Archive for september, 2013


Vakantie deel 2

Dus, hier nog een keer de foto van mijn boeken:

2013-08-20 23.34.22

 

Het meest linkerboek is A Feast for Crows van George R.R. Martin, in vertaling. Deel vier uit de A Song Of Ice And Fire-reeks, bekend van de TV-serie Game of Thrones. (Momenteel bezig met seizoen drie, nog niet afgekeken) Het irritante aan dit boek is dat de helft van de karakters er niet is – die zitten in boek vijf. Op zich is het plot interessant genoeg om je aandacht erbij te houden, en er sterft een karakter in(waarschijnlijk geen verrassing) waarbij ik steil achteroversloeg van verbazing, want die zag ik niet aankomen. Het is zeker een goed boek – ik ergerde me alleen aan het enorm hoge tempo van de latere hoofdstukken vanuit het oogpunt van Cersei en Jaime. Maar, goed boek.

Het boek daarnaast is A Dance with Dragons van dezelfde schrijver, ook in vertaling. Het boek daarnaast trouwens ook – het is in twee delen uitgegeven. Ik heb veel negatiefs over dit boek gehoord. Het zou saai zijn, er zou niets in gebeuren, het zou heel voorspelbaar aanvoelen, enzovoorts. Ik heb het wel eens vergeleken horen worden met boek tien uit het Rad des Tijds, wat vol staat met beschrijving maar waar helemaal niets in gebeurt. Verrassing – ik ben het met alles oneens. Dit was een goed boek, onverwachts en met een veel prettiger tempo dan boek vier. Ik heb helaas alleen het eerste deel kunnen lezen, in het tweede deel ben ik nu bezig. En jullie horen nog wat ik daarvan vond.

Dan zijn we bij De Bron der Verheffing van Brandon Sanderson aangekomen. In vertaling, again. Brandon Sanderson schrijft fantasy en is bekend geworden omdat hij het Rad des Tijds heeft afgerond toen de oorspronkelijke schrijver daarvan overleed. Ik wilde wel eens een afzonderlijke, eigen serie van hem lezen en dat werd Mistborn. Boek één was goed, boek twee las al net zo prettig weg en ik heb me zeker vermaakt. Brandon Sanderson heeft een heel fijne schrijfstijl en hij heeft iets wat ik bij George R.R. Martin & Robert Jordan een beetje mis – briljante twists. Tuurlijk, George R.R. Martin heeft twists, maar bij geen van die twists denk je echt ‘dit is zo slim in elkaar gezet’ of ‘ooh, wat is de schrijver geniaal, ik ben totaal op het verkeerde been gezet’. Dat heb ik wel bij hem. Minpuntje is dat de serie zelf niet zo episch aanvoelt als A Song of Ice and Fire – maar dat is meer iets intuïtiefs. Dit is deel twee en eindigt met zo’n heerlijke twist dat ik eigenlijk meteen boek drie wil lezen.

Het dunne rode boekje daarnaast is I Am Not A Serial Killer van Dan Wells. Niet in vertaling, uniek. (Er was namelijk geen vertaling beschikbaar) Ik heb het in een eerdere blog wel eens gehad over de podcast Writing Excuses, waarvan ik veel heb geleerd op het gebied van schrijven. Brandon Sanderson is één van de schrijvers die standaard in de podcast zit. Dan Wells is een ander. (De andere twee zijn Mary Robinette Kowal en Howard Tayler, als één van die namen jullie wat zegt) Dan Wells had het vaak over zijn werk, en hij is horrorauteur, dus dacht ik ‘ik zal eens een poging wagen en kijken of hij inderdaad het recht erop heeft om mij te vertellen hoe ik moet schrijven’
Dat had hij. Brrr, eng boek. Zit goed in elkaar, maar lees het niet voor het slapengaan. De hoofdpersoon is een sociopaat, geobsedeerd met seriemoordenaars, die probeert om een seriemoordenaar in zijn eigen dorp te vangen. Erg goed geschreven en een aanrader.

