Archive for september, 2012


First Writer’s Problems

Een goeie schrijver kan 24 uur per dag schrijven. Een goeie schrijver kan dat overal – in een café, in een trein, in de auto, overal. Een goeie schrijver heeft nooit last van writer’s block en gaat altijd als een speer, even sterk als altijd, en heeft altijd een flinke dosis inspiratie.
Ik ben een redelijke schrijver.
Ik heb nooit writer’s block: ik geloof er niet in, en daarvoor mag ik de geweldige schrijver Philip Pullman bedanken met zijn advies. Omdat ik er niet in geloof heb ik het ook nooit: idioot, maar het werkt, in ieder geval voor mij.
Ook kan ik overal wel schrijven. Momenteel schrijf ik dit in de trein – net zoals vele one-shots, oftewel korte verhaaltjes, of hoofdstukken van langere verhalen, veel wordt er in de trein naar Leiden geschreven – maar ik heb ook al wel in een aantal restaurantjes de laptop erbij gepakt. En ik ben wel eens in de bibliotheek van Rotterdam aan het schrijven geslagen.
Maar dat 24 uur per dag kunnen schrijven, en altijd even sterk zijn, dat is nog een heikel punt voor me. Er zijn wel eens momenten dat ik een word-document voor me heb – of Scrivener, want dat prachtige programma gebruik ik voor verhalen met meerdere hoofdstukken, en het werkt perfect – en dat ik gewoon niks van goede kwaliteit op kan schrijven. Dan schrijf ik wel iets op, maar dat lees ik dan later terug en dan blijkt het toch troep te zijn. Meestal zijn dat momenten waarop ik teveel wil.
En tsja, soms gaat het dan zo lekker, zit je inspiratie zo ver boven het gemiddelde, dat je niet meer kan stoppen. En idioot genoeg gebeurt dat bij mij bijna altijd ergens op de grens van avond en nacht. Ik weet zeker dat een aantal van mijn lezers, die ook schrijven, nu knikkend achter de PC zitten, omdat ze dat gevoel herkennen. Dat idee dat je, als je nu je computer afsluit, dat je dan het beste je hele verhaal weg kan gooien. Omdat je nooit meer dat gevoel zal bereiken als dat je die avond/nacht hebt bereikt. Dat idee dat het nu af moet, omdat, als je het morgenochtend weer probeert, het dan troep zal zijn. Omdat je nu precies weet waar je heen moet of wil, en je bang en bijna panisch bent dat je het morgenochtend allemaal kwijt zal zijn.
En dat soort momenten heb ik nou nooit ‘s ochtends of ‘s middags, wanneer ik tijd genoeg heb en mijn bed me niet zachtjes port, en de boodschap fluistert, ‘Kom nou, het is genoeg geweest, ga nou slapen, je bent moe’. (Voor de getrouwde schrijvers onder ons: ‘bed’ is vervangbaar door ‘echtgenoot’/’echtgenote’. Voor de schrijvers van mijn leeftijd, of jonger, die ook thuis wonen en wier ouders langer opblijven dan de mijne: ‘bed’ is ook vervangbaar door ‘vader’/’moeder’/’ouders’)
Zo’n moment komt altijd ‘s avonds, en het is killing voor mijn nachtrust, omdat ik ergens wel heel graag naar bed wil maar weet dat ik gewoon niet kan stoppen. Al weet ik ergens ook wel weer dat die angst irrationeel is, dat ik het morgen ook nog wel zal kunnen, maar dat is moeilijker te accepteren. 
Heeft iemand een remedie tegen dit probleem van een schrijver? Tegen dit ‘first world problem’, maar dan de schrijversversie? Het liefst een remedie die niet inhoudt dat ik niet meer ‘s avonds de laptop erbij moet pakken?

Ik wacht met smart op jullie antwoord. En tot die tijd denk ik dat ik nog even aan het schrijven sla.

Tot de volgende blog!

