Archive for juni, 2013


(Of: waarom ik knettergekke ouders heb.)
(Of: als je toch lekker aan het bloggen bent na een lange stilte, waarom dan geen twee blogs achter elkaar om het goed te maken?)

Voor alle nieuwe mensen die hier binnen komen stromen even een open deur: ik schrijf. Als ik een week lang niet heb geschreven ben ik erg inspiratieloos, heb ik een maand niet geschreven dan ben ik waarschijnlijk ernstig ziek. En wat schrijf ik dan? Alles behalve songteksten, eigenlijk. Dus, poëzie, proza, blogs(dúh), tweets, tegenwoordig zelfs weer RPG, dus alles waar geen noten aan vastzitten.
Hoe schrijven de meeste schrijvers? Nou, niemand schrijft direct een goed verhaal, het kost even tijd. Hoe ik schrijf, is dat ik een verhaal schrijf, dat opstuur naar een vriend of vriendin(mijn ‘Bètareader’) en als ik het terugkrijg met commentaar pas ik het aan. Nou, twee of drie dagen terug was ik bezig met het aanpassen van een Engelstalig verhaal dat ik hoop ergens eind augustus of september te posten. En wat merkte ik aan mezelf? Ik was kritischer. Véél kritischer dan dat ik normaal gesproken van mezelf gewend ben. En wat vond ik het leuk.

Als ik kijk naar het vorige verhaal waar ik zo met de schop doorheen ben gegaan, is dit wel een enorme vooruitgang. Dat verhaal heette I Never en was eigenlijk Love Actually/Alles Is Liefde in verhaalvorm. Zes verschillende plotlijnen. Een interessant concept, maar ik had een aantal reviewers die behoorlijk kritisch waren en de plotlijnen soms gewoon veel te zwak vonden. Eén was zelfs afgehaakt.
Ik kan natuurlijk niet spreken voor dit verhaal, maar toen ik I Never had doorgelezen was ik ook een stuk minder kritisch. Het was al twee jaar lang aan de gang en ik was het een beetje zat, dat kan hebben meegespeeld in dat ik het enigszins heb afgeraffeld. Maar persoonlijk denk ik dat er nog iets anders meespeelt.
Ik ben nu veel meer met het schrijven in kwestie bezig.

Dat klinkt raar, maar laat me het uitleggen. Twee blogs geleden – eind december dus – deed ik maar wat en oefende ik op die manier mijn vertelkunsten. Ik schreef one-shots, lange verhalen, gedichten, enzovoorts.
Dat doe ik nu ook. Maar wat is het verschil? Nou, naast dat oefenend schrijven lees ik ook boeken over schrijven, en luister ik dagelijks naar een schrijf-podcast met tips over een bepaald onderwerp. En verdorie, dat helpt wel enorm. De tips die ik krijg nestelen zich vanzelf wel in mijn hoofd, en ze zijn makkelijk te onthouden – ik verwerk ze nu zoveel mogelijk in mijn verhalen, en die worden daar ook alleen maar beter door.
Een voorbeeld is dat het verhaal dat ik nu aan het aanpassen ben(‘editten’, zoals ik dat noem) gedeeltelijk over een maffiabaas gaat (Het plot verklap ik lekker niet, gnagna). En in de oorspronkelijke versie is het een heel cliché vijand voor mijn hoofdpersoon die met zijn vijanden speelt en houdt van chaos, enzovoorts.
Wat heb ik van de podcast, waar ik dagelijks naar luister, begrepen? ‘Don’t tell your villain he’s the villain. He’s the protagonist of his own story’. (Ja, het is een Engelse podcast) En ik kijk nog eens naar mijn verhaal, en inderdaad, de maffiabaas is gewoon niet overtuigend. Ik moet nog beginnen met aanpassen, maar daar kan ik dus stevig met de schop doorheen, en die maffiabaas moet een stuk geloofwaardiger worden. Iedereen is de held van zijn eigen verhaal, en de vijand ook. En het is eigenlijk best leuk aan het worden, zo kritisch zijn. Grappig: vroeger had ik echt een enorme hekel aan editten, maar nu kan ik mijn lol gewoon niet op!

Ik luister trouwens niet alleen naar podcasts en ik lees ook niet alleen maar boeken. Ik heb net een cursus spannend schrijven in Voorburg(eindje weg, maar gezellige mensen) afgerond, waar ik ook heel veel heb geleerd. Dingen als ‘show, don’t tell’, bijvoorbeeld, of actief beschrijven. Dacht dat ik er niets zou leren, maar daar zat ik héél erg naast. En daarbij heb ik ook een uitgave van een tijdschrift gekregen genaamd Schrijven Magazine, voor debutanten.
Mijn moeder wilde die eens lezen, dus heb ik die in alle onschuld aan haar gegeven. Twee uur later krijg ik een mail van haar dat ze een abonnement voor me heeft geregeld voor het komende jaar, als cadeautje voor het halen van m’n P.
Ik heb knettergekke ouders. Wat heerlijk :’) En daarbij gelijk ook een tweede boek over schrijven(‘De Schrijfbijbel’) waar ik me ook nog eens in kan verdiepen.
Moraal van het verhaal? Als je wilt schrijven is schrijven alleen niet genoeg. Verdiep je er echt helemaal in, want het is héél belangrijk dat je leert wat andere mensen graag lezen.

De podcast waar ik het over heb is te vinden op www.writingexcuses.com. Drie(of vier, in latere seizoenen) bekende schrijvers, waarvan één de schrijver van de laatste boeken van het Rad des Tijds, praten in het Engels over bepaalde onderdelen van het schrijven en wat het beste werkt. Vijftien minuten lang, want jij hebt haast en zij zijn niet zo slim. (Nee, die tagline werkt toch beter in het Engels) Ben me momenteel door de eerdere seizoenen aan het werken en zit bij seizoen drie – ze updaten elke zondag en zitten momenteel bij seizoen acht, dus ben nog wel even zoet.

