Dus, hier nog een keer de foto van mijn boeken:

2013-08-20 23.34.22

 

Het meest linkerboek is A Feast for Crows van George R.R. Martin, in vertaling. Deel vier uit de A Song Of Ice And Fire-reeks, bekend van de TV-serie Game of Thrones. (Momenteel bezig met seizoen drie, nog niet afgekeken) Het irritante aan dit boek is dat de helft van de karakters er niet is – die zitten in boek vijf. Op zich is het plot interessant genoeg om je aandacht erbij te houden, en er sterft een karakter in(waarschijnlijk geen verrassing) waarbij ik steil achteroversloeg van verbazing, want die zag ik niet aankomen. Het is zeker een goed boek – ik ergerde me alleen aan het enorm hoge tempo van de latere hoofdstukken vanuit het oogpunt van Cersei en Jaime. Maar, goed boek.

Het boek daarnaast is A Dance with Dragons van dezelfde schrijver, ook in vertaling. Het boek daarnaast trouwens ook – het is in twee delen uitgegeven. Ik heb veel negatiefs over dit boek gehoord. Het zou saai zijn, er zou niets in gebeuren, het zou heel voorspelbaar aanvoelen, enzovoorts. Ik heb het wel eens vergeleken horen worden met boek tien uit het Rad des Tijds, wat vol staat met beschrijving maar waar helemaal niets in gebeurt. Verrassing – ik ben het met alles oneens. Dit was een goed boek, onverwachts en met een veel prettiger tempo dan boek vier. Ik heb helaas alleen het eerste deel kunnen lezen, in het tweede deel ben ik nu bezig. En jullie horen nog wat ik daarvan vond.

Dan zijn we bij De Bron der Verheffing van Brandon Sanderson aangekomen. In vertaling, again. Brandon Sanderson schrijft fantasy en is bekend geworden omdat hij het Rad des Tijds heeft afgerond toen de oorspronkelijke schrijver daarvan overleed. Ik wilde wel eens een afzonderlijke, eigen serie van hem lezen en dat werd Mistborn. Boek één was goed, boek twee las al net zo prettig weg en ik heb me zeker vermaakt. Brandon Sanderson heeft een heel fijne schrijfstijl en hij heeft iets wat ik bij George R.R. Martin & Robert Jordan een beetje mis – briljante twists. Tuurlijk, George R.R. Martin heeft twists, maar bij geen van die twists denk je echt ‘dit is zo slim in elkaar gezet’ of ‘ooh, wat is de schrijver geniaal, ik ben totaal op het verkeerde been gezet’. Dat heb ik wel bij hem. Minpuntje is dat de serie zelf niet zo episch aanvoelt als A Song of Ice and Fire – maar dat is meer iets intuïtiefs. Dit is deel twee en eindigt met zo’n heerlijke twist dat ik eigenlijk meteen boek drie wil lezen.

Het dunne rode boekje daarnaast is I Am Not A Serial Killer van Dan Wells. Niet in vertaling, uniek. (Er was namelijk geen vertaling beschikbaar) Ik heb het in een eerdere blog wel eens gehad over de podcast Writing Excuses, waarvan ik veel heb geleerd op het gebied van schrijven. Brandon Sanderson is één van de schrijvers die standaard in de podcast zit. Dan Wells is een ander. (De andere twee zijn Mary Robinette Kowal en Howard Tayler, als één van die namen jullie wat zegt) Dan Wells had het vaak over zijn werk, en hij is horrorauteur, dus dacht ik ‘ik zal eens een poging wagen en kijken of hij inderdaad het recht erop heeft om mij te vertellen hoe ik moet schrijven’
Dat had hij. Brrr, eng boek. Zit goed in elkaar, maar lees het niet voor het slapengaan. De hoofdpersoon is een sociopaat, geobsedeerd met seriemoordenaars, die probeert om een seriemoordenaar in zijn eigen dorp te vangen. Erg goed geschreven en een aanrader.