Het is gek, hoe snel het leven gaat. Hoe hard alles soms aan je voorbijflitst, zo snel dat je niet eens meer door hebt dat het gebeurt.
Maar soms, héél soms, heb je een choquerende gebeurtenis, zoals de dood van een geliefde. Dan mag je stilstaan. Dan duurt een week ineens een jaar, een week waarin je bij moet komen. Maar is die week voorbij, dan ben je weer terug in de snelle stroom van de tijd, waarin de dagen op elkaar beginnen te lijken en volgepropt zitten met routine. Dan raak je sneller gewend aan de bijbehorende verandering dan je lief is, en moet je alsmaar weer door. Omdat het moet, omdat je geen keus hebt, omdat je anders volgestopt wordt met medicijnen en therapie omdat zoiets ‘depressie’ heet.
Maar ergens vergeet je de verandering nooit. Je vergeet nooit helemaal hoe het eerst was. Je draagt het toch altijd ergens met je mee, het verlies, en soms mag dat weer even naar boven komen.
Zoals vandaag.

Het is gek hoe snel ik gewend ben geraakt aan het verlies van opa, en het ging veel sneller dan me lief was. Heel snel heeft mijn hoofd zich aangepast en ga ik nu alleen nog ‘naar oma’ in plaats van ‘naar opa en oma’. Heel snel was het al niet meer vanzelfsprekend dat ik een soms heerlijk gekke opa had met wie ik eens in het jaar eens wat geks ging doen, met als hoogtepunt de fietstocht van vorig jaar. Heel snel was mijn grootste zorg weer of de trein wel op tijd kwam, in plaats van dat ik in mijn hoofd bezig was met mijn verlies. En dat moet ook. Maar ergens is het toch wel heel snel gegaan.
En nu schrijven we 6 september 2012, en is er om ruwweg 21:30 PM precies een jaar verstreken sinds ik dat paniekerige telefoontje van oma kreeg. En is het om ruwweg 23:40 PM precies een jaar geleden dat mijn vader de kamer binnenliep met een uitdrukking waaruit ik al af kon leiden wat er gebeurd was.

Ik ben er sterker door geworden. Ik heb mijn tanden op elkaar gezet en heb me op mijn studie gestort, er zeker van dat ik het nu helemaal zou gaan maken, juist omdat ik de woede op de dood van mijn opa om kon zetten in woede op mijn tentamens, zodat ik ze kon halen.
En ik kan ook prima door zonder mijn opa, maar toch zal ik hem nooit vergeten. Op het rouwdicht, dat op de rouwkaarten is beland en wat ik in een vorige blog heb behandeld, heb ik kortgeleden nog een vervolg geschreven. Dat was naar aanleiding van de fietstocht die ik samen met mijn neef had gedaan, ter ere van hem.

De pedalen van onze fietsen
Bewegen zich voort
Het wordt nooit meer hetzelfde
Maar het is een begin

‘Oeh-ah-oeh-ah’
Zo gaan wij de heuvel op
Gelijk in houding en verdriet
Met één meer dan dat lijkt
We komen aan.

Mijn leven ziet er nu ook heel drastisch anders uit dankzij opa’s dood. Ik heb mijn onzekerheid van me afgeschud, ik heb nieuwe – geweldige – vrienden gekregen en ik ben erachter gekomen wie, onder de vrienden die ik al had, mijn echte vrienden waren. (En ik heb er daar heel veel van :3)
Zonder opa’s dood had ik mijn eerste jaar misschien niet gered, juist door die woede. Zonder opa’s dood had ik misschien niet ingezien wie mijn echte vrienden waren. Zonder opa’s dood had ik nooit die geweldige fietstocht met Martijn gemaakt. Zonder opa’s dood had ik het verdriet dat andere mensen hebben als ze iemand kwijtraken, nooit echt begrepen. En, misschien wel het belangrijkste, is dat je volgens mij pas echt volwassen wordt als je eerste geliefde sterft, en dat begrijp ik nu. Zonder opa’s dood was ik pas later volwassen geworden.

Maar, weet je wat? Ik had dat allemaal ingeruild, zonder aarzelen, gewoon om hem hier nog een jaartje of wat meer te kunnen hebben. Zodat oma geen verdriet heeft nu. Zodat hij mijn blogs nog een keertje kan lezen. Maar, bovenal, zodat ik nog één keer die prachtige woorden kan horen.
“Haa m’n jongen!”

Ik mis je nog altijd, opa.

