Het is inmiddels alweer pakweg twee, misschien wel drie, maanden sinds ik voor het laatst geblogd heb. Sorry. Maar ja, ik zou Alexander niet zijn als ik niet terug zou komen, dus hier ben ik, terug!

Allereerst weer even school. Waar ik jullie de laatste keer heb achtergelaten, was bio-neuro; dat ene vak dat ik moest herkansen omdat ik één fout teveel had op het tentamen. Helaas, de herkansing liep alles behalve lekker. Je hebt geen idee hoe lastig het kan zijn om te leren voor één herkansing als in je hoofd de vakantie al is begonnen, en dus had ik ook een 4,5 voor mijn herkansing. Ik heb er niet heel erg om gebaald als ik eerlijk ben, ergens omdat ik al tegen mezelf had gezegd dat ik het niet zou halen. (Misschien dat ik het daarom wel niet gehaald heb… maar ja, die vraag kan ik mezelf eindeloos stellen)

Goed, ik heb mijn propedeuse dus net niet gehaald, net achter het net gevist. Het is jammer, maar ach. Genoeg school. Hoe was mijn vakantie?

In één woord: GEWELDIG. Ik heb namelijk niet één, maar twee vakanties gehad. Met andere woorden: ik ben twee keer op vakantie geweest.

De eerste keer vergt wat uitleg. Zoals jullie weten is vorig jaar(nu bijna precies een jaar geleden) mijn opa overleden aan een hersenbloeding. Dat was dus september. De laatste week van juni dat jaar waren opa en ik samen uit fietsen gegaan. Vijf dagen, en alle vijf even geweldig, hadden we het parcours Rotterdam-Den Helder afgelegd en vervolgens weer de trein terug genomen. Met de belofte om het volgend jaar weer te doen.
Helaas stak opa’s hoofd daar een stevig stokje voor en stierf hij op 75-jarige leeftijd op zes september. Maar de hele familie wist dat we het hadden gedaan, en ook dat we plannen hadden om het volgend jaar weer te doen.
En daar kreeg mijn geweldige neef Martijn lucht van. Dus wat deed hij? Hij stelde voor om het dan gewoon met z’n tweeën over te doen dit jaar. Ik kwam met de route: Rotterdam-Groningen leek mij een leuk idee, omdat ik in Rotterdam en hij in Groningen woont.
En het was absoluut de moeite waard. Met opa had ik in totaal, in 5 dagen, 300 kilometer afgelegd, met dus een gemiddelde van 60 kilometer per dag. Met mijn neef ben ik daar ruim overheen gegaan; in totaal rond de 397 kilometer, met een gemiddelde tussen de 94 en de 95 per dag. En als hoogtepunt één dag waarop we de 106 kilometer op één dag binnen hadden. En het fietsen zelf was ook geweldig. Ik heb een stevig aantal prachtige dingen in Nederland gezien(met elke fietstocht snap ik steeds minder waarom mensen willen emigreren) en het was ook gewoon echt ontzettend gezellig. De verdeling was ideaal: mijn neef maakte zich zorgen om de route, en ik boog me over de slaapplaatsen en waar we steeds gingen eten. Dat werkte heel goed.
We hebben een top-fietsvakantie gehad die af werd gesloten met de laatste twee films van de LOTR-trilogie, die natuurlijk nog steeds geweldig zijn. We zijn aan het begin nog even langs opa’s graf geweest, en dat was mooi – want we deden het voor hem. En wat moet hij trots op ons geweest zijn.
Als je het commentaar nog wilt lezen, raad ik je aan mijn tweets terug te lezen(op @AverNL) tot ongeveer de laatste week van juli. Daar staat een vrij gedetailleerd verslag van welke plaatsen ik heb bezocht.

De tweede keer vakantie was naar Escales. Een klein, Frans dorpje dat je waarschijnlijk helemaal niets zegt, maar het ligt vlak onder Calais, een plek die je hopelijk wat meer zegt. Ja, die stad aan het Kanaal.
Daar heb ik twee weken heerlijk ontspannen; om de dag naar de omgeving kijken, en dan weer in het huisje blijven en relaxen. En lezen; heel veel lezen. Ik heb een recordaantal van 10(in veertien dagen!) boeken uitgelezen, en ben ook ein-de-lijk door die gigantische boekenreeks heen die het Rad des Tijds heet.
Ons huisje lag verder vijf minuutjes van het strand af. Ik ben daarom ook heel bruin geworden(maar ja, dat word ik nou eenmaal snel) omdat we er zo vaak zijn geweest, en de hond kon er ook geen genoeg van krijgen(ons voorttrekken als we ernaartoe liepen, en eindeloos aarzelen en snuffelen als we weer terug moesten).
We zaten in een prachtige Belvilla, daar, en de gastvrouw en –heer waren ook schatten van mensen. Misschien komen we daar ooit nog eens terug, want het is wel een plek om te onthouden.

Maar dit is inmiddels allemaal alweer in het verleden. Ik schrijf dit onderweg naar mijn eerste collegedag van dit jaar, en ik sta ergens wel een beetje te springen om iedereen weer te zien. Ik ben benieuwd wat ervan gaat worden.

Ik hoop later nog een blog te kunnen posten met een aantal foto’s!

Advertenties