Vanuit Rotterdam was het op vier augustus uiteindelijk zover; bewapend met een stevig aantal boeken, een van tevoren klaargemaakte lunch, en een DS, een smartphone en een iPod in mijn geval, gingen we met zijn vijven(vier mensen + een hond) op weg naar Escales, dat kleine dorpje recht onder Calais.
We moesten daar zo rond vier à vijf uur zijn, maar er was een probleem – de reis duurde iets korter dan verwacht, en we kwamen uiteindelijk al ergens rond half vier aan. Nou was dat ook weer niet zo’n groot probleem, aangezien we bij gebrek aan een fatsoenlijke stopplaats onze lunch nog niet op hadden. We hebben die dus opgegeten en toen zijn we doorgereden; we waren alsnog te vroeg, maar niet zo heel drastisch meer.

Maar goed, de naam Escales zegt jullie waarschijnlijk helemaal niets. Wat gek is, want het is namelijk echt een gigantische metropool van een wereldstad.

DSC_0123

Niet dus. Dit was het hele dorpje, min twee huizen aan de rechterkant die ik vanaf de heuvel niet goed meer op de foto kreeg. Klein maar krachtig, zou je kunnen zeggen, en het was wel genieten. Misschien wel juist omdat het zo’n klein dorpje was.

De gastvrouw leidde ons rond in het huis en vertelde wat mocht en wat niet; ze was meteen gek op de hond Mila. Ze sprak Frans, maar langzaam en begrijpelijk, en begreep Engels voor een groot deel ook. Wat niet betekent dat ik Engels tegen haar gepraat heb – ik heb weer mijn gebrekkige Frans kunnen oefenen.

Toen dat allemaal gedaan was, zijn we meteen naar het strand gegaan, want we wisten al dat we erg dicht bij het strand ‘woonden’ voor die twee weken. Dat was even lopen, maar de hond rook het al en rende al een stuk voor ons uit. Wat was die enthousiast.
Het enige nadeel was alleen wel, dat het huis op een kruispunt van twee drukke wegen naar het strand lag, waardoor het moeilijk was om veilig het huis te verlaten zonder overreden te worden.
Maar goed, we kwamen op het strand, en wat zagen we?

DSC_0119DSC_0120

De prachtige witte kliffen van Escales, die erg hoog en indrukwekkend waren – ik gok toch op een stevig aantal meters. Wat vooral speciaal was, was dat die kliffen regenwater opnamen. Hierdoor kwam er zo af en toe zoet water uit die kliffen stromen(dat ijskoud was) waar veel kalk in zat, door de rotsen. Ik heb er wat van genomen, en het smaakte erg lekker. Alleen moet je er niet teveel van nemen, want teveel kalk schijnt ook niet gezond voor je te zijn.

Maar de hond genoot van het strand, wat blijkt uit de volgende foto’s:

DSC_0135DSC_0133

Heerlijk zo, je neus in het zand en achter de baasjes aan rennen. En onderweg een flesje meenemen.

Goed, genoeg over de hond – we waren een half uurtje op het strand(hond is oud en kan niet zoveel meer rennen) en gingen daarna naar huis, en flink wat later ook naar bed. En heel leuk, eigenlijk waren die bedden gemaakt met Fransen in het achterhoofd. Mijn bed was dus net iets te klein, maar daar leer je vrij snel mee leven. En, alle bedden hadden iets prachtigs.

DSC_0196

Ben je wel eens wakker geworden in bed, waarna je besloot om nog even te blijven liggen om je e-mail te checken, een spelletje te spelen of iets anders te doen? Daar was dat kussentje dus voor. (En als het daar niet voor is, vergeef me, maar dan is het wel een heel handige tweede functie) Lekker gaan zitten met dat kussentje in je rug en nog even niet wakker worden… heerlijk. Al heb ik niet mijn mail gecheckt of iets dergelijks, want internet stond uit principe uit. Maar goed, een boek lezen kan ook ‘s ochtends, en dat heb ik behoorlijk wat gedaan. Maar daarover later meer.

