Archive for april, 2012


Afgelopen zaterdag werd ik wakker, sloot ik mijn laptop aan, startte mijn mailprogramma op, las mijn mail, en kreeg vervolgens een halve hartaanval van opwinding door één van de mailtjes. Ik was die dag alleen thuis, dus ik hoefde niet per sé vroeg mijn bed uit: ik had ook wel even tijd nodig om van die hartaanval bij te komen.
Wat betrof het namelijk? Een uitgever uit Singapore die, in ruil voor $200(€152,11), de rechten van één van mijn verhalen wilde kopen. (Het betreft Rooting for Romance, hier(http://www.fictionpress.com/s/2891172/1/Rooting_for_Romance) te lezen)
Ja, dat was een grote schok, en een grote droom, en hartstikke makkelijk – en precies daardoor werd ik wantrouwig. Als zo’n grote kans je in de schoot geworpen wordt, zit er bijna altijd een addertje onder het gras. Ik was bang voor zwendel, fraude, of een andere vorm van oplichting, dus ik deed er gelijk alles aan om te voorkomen dat ik ‘ja’ zou zeggen en er vervolgens spijt over zou krijgen. Heb een bekende site tegen bedrog wat uitgevers betreft ingeschakeld, een ervaren schrijver om te vragen wat ik moest doen, en de uitgever zelf gevraagd wat hij nou precies bedoelde.
Vóór die mail was ik absoluut niet thuis in de uitgeverswereld, dus ik heb meteen research gedaan en het halve internet afgezocht. Wat bleek? Hij wilde ‘de rechten’ kopen, maar dat kon twee dingen betekenen: uitgeefrechten of eigendomsrechten.
De uitgeefrechten houden in dat het verhaal uitgegeven zou worden(in Singapore) onder mijn naam. Ik zou dan zelf nog de volledige rechten over de karakters behouden, zelf mogen bepalen wat er met de karakters gebeurde, en ik zou niets hoeven verwijderen waar ik zelf geen zin in had. Hier zou ik, begrijpelijk, ook met $20, $2 of zelfs geen dollars nog ja op zeggen – het idee alleen al dat ik dan ergens uitgegeven zou worden zou al geweldig zijn.
De eigendomsrechten daarentegen houden iets totaal anders in. Het houdt in dat het verhaal ook uitgegeven wordt, maar niet onder mijn naam, maar onder de naam van de persoon die de eigendomsrechten heeft. Ik zou het verhaal van mijn laptop moeten verwijderen, net zoals van internet, en elk spoortje weg moeten halen. Ik zou al strafbaar zijn als ik het dan een willekeurig persoon zou laten lezen, omdat het niet meer mijn verhaal is. Verder zou ik de karakters niet meer mogen gebruiken voor welk doel dan ook, en ik zou ze allemaal vaarwel moeten zwaaien.
Zoals je begrijpt heb ik uiteindelijk om verduidelijking gevraagd welke van de twee rechten hij bedoelde, en daar heb ik me anderhalve dag zorgen om gemaakt, totdat uiteindelijk de verlossende PM daar was.
Hij bleek uit te zijn op de eigendomsrechten.

Voordat je verder leest, stel jezelf de vraag – wat zou jij doen? Denk er goed over na, net zoals ik heb gedaan. Bedenk, het houdt in dat je €152,11 rijker bent, maar in ruil daarvoor ben je alle karakters kwijt. Je mag ze niet meer gebruiken, en als het boek ooit naar Nederland wordt gehaald wegens groot succes, dan moet je je mond houden. Het is per slot van rekening niet meer jouw verhaal.
Made up your mind?