De twee boeken zijn dus De Schrijfbijbel van TenPages.com(in alle eerlijkheid, ik moet er nog in beginnen…) en How Not To Write A Novel van Sandra Newman & Howard Mittelmark. De eerste is in het Nederlands, de tweede in het Engels. Het tweede boek is hilarisch en behulpzaam, en daar leer je ook heel veel van als je niet dubbel ligt van de lach. (En soms zelfs dan!)
Het tijdschrift is Schrijven Magazine. Wordt in Amsterdam gemaakt en is landelijk: elke twee maanden een nieuw blad, 36 euro per jaar.
Allemaal zeker aan te raden als je met schrijven wilt beginnen en er net zo serieus over bent als ik, want je leert er echt heel veel van.

Wat trouwens ook mee kan spelen, is dat ik de laatste zes maanden alleen in het Nederlands en niet in het Engels geschreven heb, trouwens, waardoor ik misschien ook meer op moedertaalniveau naar het Engels kan kijken… maar daar gaat het niet over nu, toch? =P

En, zitten er nog schrijvers met veel ambitie tussen de lezers van dit blogje?

Advertenties

Behalve dan dat ik een blogje had geschreven, ergens een paar maanden terug, over dat ik jarig was geweest en ik een verwend nest was omdat ik zoveel cadeaus heb gekregen. Van mijn familie, van mijn vrienden, en er komt nog een zéér verlaat cadeautje aan komende zondag. Maar dat blogje heb ik nooit gepost omdat het nu juni is, mijn verjaardag 2,5 maanden geleden, en het me knap doelloos lijkt om er dan nog over te bloggen xD Dus.

Allereerst: jullie mogen Daxira van het Dreuzels-forum bedanken, die me even gepord had dat ik weer eens snel moet bloggen. Want dat ik hier inactief ben, ja, dat is jullie hopelijk inmiddels wel duidelijk. Sorry? Ik ga geen beloftes maken, want wie weet heb ik die over een jaar weer verbroken xD Ik ben niet zo’n trouwe blogger, blijkt maar weer.

Genoeg excuses. Jullie allemaal nog een heel vrolijk Pasen gewenst, en Pinksteren, en Hemelvaart(dat hebben we toch ook gehad?) en moederdag. Is dat ook meteen achter de rug 0=)

Over Pinksteren gesproken, ik had serieus bíjna met de Roparun mee gemogen dit jaar.
Voor de mensen die nog niet bekend zijn met de Roparun: het is van Parijs tot Rotterdam, een estafetteloop. Je hebt fietsers, chauffers en natuurlijk – belangrijk – lopers. Het was oorspronkelijk omgekeerd, van Rotterdam naar Parijs(daarom heet het ook niet de Parorun) maar Parijs was er niet zo blij mee dat al die Rotterdammers steeds langskwamen voor de finish, dus hebben ze ‘t omgedraaid.
Goed. Ik was dus bijna mee geweest als fietser. Er waren namelijk vier fietsers op de tocht, en ik was eerste reserve – dus als één van de fietsers een enkel zou verstuiken, of er iets anders zou gebeuren, mocht ik mee. En wat was ik graag mee gegaan. Eén van de fietsers zat zelfs in Cuba tot de dag vóór de loop, dus ik hoopte nog stiekem dat ze terugkwam met één of andere ziekte die haar een paar daagjes uit zou schakelen… Helaas.
Maar ja, wel meer tijd gehad om te leren, en dat heb ik dan ook met overgave gedaan. Ik heb inmiddels twee tentamenperiodes achter de rug: één tentamenperiode waar ik nu de wrange vruchten van pluk, namelijk dat ik veel te weinig heb gedaan. Ik had daarvoor namelijk een súper relaxte periode waarin ik amper wat hoefde te doen voor mijn vakken, en probeer dan maar eens hard te werken voor je tentamens – dat gaat dus gewoon niet, en dat ging ook niet. Eén van de drie tentamens gehaald, wat best wel gênant was.
De tweede tentamenperiode was voor mij héél belangrijk. Waarom? Nou, zoals jullie misschien nog wel weten van vorig jaar kwam ik een vak tekort voor mijn propedeuse. Dat was Bio- en Neuropsychologie, of bio-neuro in het kort. Dat vak móést ik dus dit keer halen, want nog een keer niet halen was einde verhaal.
En, tot mijn opluchting heb ik het vak dit keer wél binnen. Heb vol overgave geleerd. (Statistiek had ik de dag erna, maar niet gehaald, omdat ik véél meer tijd heb gestoken in bio-neuro) Dus jongens, ik heb dan toch éíndelijk mijn propedeuse binnen.

Verder nog, hebben jullie ook zo’n enorme angst voor presentaties? Ik wel, en ik moest eergisteren een presentatie geven in mijn eentje van tien minuten. Vond het doodeng, maar ben er volgens mij zonder kleerscheuren uit gekomen. Tip: begin met een grapje, dat werkte héél goed voor mij. Breek je meteen het ijs voor jezelf en voor je publiek, en daarna voel je je een stuk beter op je gemak. Oh, en wat ik nóóit doe, is een blaadje meenemen omdat ik heel goed weet dat ik dan dat blaadje op ga zitten lezen.

Tenslotte heb ik het Rad des Tijds eindelijk uitgelezen! De vertaling van het laatste boek is sinds 23 mei uit en ik heb het verslonden. Het heeft een prachtig einde, dat sowieso.
Goed, genoeg over mij. Hoe gaat het met jullie?