Iedereen die mijn vorige blogs heeft gelezen weet(en anders heb je echt niet opgelet, foei!) dat ik psychologie in Leiden studeer, terwijl ik in Rotterdam woon en elke dag dus pakweg een uur in de trein zit. Iedereen die mijn Twitteraccount volgt is zich waarschijnlijk ook pijnlijk bewust van het feit dat ik graag scheld op het openbaar vervoer. In de eerste week van dit schooljaar waren de treinen twee keer al zo vertraagd dat ik 2,5 uur over de terugreis deed, terwijl 50 minuten normaal is. En vrij recentelijk nog viel er een boom op het spoor. Ik zie die melding ‘trein is X minuten vertraagd’ veel te vaak naar mijn smaak, en ergens ben ik het wel behoorlijk zat. Maar, zo ben ik me af gaan vragen, is het nou wel echt zo erg als dat ik mezelf voorhou, en zoom ik niet gewoon heel erg in op de negatieve dingen?

Eenieder die ervaring heeft met de studie psychologie weet dat je heel veel statistiek op je dak krijgt. Normale verdeling, Cronbach’s alfa, PCA, ik krijg het allemaal regelmatig op mijn bordje, terwijl de termen jullie waarschijnlijk niets zeggen. Ik moet echter zelf helemaal weten hoe ze in elkaar zitten, en welke formules ervoor nodig zijn. Hoe word ik getoetst? Met data die me gegeven wordt, en daar zit mij een beetje een struikelblok. Ik snap ook wel waarom ik geen eigen psychologische onderzoeken mag samenstellen, maar toch, een beetje praktijk was leuk geweest. Dan had ik namelijk een mogelijkheid gehad om de geleerde statistiek toe te passen en zelf erachter te komen of mijn onderzoek zin had of niet.

Maar hé, ik wilde toch weten of er werkelijk zoveel vertraging is op mijn dagelijkse traject of niet? Nou, dan maak ik daar toch gewoon een klein onderzoekje van? Dan toets ik zelf of er echt zoveel vertraging is als dat ik denk.

Aldus geschiedde, en vandaag is dag twee van mijn eigen kleine onderzoekje van start gegaan. Ik zal even toelichten hoe ik het precies aanpak. Maak je niet druk – ik ga niet in op de statistiek.

Elke dag check ik tegenwoordig even op mijn handige reisplanner-app hoe lang de reis normaal gesproken zou duren, zonder enige vertraging. Dat is altijd 49, 50 of 52 minuten. Vervolgens let ik op het moment dat de trein zou horen te vertrekken; er zit een handige stopwatch op mijn telefoon, en die start ik zodra de verwachte minuut van het treinvertrek aanbreekt. Soms komt het voor dat mijn trein eerder is – dan start de stopwatch zodra de trein vertrekt, of dat nou eerder is dan gepland of niet. Dan is mijn reis per slot van rekening begonnen.
Ik moet één keer overstappen, maar die reken ik niet mee. Mijn reis is per slot van rekening nog steeds gaande als ik overstap. Ik schaar beide treinen dus onder één noemer.
Zodra ik uitstap stop ik mijn stopwatch direct. Als ik uit de trein ben gestapt is mijn reis voorbij, dus is de reistijd dan ook klaar. Ik kijk naar de tijd, onthou hem, en vul hem vervolgens in op mijn laptop in een programma dat speciaal voor onderzoeken is bestemd, genaamd SPSS. (Die term is als het goed is al eens eerder langsgekomen) Die tijd is altijd in minuten, ik rond indien nodig af.
Een ander klachtpunt van mij is dat de WiFi in de NS-treinen nooit doet wat ik wil, of er überhaupt niet is. Dus dat meet ik gelijk ook: bij het instappen in de trein maak ik verbinding met de WiFi, als die er is, en ik bezoek een willekeurige website. Doet die site het, dan doet de WiFi het ook, en anders niet.
Beide dingen meet ik op de heen- en terugreis, als oefening. Hoe vaker ik iets meet, hoe betrouwbaarder mijn uiteindelijke resultaat zal zijn.
Ik ben van plan dit een maand vol te houden, dus t/m 31 oktober zal ik vaak gebruik gaan maken van de stopwatch op mijn telefoon. En ik ben ook van plan om de resultaten van mijn allereerste onderzoek met jullie te delen op de blog. Met de statistiek erbij, maar ik ga proberen het zo simpel mogelijk te houden.

Ergens hoop ik dat ik ernaast zit en de NS er prachtig uitkomt, met een heel klein verschil. En aan de andere kant hoop ik dan ook weer dat het een onderzoek wordt waar de NS verschrikkelijk uit komt, zodat ik de volgende keer kan klagen zonder schuldgevoel als er weer sprake is van GROTE vertraging.

Het wordt hoe dan ook spannend om te kijken of het werkt, en ik ben heel nieuwsgierig naar de uitkomst. Jullie ook?

Tot de volgende blog!

Advertenties