Nee, ik had het ook niet gedaan. En ik heb het ook niet gedaan. Laten we eerlijk wezen – wat is €152,11 nou? Dat geld is op zodra juni begint, zo niet eerder. Het is helemaal niets. Die karakters daarentegen zijn van mij en niet van iemand anders. Ik heb ze geschreven en vaarwel tegen ze zeggen zou me ongelofelijk veel pijn doen.
Voor $2.000 (€1521,14) zou ik er opnieuw over nadenken. Dat heb ik ook tussen de regels door sterk laten vallen, maar ik geloof niet dat hij nog op me reageert nu mijn antwoord nee is. Het is gewoon het geld niet waard.
Bovendien ben ik al een tijdje bezig met het verhaal naar het Nederlands vertalen. Ik had ooit de ambitie om dat naar de uitgever te brengen, maar die ambitie is langzamerhand weggezonken omdat ik het idee had dat er niet veel uitgevers zouden zijn die het zouden accepteren. Als je nu kijkt naar Nederlandse literatuur, bijvoorbeeld, zijn er veel verhalen beter.

Maar, hoe brutaal en disproportioneel de gegeven prijs ook was, het was wel een uitgever. Die interesse had in één van mijn verhalen. Dus dit verhaal gaat gewoon, zodra het vertaald is, naar een Nederlandse uitgever, en ik ga gewoon kijken wat hij/zij ervan vindt. En als hij/zij het niets vindt, mag ik trots claimen dat er wel een Singaporiaanse uitgever was die interesse had.

Want het is wel een gigantische zelfvertrouwenboost.

Advertenties

Vorig jaar was ik echt als een gek aan het schrijven geslagen. Ik heb in die tijd twee verhalen geëdit naar commentaren van proeflezers(en zelfs één verhaal twee keer) een vrij lang en een vrij kort verhaal geschreven, en tenslotte nog aan een verhaal geschreven dat waarschijnlijk toch nooit af komt(dus wat zou dat?). Ik denk dat je wel kan begrijpen dat ik, aan het eind van 2011, een beetje uitgeput was van het schrijven.
Ik nam me toen één ding voor: 2012 gaat een heel relaxed jaar worden als het om schrijven gaat.

Inmiddels is het half april en raad eens: ik ben helemaal uit die droom geschud, want ik heb het drukker dan ooit. Ik heb een luxeprobleem waar ik al last van heb sinds ik begonnen ben met schrijven: ik heb teveel inspiratie en ik hou gewoon veel te veel van dat schrijven. De meeste schrijvers hebben last van het omgekeerde, maar ja, dit is ook niet altijd even leuk 😉

Waar ben ik dan zoal aan bezig? Momenteel ben ik bezig aan een vrij zwaar verhaal(zwaarste verhaal ooit) en zit ik nu op hoofdstuk 34 met het einde inmiddels ergens aan de horizon. Als in, het is wel zichtbaar, maar ik ben toch nog even onderweg ernaartoe: en om eerlijk te zijn mag het ook wel klaar zijn nu. Dit is de eerste keer in drie jaar dat ik weer aan een groot verhaal ga buiten NaNoWriMo om en het was ook duidelijk weer wennen.
Verder ben ik een Engelstalig verhaal van mezelf in het Nederlands aan het vertalen. Dat is meer een soort afleiding dan dat ik dat echt 100% serieus doe: ik doe het meer als ik mijn verhaal even zat ben en aan andere dingen moet gaan denken. Waarom ik het idee heb gekregen om dat ook alvast te gaan posten, eigenlijk geen idee, want daardoor neemt de druk wel enorm toe.
Tenslotte heb ik nog een collab met een medeschrijver en een vriend van me gepland: dat is een soort RPG. Hij schrijft vanuit zijn karakter in het Nederlands, ik vanuit het mijne in het Engels. Ik heb al tegen hem gezegd dat ik eerst mijn verhaal af wil maken voordat ik aan onze collab begin, omdat ik weet dat als ik nu de collab oppak, ik het verhaal nooit meer afmaak en ik ben te ver om het nu op te geven. Maar ook als ik het zware verhaal af heb, heb ik dus nog genoeg te doen.