Het nadeel was natuurlijk dat alles duidelijk gemaakt was met Fransen in het achterhoofd…

DSC_0140DSC_0198

(Ja, dat ben ik, in beide foto’s. Ben ik niet woest aantrekkelijk?)

Verder hadden we ook nog best wel last van een vliegenplaag waar we gek van werden, en helaas was er nergens zo’n leuke elektrische vliegenmepper te koop. (Ja, soms kan ik heel sadistisch zijn) Dus moesten we het doen met de krant, maar helaas waren de vliegen vaak te snel.

De tuin was wel heerlijk, trouwens. Regelmatig heb ik in de tuin liggen zonnen op die heerlijke ligstoelen die ze daar hadden, met mijn boek in mijn handen. (Ja, ik heb heel veel gelezen)
Maar nu heb ik genoeg gepraat over het huis. Waar zijn we allemaal geweest? Nou, onder andere natuurlijk Calais…

DSC_0141DSC_0142

…En daar moet je eigenlijk niet heen. Dit zijn de enige twee foto’s die ik daar heb gemaakt(er was nog een kunstwerk wat wel leuk was, maar ben vergeten dat te fotograferen) en het was een trieste, troosteloze, saaie stad. Grijs en grauw, en nergens een beetje variatie of zelfs maar vrolijke mensen. Er was een tour in een bus, maar dat ging in rap Frans of sloom Engels met een erg duidelijk accent waarin maar de helft werd verteld. Het stadhuis was leuk, en daar houdt het ook wel op. Leer hiervan: ga alleen naar Calais als je de boot moet hebben, want het is geen plaatsje waar je gelukkig van wordt.

Goed, wat doe je als iets tegenvalt? Precies, je gaat naar het strand. Althans, als je daar vijf minuutjes lopen van vandaan vakantie houdt – als je ver van het strand woont is het af te raden.
Maar, mijn zusje, stapelverliefd als ze is, schreef de naam van haar vriendje in het zand. En tsja, wat schrijf je als niet-verliefde single in het zand? Eh…

DSC_0143DSC_0144

(Daar staat dus ‘Mila is braaf’ voor wie het niet kan lezen)

En voor de toeristen die langsliepen en geen woord Nederlands spraken heb ik het ook even in het Engels, Frans en Duits opgeschreven. Handig, zo’n talenknobbel.

DSC_0146DSC_0148DSC_0149

(Van links naar rechts: ‘Mila ist süß, Mila est sage en Mila is a good dog)

Op de terugweg van het strand naar huis toe kwamen we trouwens nog iets heel bizars tegen… een kip in de boom!

DSC_0138

Daar had ik zelfs nog een liedje bij bedacht, gezongen op de melodie van ‘er staat een paard in de gang’. ‘Er zit een kip in de boom, ja ja een kip in de boom… hier om de hoe-hoe-hoek’. Later nog in het Engels vertaald, en die klinkt eigenlijk leuker. ‘There is a chicken in the tree, yeah yeah (…) Just ‘round the co-hor-ner…’ Mijn ouders werden gek van mijn creatieve uitspattingen.

Als je vlak onder Calais vakantie viert, dan spreekt het natuurlijk voor zich dat je ook een keer de boot neemt naar Dover. Dus daar zijn we ook geweest(volgens mij was dat net voordat de Olympische Spelen ermee ophielden) en dat was ook erg leuk, vooral omdat mijn Engels tweehonderd keer beter is dan mijn Frans. Dover Castle is erg mooi en valt sterk aan te raden, al heb ik daar weinig foto’s gemaakt. Dat kwam vooral doordat ik erg onder de indruk was en vergat mijn telefoon erbij te halen. Maar waar ik wel een foto van heb gemaakt, was een opvallende waarschuwing die ik niet gewend was, aangezien ik al een keer in Londen ben geweest:

DSC_0163

Hoort daar niet ‘mind the gap’ te staan?

En als we niet in Groot-Brittannië waren dan zagen we het land wel liggen vanaf het strand, bij goed weer.

DSC_0128DSC_0127

Ik geef toe, je moet even knijpen, maar Engeland is op zich best te zien. Op mooi weer konden we zelfs Dover zien liggen en kon je zelfs de mooie witte kliffen aan de andere kant zien. Dan lijkt het kanaal ineens heel erg klein.