Wat een leegte
tussen jou en mij
We namen afscheid
dat is vrijheid
Maar nu ik merk
dat ik de weg kwijt ben,
zou ik willen
dat jij me thuis brengt – BLØF, ‘Was je maar hier’

Vanuit Rotterdam was het op vier augustus uiteindelijk zover; bewapend met een stevig aantal boeken, een van tevoren klaargemaakte lunch, en een DS, een smartphone en een iPod in mijn geval, gingen we met zijn vijven(vier mensen + een hond) op weg naar Escales, dat kleine dorpje recht onder Calais.
We moesten daar zo rond vier à vijf uur zijn, maar er was een probleem – de reis duurde iets korter dan verwacht, en we kwamen uiteindelijk al ergens rond half vier aan. Nou was dat ook weer niet zo’n groot probleem, aangezien we bij gebrek aan een fatsoenlijke stopplaats onze lunch nog niet op hadden. We hebben die dus opgegeten en toen zijn we doorgereden; we waren alsnog te vroeg, maar niet zo heel drastisch meer.

Maar goed, de naam Escales zegt jullie waarschijnlijk helemaal niets. Wat gek is, want het is namelijk echt een gigantische metropool van een wereldstad.

DSC_0123

Niet dus. Dit was het hele dorpje, min twee huizen aan de rechterkant die ik vanaf de heuvel niet goed meer op de foto kreeg. Klein maar krachtig, zou je kunnen zeggen, en het was wel genieten. Misschien wel juist omdat het zo’n klein dorpje was.

De gastvrouw leidde ons rond in het huis en vertelde wat mocht en wat niet; ze was meteen gek op de hond Mila. Ze sprak Frans, maar langzaam en begrijpelijk, en begreep Engels voor een groot deel ook. Wat niet betekent dat ik Engels tegen haar gepraat heb – ik heb weer mijn gebrekkige Frans kunnen oefenen.

Toen dat allemaal gedaan was, zijn we meteen naar het strand gegaan, want we wisten al dat we erg dicht bij het strand ‘woonden’ voor die twee weken. Dat was even lopen, maar de hond rook het al en rende al een stuk voor ons uit. Wat was die enthousiast.
Het enige nadeel was alleen wel, dat het huis op een kruispunt van twee drukke wegen naar het strand lag, waardoor het moeilijk was om veilig het huis te verlaten zonder overreden te worden.
Maar goed, we kwamen op het strand, en wat zagen we?

DSC_0119DSC_0120

De prachtige witte kliffen van Escales, die erg hoog en indrukwekkend waren – ik gok toch op een stevig aantal meters. Wat vooral speciaal was, was dat die kliffen regenwater opnamen. Hierdoor kwam er zo af en toe zoet water uit die kliffen stromen(dat ijskoud was) waar veel kalk in zat, door de rotsen. Ik heb er wat van genomen, en het smaakte erg lekker. Alleen moet je er niet teveel van nemen, want teveel kalk schijnt ook niet gezond voor je te zijn.

Maar de hond genoot van het strand, wat blijkt uit de volgende foto’s:

DSC_0135DSC_0133

Heerlijk zo, je neus in het zand en achter de baasjes aan rennen. En onderweg een flesje meenemen.

Goed, genoeg over de hond – we waren een half uurtje op het strand(hond is oud en kan niet zoveel meer rennen) en gingen daarna naar huis, en flink wat later ook naar bed. En heel leuk, eigenlijk waren die bedden gemaakt met Fransen in het achterhoofd. Mijn bed was dus net iets te klein, maar daar leer je vrij snel mee leven. En, alle bedden hadden iets prachtigs.

DSC_0196

Ben je wel eens wakker geworden in bed, waarna je besloot om nog even te blijven liggen om je e-mail te checken, een spelletje te spelen of iets anders te doen? Daar was dat kussentje dus voor. (En als het daar niet voor is, vergeef me, maar dan is het wel een heel handige tweede functie) Lekker gaan zitten met dat kussentje in je rug en nog even niet wakker worden… heerlijk. Al heb ik niet mijn mail gecheckt of iets dergelijks, want internet stond uit principe uit. Maar goed, een boek lezen kan ook ‘s ochtends, en dat heb ik behoorlijk wat gedaan. Maar daarover later meer.

Het nadeel was natuurlijk dat alles duidelijk gemaakt was met Fransen in het achterhoofd…

DSC_0140DSC_0198

(Ja, dat ben ik, in beide foto’s. Ben ik niet woest aantrekkelijk?)

Verder hadden we ook nog best wel last van een vliegenplaag waar we gek van werden, en helaas was er nergens zo’n leuke elektrische vliegenmepper te koop. (Ja, soms kan ik heel sadistisch zijn) Dus moesten we het doen met de krant, maar helaas waren de vliegen vaak te snel.