De drie witte boekjes zijn van eigen makelij en het zwarte boek daarnaast, daar kom ik zo op. Dan hebben we The man who mistook his wife for a hat van Oliver Sacks. Wederom in vertaling. Het enige non-fictieboek dat ik bij me had(naast een uitgave van Schrijven Magazine) en het las zo af en toe wel irritant. Oliver Sacks heeft een duidelijk wetenschappelijke schrijfstijl, maar dat zorgt er ook voor dat hij vaak enorm grote woorden gebruikt, wat dus erg afleidt en dus irritant leest. Toch heb ik me vermaakt, want hij behandelt wel heel interessante cases. Het wordt echt speciaal in het laatste deel, wanneer hij het over verstandelijk gehandicapte mensen heeft, want daar spat niet alleen de wetenschappelijke interesse, maar ook het enthousiasme en de bewondering vanaf.

Dan hebben we de boekenkast min of meer gehad. Ook heb ik Het Menselijk Lichaam van Paolo Giordano gelezen. In vertaling want ik spreek geen Italiaans. Deze schrijver is wellicht bekend van De Eenzaamheid van de Priemgetallen, waar ik heel veel lovends over heb gehoord. Persoonlijk vind ik dit boek beter. In de boeken van Giordano mis ik een beetje structuur – er is geen duidelijke kop of staart en er wordt soms net iets te kwistig rondgestrooid met perspectiefwisselingen. De Eenzaamheid van de Priemgetallen had een heel abrupt en onbevredigend eind, Het Menselijk Lichaam heeft een veel beter eind dat ook beter werkt. De structuur miste ik wel, maar dit is een goed boek dat lekker weglas.

En dan nog de sensatie van het jaar, Inferno van Dan Brown. In vertaling. Heel veel lovends en goeds over gehoord. En inderdaad, het leest lekker weg. Het heeft echt briljante twists; voor het eerst heb ik een Dan Brown-boek gelezen met open mond omdat ik dingen gewoon echt niet aan zag komen. De karakters zijn goed uitgewerkt.
Toch is dit voor mij het slechtste en meest teleurstellende boek geweest dat ik op vakantie heb gelezen, om twee redenen. Ten eerste omdat Dan Brown zo af en toe een stukje plot afwisselt met een stukje beschrijving van de omgeving. Daar is niks mis mee, maar hij doet het op een reisgids-manier waarbij ik dacht ‘en als u nu naar rechts kijkt, dan ziet u…’. Als ik een reisgids wil lezen, meneer Brown, dan lees ik wel een reisgids. Die stukjes sloeg ik dan ook na een tijdje over. En de tweede teleurstelling is het eind, wat echt een vet onbevredigend en niet-vervullend eind is waarbij ik zin had het boek weg te gooien. Veel erger nog dan bij De Eenzaamheid van de Priemgetallen.
Het ergste is dat het niet had gehoeven. Het is echt een goed boek als je het eind en de reisgids niet meerekent. Want ja, het leest vlot weg, het zit slim in elkaar, het plot is goed. Het boek is het net niet, en net niet is het meest irritante wat er bestaat. Het eind had zoveel beter gekund.

Dan tenslotte dat zwarte boek. The Fault in our Stars van John Green. Jawel, ook deze in vertaling. Ik wilde niet eindigen op een kritische noot.
Ik denk dat ik een nieuw lievelingsboek heb. Het boek is prachtig. Het heeft er niks mee te maken dat een deel in Amsterdam plaatsvindt. Het heeft er niets mee te maken dat één van de karakters Nederlands is. Het boek werkt. Het leest verslavend goed weg en is emotioneel, kan je laten huilen en laten lachen, precies wanneer het nodig is. Het zit vol met gezonde humor maar tegelijkertijd is er ook een tragedie. De hoofdpersoon, Hazel Grace, is zeventien jaar en heeft kanker en geen idee hoe lang ze nog te leven heeft. Ze heeft een lievelingsboek waarin de hoofdpersoon aan kanker leidt en een open einde heeft, en wil al heel lang weten hoe het afloopt. Dan komt ze Augustus Waters, een overlevende van kanker, tegen op een praatgroep en wordt stapelverliefd op hem. Samen zoeken ze naar de schrijver, die in Nederland blijkt te wonen, en ze zoeken hem op om erachter te komen hoe het afloopt met dat karakter. Meer ga ik niet zeggen, maar ga het boek kopen. Het is een prachtboek, wat me tot de volgende conclusie leidt:

2013-08-20-23.08.40_thumb

Eén van deze boeken is prachtig en fantastisch en verdient een miljard prijzen. De andere komt van mijn hand.

Advertenties