De drie witte boekjes zijn van eigen makelij en het zwarte boek daarnaast, daar kom ik zo op. Dan hebben we The man who mistook his wife for a hat van Oliver Sacks. Wederom in vertaling. Het enige non-fictieboek dat ik bij me had(naast een uitgave van Schrijven Magazine) en het las zo af en toe wel irritant. Oliver Sacks heeft een duidelijk wetenschappelijke schrijfstijl, maar dat zorgt er ook voor dat hij vaak enorm grote woorden gebruikt, wat dus erg afleidt en dus irritant leest. Toch heb ik me vermaakt, want hij behandelt wel heel interessante cases. Het wordt echt speciaal in het laatste deel, wanneer hij het over verstandelijk gehandicapte mensen heeft, want daar spat niet alleen de wetenschappelijke interesse, maar ook het enthousiasme en de bewondering vanaf.

Dan hebben we de boekenkast min of meer gehad. Ook heb ik Het Menselijk Lichaam van Paolo Giordano gelezen. In vertaling want ik spreek geen Italiaans. Deze schrijver is wellicht bekend van De Eenzaamheid van de Priemgetallen, waar ik heel veel lovends over heb gehoord. Persoonlijk vind ik dit boek beter. In de boeken van Giordano mis ik een beetje structuur – er is geen duidelijke kop of staart en er wordt soms net iets te kwistig rondgestrooid met perspectiefwisselingen. De Eenzaamheid van de Priemgetallen had een heel abrupt en onbevredigend eind, Het Menselijk Lichaam heeft een veel beter eind dat ook beter werkt. De structuur miste ik wel, maar dit is een goed boek dat lekker weglas.

En dan nog de sensatie van het jaar, Inferno van Dan Brown. In vertaling. Heel veel lovends en goeds over gehoord. En inderdaad, het leest lekker weg. Het heeft echt briljante twists; voor het eerst heb ik een Dan Brown-boek gelezen met open mond omdat ik dingen gewoon echt niet aan zag komen. De karakters zijn goed uitgewerkt.
Toch is dit voor mij het slechtste en meest teleurstellende boek geweest dat ik op vakantie heb gelezen, om twee redenen. Ten eerste omdat Dan Brown zo af en toe een stukje plot afwisselt met een stukje beschrijving van de omgeving. Daar is niks mis mee, maar hij doet het op een reisgids-manier waarbij ik dacht ‘en als u nu naar rechts kijkt, dan ziet u…’. Als ik een reisgids wil lezen, meneer Brown, dan lees ik wel een reisgids. Die stukjes sloeg ik dan ook na een tijdje over. En de tweede teleurstelling is het eind, wat echt een vet onbevredigend en niet-vervullend eind is waarbij ik zin had het boek weg te gooien. Veel erger nog dan bij De Eenzaamheid van de Priemgetallen.
Het ergste is dat het niet had gehoeven. Het is echt een goed boek als je het eind en de reisgids niet meerekent. Want ja, het leest vlot weg, het zit slim in elkaar, het plot is goed. Het boek is het net niet, en net niet is het meest irritante wat er bestaat. Het eind had zoveel beter gekund.

Dan tenslotte dat zwarte boek. The Fault in our Stars van John Green. Jawel, ook deze in vertaling. Ik wilde niet eindigen op een kritische noot.
Ik denk dat ik een nieuw lievelingsboek heb. Het boek is prachtig. Het heeft er niks mee te maken dat een deel in Amsterdam plaatsvindt. Het heeft er niets mee te maken dat één van de karakters Nederlands is. Het boek werkt. Het leest verslavend goed weg en is emotioneel, kan je laten huilen en laten lachen, precies wanneer het nodig is. Het zit vol met gezonde humor maar tegelijkertijd is er ook een tragedie. De hoofdpersoon, Hazel Grace, is zeventien jaar en heeft kanker en geen idee hoe lang ze nog te leven heeft. Ze heeft een lievelingsboek waarin de hoofdpersoon aan kanker leidt en een open einde heeft, en wil al heel lang weten hoe het afloopt. Dan komt ze Augustus Waters, een overlevende van kanker, tegen op een praatgroep en wordt stapelverliefd op hem. Samen zoeken ze naar de schrijver, die in Nederland blijkt te wonen, en ze zoeken hem op om erachter te komen hoe het afloopt met dat karakter. Meer ga ik niet zeggen, maar ga het boek kopen. Het is een prachtboek, wat me tot de volgende conclusie leidt:

2013-08-20-23.08.40_thumb

Eén van deze boeken is prachtig en fantastisch en verdient een miljard prijzen. De andere komt van mijn hand.