De tuin was wel heerlijk, trouwens. Regelmatig heb ik in de tuin liggen zonnen op die heerlijke ligstoelen die ze daar hadden, met mijn boek in mijn handen. (Ja, ik heb heel veel gelezen)
Maar nu heb ik genoeg gepraat over het huis. Waar zijn we allemaal geweest? Nou, onder andere natuurlijk Calais…

DSC_0141DSC_0142

…En daar moet je eigenlijk niet heen. Dit zijn de enige twee foto’s die ik daar heb gemaakt(er was nog een kunstwerk wat wel leuk was, maar ben vergeten dat te fotograferen) en het was een trieste, troosteloze, saaie stad. Grijs en grauw, en nergens een beetje variatie of zelfs maar vrolijke mensen. Er was een tour in een bus, maar dat ging in rap Frans of sloom Engels met een erg duidelijk accent waarin maar de helft werd verteld. Het stadhuis was leuk, en daar houdt het ook wel op. Leer hiervan: ga alleen naar Calais als je de boot moet hebben, want het is geen plaatsje waar je gelukkig van wordt.

Goed, wat doe je als iets tegenvalt? Precies, je gaat naar het strand. Althans, als je daar vijf minuutjes lopen van vandaan vakantie houdt – als je ver van het strand woont is het af te raden.
Maar, mijn zusje, stapelverliefd als ze is, schreef de naam van haar vriendje in het zand. En tsja, wat schrijf je als niet-verliefde single in het zand? Eh…

DSC_0143DSC_0144

(Daar staat dus ‘Mila is braaf’ voor wie het niet kan lezen)

En voor de toeristen die langsliepen en geen woord Nederlands spraken heb ik het ook even in het Engels, Frans en Duits opgeschreven. Handig, zo’n talenknobbel.

DSC_0146DSC_0148DSC_0149

(Van links naar rechts: ‘Mila ist süß, Mila est sage en Mila is a good dog)

Op de terugweg van het strand naar huis toe kwamen we trouwens nog iets heel bizars tegen… een kip in de boom!

DSC_0138

Daar had ik zelfs nog een liedje bij bedacht, gezongen op de melodie van ‘er staat een paard in de gang’. ‘Er zit een kip in de boom, ja ja een kip in de boom… hier om de hoe-hoe-hoek’. Later nog in het Engels vertaald, en die klinkt eigenlijk leuker. ‘There is a chicken in the tree, yeah yeah (…) Just ‘round the co-hor-ner…’ Mijn ouders werden gek van mijn creatieve uitspattingen.

Als je vlak onder Calais vakantie viert, dan spreekt het natuurlijk voor zich dat je ook een keer de boot neemt naar Dover. Dus daar zijn we ook geweest(volgens mij was dat net voordat de Olympische Spelen ermee ophielden) en dat was ook erg leuk, vooral omdat mijn Engels tweehonderd keer beter is dan mijn Frans. Dover Castle is erg mooi en valt sterk aan te raden, al heb ik daar weinig foto’s gemaakt. Dat kwam vooral doordat ik erg onder de indruk was en vergat mijn telefoon erbij te halen. Maar waar ik wel een foto van heb gemaakt, was een opvallende waarschuwing die ik niet gewend was, aangezien ik al een keer in Londen ben geweest:

DSC_0163

Hoort daar niet ‘mind the gap’ te staan?

En als we niet in Groot-Brittannië waren dan zagen we het land wel liggen vanaf het strand, bij goed weer.

DSC_0128DSC_0127

Ik geef toe, je moet even knijpen, maar Engeland is op zich best te zien. Op mooi weer konden we zelfs Dover zien liggen en kon je zelfs de mooie witte kliffen aan de andere kant zien. Dan lijkt het kanaal ineens heel erg klein.

In Engeland hebben we genoten van Dover Castle, een kasteel dat ergens in de middeleeuwen is gebouwd en vanaf dat moment een grote rol heeft gespeeld in de wereldgeschiedenis. Het resultaat is dat het nu een Archeon-esk themapark is met veel enthousiasme en rondleidingen, en mensen doen echt hun best om een goeie sfeer te creëren, wat fijn is. Maar daarvan geen foto’s.