Daarna? Ik heb nog NaNoWriMo in de agenda staan – en dit jaar wil ik een dubbele NaNo proberen – en natuurlijk moeten er ook weer verhalen geëdit worden. Dus ja, ik heb me lelijk vergist in hoe rustig ik het voor mezelf zou maken. Stomme liefde voor schrijven ook. En al die positieve reacties helpen ook niet. (En die laatste zin moet je niet al te serieus nemen 😉 )

Is er dan helemaal geen licht aan het uiteinde van de tunnel? Toch wel.

2013 wordt gewoon een heel rustig jaar.

Deze twee blogs hadden eigenlijk ergens vorige maand geschreven moeten worden. Het probleem zat hem er alleen in dat ik het in de tussentijd echt bizar druk heb gehad met de vakken waar ik de vorige keer al op in ben gegaan: daarbovenop kwam natuurlijk ook nog eens mijn verjaardag(ben nu 20 jaar, was een fantastische verjaardag… 22 maart 2012 was zelfs de warmste 22 maart sinds ze zijn begonnen met meten, dus dat was een topdag om 20 op te worden) en nog een hoop andere dingen, dus ik heb het echt stervensdruk gehad. Jullie zijn vast heel benieuwd naar hoe mijn tentamens gingen, so here we go…

Het eerste tentamen dat ik had was meteen het tentamen met verreweg de meeste stof: Ontwikkelings en Onderwijspsychologie. Dit tentamen ging absoluut niet, naar mijn gevoel – ik had er niet zoveel voor gedaan als zou moeten en dat spiegelde zich wel af aan het gevoel dat ik erover had. Gelukkig, uiteindelijk bleek ik qua fouten net op de norm te zitten: en toen de norm verplaatst werd en een fout antwoord goed gerekend werd zat ik gebakken. Maar dan ook maar net. Ik heb vermoedelijk een 6,2, sowieso al lager dan wat ik gemiddeld tot nu toe heb gehaald.

Sociale & Organisatiepsychologie ging dan weer heerlijk makkelijk. Ik dacht echt ‘dit weet ik, dat weet ik, zus weet ik, zo weet ik, tak, tak, tak, klaar’. Zo makkelijk was het dus niet, helaas: toen ik de vragen terugkeek bleek ik net onder de norm te zitten die ik toen hoorde(17 fout, en de norm was 16). Ik had er ook niet heel veel voor gedaan, opnieuw door afleidende factoren. Ik was dus al balende… maar de norm werd net één foutje bijgesteld, en een fout antwoord werd ook hier goedgerekend! Dus dit heb ik echt met-de-hakken-over-de-sloot gehaald.

Experimenteel en Correlationeel Onderzoek(statistiek) was aan één stuk door gokken. Ik maakte hem al met het idee ‘deze tentamenweek gaat niet lekker, dus deze zal ik ook wel niet halen’ en heb veel te veel naar mijn smaak lopen gokken(zoals ik het verwoordde… ik heb ‘een rondje Las Vegas’ gedaan). Snapte veel vragen niet(zelfs met een legale spiekbrief erbij waar je alle formules op mocht zetten) en dus ging het niet lekker. En inderdaad, heb pakweg 16 fout waar 13 de grens is. Inmiddels is de sleutel bijgesteld, maar mijn antwoorden zijn – helaas – spoorloos verdwenen dus ik zal maar moeten wachten tot mijn cijfer online komt. Ik verwacht echter niet dat ik deze gehaald heb.

