Vanochtend heb ik dan toch het slechte nieuws gehoord. Ik had het ergste verwacht, zodat het alleen maar beter kon worden – maar tegelijkertijd ook op een andere uitkomst gehoopt. Het heeft niet zo mogen zijn, de dierenarts heeft Toby in laten slapen.

Waarom? Bij de biopsie kwam hij erachter dat ze een vrij grote tumor in haar bek had zitten. Ze kon haar bek hooguit anderhalve centimeter nog opendoen: als hij dat niet had gedaan, en we hadden haar mee naar huis genomen, dan had ze ontzettende honger gehad, maar had ze niet kunnen eten. Dan was ze in constante pijn geweest. Het was humaner om er een eind aan te maken.

15 jaar is een heel mooie leeftijd voor een kat, maar ik had haar het liefst nog héél lang gehad. Van mij had ze 35 mogen worden en dan nog heel actief – tot haar dood kon ze nog erg veel en het is goed dat ze dood is zolang ze alles nog kon doen. Had de dierenarts haar laten leven, dan was ze in constante pijn overleden.

Wat Toby altijd graag deed, was op de kast liggen die we in de huiskamer hadden staan. Dat is de kast van de opa van mijn moeder (als ik het me goed kan herinneren) die al heel lang bij ons in de kamer staat. De katten(Kim & Toby) vonden het een fijn plekje om op te liggen, met name Toby, dus hadden we daar een paar kussentjes neergelegd. Ze sprongen dan via de piano op de kast.

Nu is er een lege plek op de kast. Kim lijkt niks door te hebben, maar mij doet het verdriet.

Dag Toby, dag allerliefste, heerlijk knettergekke maar ook intelligente kat, ik ga je ontzettend missen.

I know that life keeps moving on and on
I know I’ll never love this way again
But in my heart I know I must be strong
And as long as I’m alive
I can make it if I
Just remember that life keeps moving on
Oleta Adams – ‘Life Keeps Moving On’

Image

Advertenties