Advertenties

Eindelijk maar weer eens een blogje na een lange periode van inactiviteit. (Jep, ik ben geen trouwe schrijver – lezers van mijn oude blog die kunnen dat bevestigen) En dat blogje gaat, natuurlijk, over mijn twee weken in Berck.
Weten jullie mijn vakantie van vorig jaar nog? Dat was in de gigantische metropool Escalles, die uit wel ruwweg twintig huizen bestond. Jep, het was een heel klein dorpje, en het lag vlak onder Calais. Voor wie niet weet waar Calais ligt – als je met de boot naar Engeland wilt, pak je meestal de boot die uit deze stad vertrekt. Overigens is dat ook het meest interessante aan Calais – verder is het een saaie, troosteloze industriestad. Maar daar heb ik het nu niet over.
Escalles was vorig jaar goed bevallen, dus besloten we in die buurt opnieuw op vakantie te gaan. En met ‘in die buurt’ bedoel ik ‘honderd kilometer ervandaan’, in het plaatsje Berck. Ongeveer half Normandië, geloof ik.
Escalles lag aan het strand, en wat dat betreft hebben we ook ons huisje in Berck goed opgezocht. Ook dat huisje lag namelijk bij het strand, al was het iets verder weg – een klein stukje met de auto als de hond mee moest. (Ze kan namelijk niet zo ver meer lopen)
Wat heb ik zoal in Berck gedaan, die twee weken? Allereerst, redelijk veel spelletjes gespeeld op mijn telefoon…

2013-08-14 23.05.38

…Veel naar het strand geweest…

2013-08-18 13.29.58

…Me verwonderd over het aparte Engels van de Fransen…

2013-08-18 16.47.10

(Is mijn Engels nou zo raar of staat daar ‘gepaste jurk in het dorp alstublieft’?)

…Zo af en toe iets Nederlands op een winkel tegengekomen…

2013-08-18 16.58.27

…En een vrij lange strandwandeling gemaakt vanaf Berck naar Touquet, een klein stadje dat ruwweg twaalf kilometer vanaf Berck ligt. De laatste twee foto’s zijn ook van dat kleine stadje, gemaakt als afsluiter van de wandeling.

Die was samen met mijn moeder – we hadden allebei zoiets van ‘we nemen lunch mee, we lopen het strand op en we zien wel hoe ver we komen’. Dat was voor een groot deel op blote voeten, en na een tijdje merkte ik dat het zand op bepaalde punten wel héél heet aanvoelde. Jep, er begonnen blaren te ontstaan, en zodra ik dat besefte gingen de sandalen aan. Goeie tip – nooit met sandalen aan door water lopen, want het geeft als een gek af. Ik heb nog dagen mijn voeten schoon staan maken om al het zwarte van mijn voeten af te krijgen.
(Trouwens, ik heb toen toch geen blaar ontwikkeld omdat ik op tijd mijn sandalen aantrok. Eenmaal terug in Rotterdam, echter, ben ik één keer op en neer geweest om boodschappen te doen met sandalen aan – toen had ik ineens wél een blaar. Ik heb rare voeten)
Touquet is trouwens een vrij rijke stad, al is het niet al te groot. Ik heb begrepen dat het vroeger vol stond met buitenhuizen van rijke Parijzenaars(hoe spel je dat?) en toen wij er waren was dat ook nog wel duidelijk toonbaar. Daarnaast vielen ons nog twee dingen op:

2013-08-18 17.10.10

…Het mooie uitzicht, tussen de bomen door, en…

2013-08-18 17.05.43

…Een middeleeuws ogend gebouw dat dienst deed als winkelcentrum, waarin ze ook een heerlijk restaurant hadden…

2013-08-18 19.33.18

“La Village Suisse” oftewel Het Zwitserse Dorpje. Geen idee waarom het zo heette, maar het was erg lekker eten daar. En we waren vroeg, dus we hadden het hele restaurant voor onszelf. De meeste Fransen eten laat, blijkt maar weer.

Strandwandelingen maken is trouwens niet het enige wat ik gedaan heb. Ik heb ook geklommen. Daar heb ik geen foto’s van – een aantal kilometers van het vakantiepark was er een klimpark, met platformen hoog in de bomen. Je wordt dan bevestigd met haken aan veiligheidstouwen, en zo moet je je voortbewegen van platform naar platform, op grote hoogte. Het was doodeng. Er waren vier routes – uit m’n hoofd oranje, blauw, rood en zwart. De rode route ging halverwege over in zwart. Met grote trots kan ik zeggen dat ik, in een slakkengangetje, de rode route heb gedaan. De zwarte was te lastig – ik ben geen daredevil.