Als je terugkijkt naar alle andere cijfers die ik heb gehaald uit vorige periodes, zie je dat dit een stevige daling is. Ik heb gewoon naar mijn smaak veel te weinig geleerd omdat er een aantal afleidende factoren waren – mijn oma kreeg een beroerte(ze is weer oké hoor!) en ik was jarig… maar ik had ook meer moeten leren, dus ergens zijn het niet zulke goede excuses. Les voor de volgende keer, ik ben nu al voor mijn huidige nieuwe vakken aan het proberen anders te leren. Kijken of het helpt, ben niet van plan weer zo met-de-hakken-over-de-sloot mijn vakken te gaan halen. Aangezien ik over het algemeen ergens rond de zeven scoor.
In een latere blog horen jullie nog wat meer over hoe de vakken zijn en wat mijn cijfers waren 🙂 Eén ding is zeker: deze periode is een stuk makkelijker in stof en in vakken, dus ik zal hopelijk wat meer tijd hebben om te bloggen =D

En hoe was mijn verjaardag? Za-lig. Ik heb heerlijk in de zon gezeten, buiten, en heel wat gelezen. Mijn boekenverzameling is aangevuld met de laatste vier delen van het Rad des Tijds, en drie keer het boekenweekgeschenk(inmiddels twee weggegeven). Ook heb ik het geweldige Anno 2070 mogen ontvangen, een stevig aantal boekenbonnen en een aantal CD’s: 19 en 21 van Adele, een dubbel-CD van Kane(Everything You Want en Live de Kuip 2008) en Pearls of Passion van Roxette. Tenslotte nog twee kaartjes voor The Voca People waar ik met mijn geweldige neef, Martijn, naartoe ga 😀 Volgens mij waren ze dat allemaal en anders vergis ik me ergens – laat het me weten!

Verder gaat het leven wel redelijk normaal zijn gangetje. Ik lees, ik schrijf, ik doe huiswerk, ga met vrienden uit, enzovoorts. Oh ja, en ik game natuurlijk: ik ben hopeloos verslaafd geraakt aan de eerder genoemde Anno 2070(wat is dat toch een goede game) en Advance Wars: Dual Strike speel ik momenteel ook aan één stuk door in mijn vrije uurtjes. Ik vermaak me dus zeker nog wel. Hoewel het schrijven nog steeds lijdt onder mijn schoolprestaties, maar ik doe mijn best dat nu weer een beetje bij te trekken.

En hoe gaat het met jullie?

(Deze – bijzonder verlate, ik geef het toe – blog gaat alleen over WIDM. Een tweede blog volgt)

Beste Annemarie,

Ik geef het meteen toe. Je hebt mij erg lang voor de gek gehouden, en toen ik je door had raakte ik alsnog in de war. Je actie bij het vlot, waar het leek alsof je geld in de pot bracht, is toch wel één van de meest slimme molacties ooit. Respect.
In aflevering vier begon ik jou te verdenken en in aflevering zes was je mijn hoofdverdachte – daaraan voorafgaand heb ik nog heel lang op Frits en Hadewych gezeten. De drie finalisten hebben alle drie op mijn verdenkingslijstje gestaan, wat het heel verwarrend maakte – en toen mijn twee favoriete molsites – die altijd goed zitten – ineens naar Tim switchten was ik één grote hoop van verwarring. Gelukkig ben ik toch niet van je af gestapt en kreeg Tim in aflevering 9 een rood scherm, voor mij een grote opluchting want daardoor kon jij het alleen nog maar zijn.
Ik weet niet wat het is, maar de mollen lijken steeds beter te worden na verloop van tijd. 2008 had Dennis(voor mij nog steeds de beste mol ooit), 2009 Jon(voor mij de slechtste), 2010 Kim(die beter was dan Jon), 2011 Patrick(beter dan Kim) en nu dus Annemarie, die voor mij weer beter was dan Patrick. Al had ik ze allebei vrij snel door, ze hebben veel mensen in verwarring gestuurd. Wat gebeurt er volgend jaar? Een nog betere mol?
Hoe dan ook, Annemarie, respect voor wat je gedaan hebt. Je was een topmol en ik hoop dat de mol van volgend jaar op zijn minst net zo goed is als jij.

Alexander.