Wat ook Archeon-esk was, was het themapark Samara, iets meer zuidelijk. Denk, opnieuw, Archeon, maar dan alleen prehistorie. Verder is er halverwege een museum waar alles erg droog wordt verteld en loopt lang niet iedereen in klederdracht rond. Ook is er wel een Romeins deel, maar dat bestaat uit een uitkijkpost en een grasveldje. En alles is in het Frans, wat, toegegeven, ook een struikelblok was.

Mijn moeder noemde het ‘het park van de gemiste kansen’, omdat er geen sfeer of idee was zoals je dat bij het Archeon hebt, en omdat het alleen maar om de prehistorie ging. We zijn na de vakantie nog naar het Archeon geweest om te zien hoe het wel moet.

Terug naar Dover Castle. Dat was namelijk niet het enige kasteel waar we zijn geweest: iets verder naar het zuiden(de plaatsnaam is me ontschoten) was er een prachtig kasteel met een geweldige audiotour die onder andere ook in het Nederlands was. Dat was ongeveer net zo leuk als Dover Castle, veel geleerd. En ze waren ook heel modern, heb ik geleerd, die middeleeuwers, want ze hadden…

DSC_0154DSC_0155

Basketbal en voetbal(?)veldjes!

Maar goed, dat waren weer een aantal actieve dagen, en dan weet je even niet wat je moet. Dus ga je maar weer naar het strand toe. En ja, wat moest je dan ook alweer in het zand schrijven?

DSC_0182

Wees maar gerust, schrijven in het zand is voor mij nu wel gedaan.

Ergens in de tweede week hebben we Amiens ook nog bezocht. Die stad staat erom bekend dat hij de grootste kathedraal in Frankrijk had. (We dachten Europa, maar de Sint-Pieter in het Vaticaan is groter) Dat was pakweg twee uur in de auto. Goed, we stapten dus uit, en zagen daar meteen de kerk.

DSC_0170

Mijn reactie: “Is dat nou die grootste kathedraal van Frankrijk? Puh, dit is…” *kijkt naar links*

DSC_0171

*Ziet in de verte de echte kathedraal staan* “So… de… hoppa… ik neem alles terug wat ik over de kathedraal heb gezegd”. En het was best een aardig kerkje, ik heb nog wat foto’s van de voorkant gemaakt:

DSC_0172DSC_0173DSC_0174DSC_0175

Jep, groot dus. Was heel indrukwekkend om daar rond te lopen.

Maar het was niet alle dagen strand en cultuur, hoor. Zo af en toe hebben we ook wel eens in de tuin liggen lezen. De hond had vreemd genoeg zichzelf de gewoonte aangewend om onder mijn ligstoel te gaan liggen als ik erop lag, waar dat vandaan kwam…

DSC_0166

…Ik heb in de tuin uiteindelijk tien boeken gelezen, zoals ik misschien al eerder had gemeld. Ik ben (eindelijk) klaar met het Rad des Tijds, maar heb me ook op de Hunger Games gestort, die ik ook al uit heb. Ik hoop ooit zo goed te kunnen schrijven als Brandon Sanderson of Suzanne Collins, want ze kunnen het echt goed.

En zo af en toe gooiden we er ook een bordspel tussen.

DSC_0185

En toen was het alweer het einde van twee geweldige weken! Ik heb in die twee weken echt heel veel liggen zonnen en heb dan ook mijn kleurtje aardig verdiend. Kijk en vergelijk:

Alexander 2012 bDSC_0204

…Flinke kleur gekregen dus.

En dat was het einde van mijn blog over mijn vakantie, de eerste keer dat ik foto’s gebruik. Ik hoop dat het beviel^^

Tot de volgende blog!

Het is inmiddels alweer pakweg twee, misschien wel drie, maanden sinds ik voor het laatst geblogd heb. Sorry. Maar ja, ik zou Alexander niet zijn als ik niet terug zou komen, dus hier ben ik, terug!

Allereerst weer even school. Waar ik jullie de laatste keer heb achtergelaten, was bio-neuro; dat ene vak dat ik moest herkansen omdat ik één fout teveel had op het tentamen. Helaas, de herkansing liep alles behalve lekker. Je hebt geen idee hoe lastig het kan zijn om te leren voor één herkansing als in je hoofd de vakantie al is begonnen, en dus had ik ook een 4,5 voor mijn herkansing. Ik heb er niet heel erg om gebaald als ik eerlijk ben, ergens omdat ik al tegen mezelf had gezegd dat ik het niet zou halen. (Misschien dat ik het daarom wel niet gehaald heb… maar ja, die vraag kan ik mezelf eindeloos stellen)

Goed, ik heb mijn propedeuse dus net niet gehaald, net achter het net gevist. Het is jammer, maar ach. Genoeg school. Hoe was mijn vakantie?

