ongeveer twee weken na het college pas op internet. Dat helpt niet bij het leren.
Gelukkig kregen we voor de laatste colleges een andere leraar, en hij was echt een verademing. Deze man zette al z’n presentaties van tevoren al online, en begon met het aanbod om de pauze over te slaan zodat hij een half uur eerder klaar was. Hij legde begrijpelijk uit en het ging lekker vlot.
Ik vroeg me dan ook met alle medestudenten af waarom hij niet elk vak kon geven. Een vraag waarvan het antwoord me nog steeds niet gegeven is.
Tentamen hiervan had ik meer voor moeten bereiden, dat geef ik meteen toe – dat viel ook erg tegen. Ik had harder moeten leren. Alsnog had ik maar 17 fout – 25 was de grens! Sterker nog, ik heb het cijfer al: een 7,2! Is dat even lekker.

Over SPSS ga ik niet meer in, dat heb ik in m’n vorige blog gedaan. Wat ik nog wel kan zeggen is dat deze toets naar mijn gevoel veel slechter ging, en ik vrees ook dat ik deze niet heb gehaald. Ik weet nog niet of dat ook zo is, dat hoor ik vanzelf.

Het hangt dus volledig af van SPSS of ik een lange kerstvakantie heb of niet, maar als ik die gehaald heb, heb ik dus een herfstvakantie gedurende heel januari. Die krijg ik onmogelijk helemaal gevuld: wie heeft er tips?

Wie van jullie luistert er trouwens de Top2000? Ik schrijf dit momenteel op ‘De Bestemming’ van Marco Borsato. De radio staat al de hele dag aan, wat vrij atypisch voor me is 🙂 Ik luister nooit radio, behalve voor de Top2000.

Ik zie jullie de volgende keer weer! En iedereen een heel gelukkig 2012 toegewenst met veel inspiratie, liefde en tijd 🙂

Advertenties