In Engeland hebben we genoten van Dover Castle, een kasteel dat ergens in de middeleeuwen is gebouwd en vanaf dat moment een grote rol heeft gespeeld in de wereldgeschiedenis. Het resultaat is dat het nu een Archeon-esk themapark is met veel enthousiasme en rondleidingen, en mensen doen echt hun best om een goeie sfeer te creëren, wat fijn is. Maar daarvan geen foto’s.

Wat ook Archeon-esk was, was het themapark Samara, iets meer zuidelijk. Denk, opnieuw, Archeon, maar dan alleen prehistorie. Verder is er halverwege een museum waar alles erg droog wordt verteld en loopt lang niet iedereen in klederdracht rond. Ook is er wel een Romeins deel, maar dat bestaat uit een uitkijkpost en een grasveldje. En alles is in het Frans, wat, toegegeven, ook een struikelblok was.

Mijn moeder noemde het ‘het park van de gemiste kansen’, omdat er geen sfeer of idee was zoals je dat bij het Archeon hebt, en omdat het alleen maar om de prehistorie ging. We zijn na de vakantie nog naar het Archeon geweest om te zien hoe het wel moet.

Terug naar Dover Castle. Dat was namelijk niet het enige kasteel waar we zijn geweest: iets verder naar het zuiden(de plaatsnaam is me ontschoten) was er een prachtig kasteel met een geweldige audiotour die onder andere ook in het Nederlands was. Dat was ongeveer net zo leuk als Dover Castle, veel geleerd. En ze waren ook heel modern, heb ik geleerd, die middeleeuwers, want ze hadden…

DSC_0154DSC_0155

Basketbal en voetbal(?)veldjes!

Maar goed, dat waren weer een aantal actieve dagen, en dan weet je even niet wat je moet. Dus ga je maar weer naar het strand toe. En ja, wat moest je dan ook alweer in het zand schrijven?

DSC_0182

Wees maar gerust, schrijven in het zand is voor mij nu wel gedaan.

Ergens in de tweede week hebben we Amiens ook nog bezocht. Die stad staat erom bekend dat hij de grootste kathedraal in Frankrijk had. (We dachten Europa, maar de Sint-Pieter in het Vaticaan is groter) Dat was pakweg twee uur in de auto. Goed, we stapten dus uit, en zagen daar meteen de kerk.

DSC_0170

Mijn reactie: “Is dat nou die grootste kathedraal van Frankrijk? Puh, dit is…” *kijkt naar links*

DSC_0171

*Ziet in de verte de echte kathedraal staan* “So… de… hoppa… ik neem alles terug wat ik over de kathedraal heb gezegd”. En het was best een aardig kerkje, ik heb nog wat foto’s van de voorkant gemaakt:

DSC_0172DSC_0173DSC_0174DSC_0175

Jep, groot dus. Was heel indrukwekkend om daar rond te lopen.

Maar het was niet alle dagen strand en cultuur, hoor. Zo af en toe hebben we ook wel eens in de tuin liggen lezen. De hond had vreemd genoeg zichzelf de gewoonte aangewend om onder mijn ligstoel te gaan liggen als ik erop lag, waar dat vandaan kwam…

DSC_0166

…Ik heb in de tuin uiteindelijk tien boeken gelezen, zoals ik misschien al eerder had gemeld. Ik ben (eindelijk) klaar met het Rad des Tijds, maar heb me ook op de Hunger Games gestort, die ik ook al uit heb. Ik hoop ooit zo goed te kunnen schrijven als Brandon Sanderson of Suzanne Collins, want ze kunnen het echt goed.

En zo af en toe gooiden we er ook een bordspel tussen.

DSC_0185

En toen was het alweer het einde van twee geweldige weken! Ik heb in die twee weken echt heel veel liggen zonnen en heb dan ook mijn kleurtje aardig verdiend. Kijk en vergelijk:

Alexander 2012 bDSC_0204

…Flinke kleur gekregen dus.

En dat was het einde van mijn blog over mijn vakantie, de eerste keer dat ik foto’s gebruik. Ik hoop dat het beviel^^

Tot de volgende blog!