Afgelopen zaterdag werd ik wakker, sloot ik mijn laptop aan, startte mijn mailprogramma op, las mijn mail, en kreeg vervolgens een halve hartaanval van opwinding door één van de mailtjes. Ik was die dag alleen thuis, dus ik hoefde niet per sé vroeg mijn bed uit: ik had ook wel even tijd nodig om van die hartaanval bij te komen.
Wat betrof het namelijk? Een uitgever uit Singapore die, in ruil voor $200(€152,11), de rechten van één van mijn verhalen wilde kopen. (Het betreft Rooting for Romance, hier(http://www.fictionpress.com/s/2891172/1/Rooting_for_Romance) te lezen)
Ja, dat was een grote schok, en een grote droom, en hartstikke makkelijk – en precies daardoor werd ik wantrouwig. Als zo’n grote kans je in de schoot geworpen wordt, zit er bijna altijd een addertje onder het gras. Ik was bang voor zwendel, fraude, of een andere vorm van oplichting, dus ik deed er gelijk alles aan om te voorkomen dat ik ‘ja’ zou zeggen en er vervolgens spijt over zou krijgen. Heb een bekende site tegen bedrog wat uitgevers betreft ingeschakeld, een ervaren schrijver om te vragen wat ik moest doen, en de uitgever zelf gevraagd wat hij nou precies bedoelde.
Vóór die mail was ik absoluut niet thuis in de uitgeverswereld, dus ik heb meteen research gedaan en het halve internet afgezocht. Wat bleek? Hij wilde ‘de rechten’ kopen, maar dat kon twee dingen betekenen: uitgeefrechten of eigendomsrechten.
De uitgeefrechten houden in dat het verhaal uitgegeven zou worden(in Singapore) onder mijn naam. Ik zou dan zelf nog de volledige rechten over de karakters behouden, zelf mogen bepalen wat er met de karakters gebeurde, en ik zou niets hoeven verwijderen waar ik zelf geen zin in had. Hier zou ik, begrijpelijk, ook met $20, $2 of zelfs geen dollars nog ja op zeggen – het idee alleen al dat ik dan ergens uitgegeven zou worden zou al geweldig zijn.
De eigendomsrechten daarentegen houden iets totaal anders in. Het houdt in dat het verhaal ook uitgegeven wordt, maar niet onder mijn naam, maar onder de naam van de persoon die de eigendomsrechten heeft. Ik zou het verhaal van mijn laptop moeten verwijderen, net zoals van internet, en elk spoortje weg moeten halen. Ik zou al strafbaar zijn als ik het dan een willekeurig persoon zou laten lezen, omdat het niet meer mijn verhaal is. Verder zou ik de karakters niet meer mogen gebruiken voor welk doel dan ook, en ik zou ze allemaal vaarwel moeten zwaaien.
Zoals je begrijpt heb ik uiteindelijk om verduidelijking gevraagd welke van de twee rechten hij bedoelde, en daar heb ik me anderhalve dag zorgen om gemaakt, totdat uiteindelijk de verlossende PM daar was.
Hij bleek uit te zijn op de eigendomsrechten.

Voordat je verder leest, stel jezelf de vraag – wat zou jij doen? Denk er goed over na, net zoals ik heb gedaan. Bedenk, het houdt in dat je €152,11 rijker bent, maar in ruil daarvoor ben je alle karakters kwijt. Je mag ze niet meer gebruiken, en als het boek ooit naar Nederland wordt gehaald wegens groot succes, dan moet je je mond houden. Het is per slot van rekening niet meer jouw verhaal.
Made up your mind?

Nee, ik had het ook niet gedaan. En ik heb het ook niet gedaan. Laten we eerlijk wezen – wat is €152,11 nou? Dat geld is op zodra juni begint, zo niet eerder. Het is helemaal niets. Die karakters daarentegen zijn van mij en niet van iemand anders. Ik heb ze geschreven en vaarwel tegen ze zeggen zou me ongelofelijk veel pijn doen.
Voor $2.000 (€1521,14) zou ik er opnieuw over nadenken. Dat heb ik ook tussen de regels door sterk laten vallen, maar ik geloof niet dat hij nog op me reageert nu mijn antwoord nee is. Het is gewoon het geld niet waard.
Bovendien ben ik al een tijdje bezig met het verhaal naar het Nederlands vertalen. Ik had ooit de ambitie om dat naar de uitgever te brengen, maar die ambitie is langzamerhand weggezonken omdat ik het idee had dat er niet veel uitgevers zouden zijn die het zouden accepteren. Als je nu kijkt naar Nederlandse literatuur, bijvoorbeeld, zijn er veel verhalen beter.

Maar, hoe brutaal en disproportioneel de gegeven prijs ook was, het was wel een uitgever. Die interesse had in één van mijn verhalen. Dus dit verhaal gaat gewoon, zodra het vertaald is, naar een Nederlandse uitgever, en ik ga gewoon kijken wat hij/zij ervan vindt. En als hij/zij het niets vindt, mag ik trots claimen dat er wel een Singaporiaanse uitgever was die interesse had.

Want het is wel een gigantische zelfvertrouwenboost.

Advertenties