Woensdag, twee weken geleden, heeft mijn oma een vrij ingrijpende operatie ondergaan: een bypass, een omleiding van het bloed in haar hart (als ik het goed heb begrepen). Ze was kortademig en na een bezoekje aan de huisarts kwam eruit dat ze het best een operatie kon ondergaan. Dat was een vrij onaangename en spannende woensdag voor ons allemaal, maar ze is er goed uit gekomen.
Maar ja, haar borst is open geweest, haar hart heeft een tijdje moeten stoppen, ze heeft aan de beademing gelegen en de hart-long machine is aan geweest. Zo’n enorme operatie heeft natuurlijk een grote impact op je lichaam: heel veel dingen kan ze nu niet en moet ze langzamerhand weer oppakken. Koken, afwassen, tafel dekken, boodschappen doen…
…Dus moest iemand dat eens nodig van haar overnemen totdat ze weer bij was gekomen. En wie was de perfecte kandidaat, met zeeën van tijd en geen vakantiewerk? Jup, ik.
Het is grappig hoe sterk je ineens de controle hebt over alles. Thuis doe ik op een blauwe maandag boodschappen, kook ik héél soms met wat assistentie en hebben we een vaatwasser. Mijn oma heeft geen vaatwasser en de andere twee spreken voor zich. En ik zag er ook wel zo mijn mogelijkheden in: ik ben 21 en moet verdorie veel meer in het huishouden kunnen dan dat ik eigenlijk kan, en met die gedachte ben ik momenteel in Den Haag ipv Rotterdam te vinden.
Stofzuigen moet ik héél af en toe. Mijn oma heeft een werkster, dus het is meer haar taak dan het mijne. Dweilen heb ik tot nu toe niet hoeven doen: wassen en strijken ook niet, al hoop ik dat strijken binnenkort te moeten. Maar daarnaast wel de boodschappen dus, het koken, enzovoorts.
Hoewel, dat koken heb ik ook niet al te vaak gedaan. Sinds vorige week dinsdag speel ik de mantelzorger(zo heet dat) en mijn tante woont in de buurt, dus had zij praktisch elke dag tot zaterdag gekookt. Ze maakt hemelse lasagne, maar ik heb die zaterdag heel duidelijk gemaakt dat zij níét moest koken. Ik wilde eens koken zonder assistentie en alles zelf doen. Want, nogmaals, als het om huishoudelijke vermogens gaat ben ik hopeloos en daar wil ik graag verandering in brengen.
Nou, het huis staat er nog. De sperziebonen waren heerlijk, de aardappelen ook en het hamburgertje was verrassend lekker, en ik hou niet eens zo erg van vlees. Het ging zo goed dat ik het maandag & dinsdag(deze week) ook over heb genomen. In beide gevallen heb ik toen wel wat assistentie gehad, maar ik weet nu tenminste ook dat ik het zelf kan. Op gas koken is niet moeilijk, zelfs al ben je inductie gewend, en zonder assistentie koken is ook makkelijker dan ik dacht.
Wat wel een uitdaging is, is weerstand bieden aan mijn oma, zo af en toe. Mijn oma is geweldig, doet op 77-jarige leeftijd nog een hoop zelf, rijdt nog zelf auto, enzovoorts… maar de keerzijde van de medaille is dat ze dus niet goed is in stilzitten. We hebben een keertje samen boodschappen gedaan, en verder dan dat mag ze nog steeds niet van mij. (Ze wilde op en neer naar de bruna, samen met mij, wat een kwartier lopen is. Nou, daar heb ik dus mooi een stokje voor gestoken) Uiteindelijk heb ik besloten dat ik geen controle heb over wat ze allemaal in huis uitspookt – ik heb ook geen zin om haar 24 uur per dag in de gaten te houden – maar de wandelingen naar buiten, die heb ik wél onder controle, dus die hou ik ook zo goed mogelijk. Soms eindigt mijn oma de dag met de klacht ‘ik heb vandaag nog geen flikker gedaan’(ja, letterlijk die woorden) waarop ik reageer ‘goed zo oma, ik ben trots op u, blijf voorlopig nog maar even van de flikkers af’.
Het heeft toch wel wat, alles zo onder controle hebben. Het is een soort van voorproefje op het op kamers gaan, waarvoor ik tot dinsdag schromelijk onvoorbereid was, maar nu voel ik me wel een stuk beter daarover.
Alleen, bij het op kamers gaan horen de discussies natuurlijk niet. Ach, mijn oma kan ik wel aan.
Denk ik.
En morgen kook ik gewoon lekker weer. Ik heb er zin in!

(Oh, trouwens, ik ben ‘over’ naar het derde jaar psychologie! Twee vakken niet gehaald, waarvan één verplicht. Dat wordt dus twee vakken extra volgend jaar, maar ik heb er alle vertrouwen in)