In mijn vorige blog heb ik enthousiast verkondigd dat ik mijn bachelor gehaald heb en nu hopelijk door mag stromen naar mijn master.
Ik ben er inmiddels achter dat dat niet waar is, en mijn bachelor op een bijzonder lullige manier voor mijn neus is weggejat. Ik heb mijn bachelor dus niet gehaald en moet er een semester langer over doen.

Waarom was ik dan toch zo zeker van mijn zaak? Om dat uit te leggen moet ik even ingaan op hoe de tentamens werken. Ik had nog twee herkansingen waar ik niet zeker over was. Eén van die herkansingen was van een vak ontwikkelingspsychologie, het andere tentamen was van een vak biologische psychologie.
Het vak biologische psychologie had ik als eerste gemaakt. Dat was een multiple-choice tentamen en bevatte 75 vragen. Bij elk multiple-choice tentamen krijg je een blaadje mee waar je je antwoorden nogmaals op mag schrijven. Dat blaadje neem je mee naar huis. Na afloop van dat tentamen staat de sleutel online en mag je vergelijken, en zo zelf je tentamen nakijken, en zo zelf kijken hoe je het gedaan hebt. Dat heb ik ook bij dit tentamen gedaan. Van de 75 vragen had ik er 24 fout.
Dat is minder dan 1/3e. Ik heb het omgerekend: als je dezelfde percentages behoudt en dit tentamen 40 vragen had gehad(de meeste tentamens hebben 40 vragen), had ik er 13 fout gehad. Een prachtige score. Een 7 waard. En ze zouden toch niet van me verwachten dat ik meer dan 2/3e goed deed? Nee, dat had ik nog nooit meegemaakt, dat had in mijn drie jaar ervaring als student nog nooit een vak geflikt. Dus, zonder er verder bij na te denken, rekende ik dit tentamen onder ‘gehaald’.
Het vak ontwikkelingspsychologie was het tweede tentamen dat ik had. Dat was een tentamen met open vragen en ik was daar heel onzeker over, omdat het voor een deel ook over neurologische psychologie ging. En dat is nooit mijn sterkste punt geweest.
Vorige week vrijdag stond dan eindelijk de cijferlijst voor dit vak online. Ik hield mijn hart vast. En het was… een 6,5, tot mijn grote opluchting. Vak gehaald. En dat eerste tentamen had ik ook gehaald, toch? Dus had ik mijn bachelor gehaald. Hoera! Oma gebeld, die vertelde het vervolgens door, ouders gebeld, enzovoorts. Wat was ik opgelucht.
Tot afgelopen woensdag toen ik weer een mailtje kreeg over een cijfer, en dat was voor dat eerste vak, dat biologische vak.
Mijn mooie score van 1/3e fout was een 4,5 waard. De normering was zo streng dat ik hier niet eens een nipte onvoldoende uit haalde, nee, hij was keihard. En dus kom ik vijf studiepunten tekort. Dus heb ik mijn bachelor alsnog niet.
Ik heb hierover gemaild maar verwacht geen positief antwoord, of überhaupt een antwoord, want dit vak is in de eerste plaats al niet geweldig geregeld.

Het spijt me, familieleden die nu teleurgesteld zijn, mensen die blij voor me waren. Er baalt niemand harder van dan ik, en ik ben zelf ook behoorlijk kwaad. Maar ik kan er niets aan doen. Ik moet er een half jaartje langer over doen, blijkt maar weer.
En zo blijkt ook maar weer dat je de huid niet moet verkopen voordat de beer geschoten is. Zelfs al ligt die uit zijn buik te bloeden op de grond en staat de jager al met het mes om te villen klaar. Want ja, het zou zomaar kunnen dat die beer een totaal andere definitie heeft van ‘geschoten’ dan jij.

Sorry, allemaal.

Advertenties