Honderd kilometer van Calais moesten we natuurlijk ook een dagje Dover doen. We hadden dat vorig jaar ook al eens gedaan en het was zo goed bevallen dat we graag nog een keer terug wilden – dus, vroeg uit de veren, een stevige rit in de auto, en we zaten op de boot naar Groot-Brittannië. Toen die eenmaal vertrok even op het dek van de boot Frankrijk gedag gezegd, en zelfs nog even langs Escalles gevaren…

2013-08-19 10.09.05

…Voordat we dan in Dover aankwamen.

Het is een enorme opluchting om, na een aantal dagen je te hebben moeten redden in Frans dat nét goed genoeg is om duidelijk te maken wat je wilt, ineens Engels te mogen praten, een taal die we allevier vloeiend beeersen. Een taal waarin je makkelijk duidelijk kan maken wat je wilt en onderwijl het nog even over het weer in Nederland kan hebben, want je draait je hand er niet voor om.
In Dover hebben we een wandeling gedaan over de beroemde white cliffs of Dover. Dit was trouwens wel de dag na de enorme strandwandeling(ja sorry, de blog is niet altijd chronologisch) dus mijn voeten waren al erg moe, en waren mij er niet dankbaar om dat ik ze nog een keer belastte – maar dan is het gewoon tanden op elkaar en doorlopen. En het was het waard. We hebben wegens tijdgebrek de wandeling niet af kunnen maken, maar wat hebben we voor mooie dingen gezien…

2013-08-19 11.17.542013-08-19 11.18.162013-08-19 14.14.412013-08-19 12.12.20

…En we zijn ook in Dover Castle geweest. Ook dat hadden we vorig jaar al gedaan, maar daar was zo vreselijk veel te zien dat we niet genoeg tijd hadden om, met de bootreis in gedachten, alles ook echt te bezoeken. Poging twee kwam dus dit jaar, en er komt wat mij betreft ooit nog een poging drie want er is écht veel te doen. Daar had ik misschien ook meer van kunnen genieten als ik niet zo moe was geweest.
En natuurlijk heb ik daar ook foto’s van…

2013-08-19 14.38.572013-08-19 14.15.462013-08-19 14.15.372013-08-19 15.07.32

…En een paar dagen later zijn we ook nog even teruggegaan naar Escalles, waar we wat gedronken hebben. We hebben gezwaaid naar ons huis van een jaar terug(een Belvilla en dus ook gewoon een woonhuis), hebben het strand bezocht en hebben een wandeling gemaakt die we vorig jaar ook maakten. Een ‘trip down memory lane’, was het eigenlijk, en best een leuke. Helaas heb ik daar geen foto’s van.

Waar ik wel foto’s van heb, is een wandeling met gids, een aantal dagen later. Dat was langs de banken waarop zeehonden lagen, en we zijn erg dichtbij geweest om foto’s te maken. Verder was het een heel interessante reis en een enorme opluchting dat de gids ook gewoon Engels praatte en zijn rondleiding dus in twee talen deed. Ik heb vooral foto’s gemaakt van de zeehonden…

2013-08-22 19.01.22

…En dit lijken stipjes, maar mijn telefoon kan niet heel ver inzoomen. We waren echt dichtbij, en ik heb daar een half uur lang alleen maar zitten kijken. Zo af en toe met het blote oog, vaak genoeg ook met een verrekijker/telescoop die de gids mee had gebracht. Het was een heel boeiende wandeling.

Maar natuurlijk heb ik niet alleen gereisd. Ik heb namelijk ook gelezen. Veel gelezen. Hier mijn ‘boekenkast’, daar in Berck:

2013-08-20 23.34.22

Dit, min de drie dunne witte boekjes in het midden(Testify, een verhaal van eigen werk dat ik gratis mocht laten drukken omdat ik NaNoWriMo heb gehaald, en dus hoef ik het niet echt meer te lezen), plus een boek op mijn telefoon, plus Inferno, is wat ik gelezen heb. Het leek me wel leuk om mijn mening over die boeken met jullie te delen.

En dat doe ik in deel twee van dit blogje.