In één woord: GEWELDIG. Ik heb namelijk niet één, maar twee vakanties gehad. Met andere woorden: ik ben twee keer op vakantie geweest.

De eerste keer vergt wat uitleg. Zoals jullie weten is vorig jaar(nu bijna precies een jaar geleden) mijn opa overleden aan een hersenbloeding. Dat was dus september. De laatste week van juni dat jaar waren opa en ik samen uit fietsen gegaan. Vijf dagen, en alle vijf even geweldig, hadden we het parcours Rotterdam-Den Helder afgelegd en vervolgens weer de trein terug genomen. Met de belofte om het volgend jaar weer te doen.
Helaas stak opa’s hoofd daar een stevig stokje voor en stierf hij op 75-jarige leeftijd op zes september. Maar de hele familie wist dat we het hadden gedaan, en ook dat we plannen hadden om het volgend jaar weer te doen.
En daar kreeg mijn geweldige neef Martijn lucht van. Dus wat deed hij? Hij stelde voor om het dan gewoon met z’n tweeën over te doen dit jaar. Ik kwam met de route: Rotterdam-Groningen leek mij een leuk idee, omdat ik in Rotterdam en hij in Groningen woont.
En het was absoluut de moeite waard. Met opa had ik in totaal, in 5 dagen, 300 kilometer afgelegd, met dus een gemiddelde van 60 kilometer per dag. Met mijn neef ben ik daar ruim overheen gegaan; in totaal rond de 397 kilometer, met een gemiddelde tussen de 94 en de 95 per dag. En als hoogtepunt één dag waarop we de 106 kilometer op één dag binnen hadden. En het fietsen zelf was ook geweldig. Ik heb een stevig aantal prachtige dingen in Nederland gezien(met elke fietstocht snap ik steeds minder waarom mensen willen emigreren) en het was ook gewoon echt ontzettend gezellig. De verdeling was ideaal: mijn neef maakte zich zorgen om de route, en ik boog me over de slaapplaatsen en waar we steeds gingen eten. Dat werkte heel goed.
We hebben een top-fietsvakantie gehad die af werd gesloten met de laatste twee films van de LOTR-trilogie, die natuurlijk nog steeds geweldig zijn. We zijn aan het begin nog even langs opa’s graf geweest, en dat was mooi – want we deden het voor hem. En wat moet hij trots op ons geweest zijn.
Als je het commentaar nog wilt lezen, raad ik je aan mijn tweets terug te lezen(op @AverNL) tot ongeveer de laatste week van juli. Daar staat een vrij gedetailleerd verslag van welke plaatsen ik heb bezocht.

De tweede keer vakantie was naar Escales. Een klein, Frans dorpje dat je waarschijnlijk helemaal niets zegt, maar het ligt vlak onder Calais, een plek die je hopelijk wat meer zegt. Ja, die stad aan het Kanaal.
Daar heb ik twee weken heerlijk ontspannen; om de dag naar de omgeving kijken, en dan weer in het huisje blijven en relaxen. En lezen; heel veel lezen. Ik heb een recordaantal van 10(in veertien dagen!) boeken uitgelezen, en ben ook ein-de-lijk door die gigantische boekenreeks heen die het Rad des Tijds heet.
Ons huisje lag verder vijf minuutjes van het strand af. Ik ben daarom ook heel bruin geworden(maar ja, dat word ik nou eenmaal snel) omdat we er zo vaak zijn geweest, en de hond kon er ook geen genoeg van krijgen(ons voorttrekken als we ernaartoe liepen, en eindeloos aarzelen en snuffelen als we weer terug moesten).
We zaten in een prachtige Belvilla, daar, en de gastvrouw en –heer waren ook schatten van mensen. Misschien komen we daar ooit nog eens terug, want het is wel een plek om te onthouden.

Maar dit is inmiddels allemaal alweer in het verleden. Ik schrijf dit onderweg naar mijn eerste collegedag van dit jaar, en ik sta ergens wel een beetje te springen om iedereen weer te zien. Ik ben benieuwd wat ervan gaat worden.

Ik hoop later nog een blog te kunnen posten met een aantal foto’s!