Eenieder die me op mijn Engelse Twitteraccount www.twitter.com/dutchaver volgt wordt ermee om de oren geslagen, praktisch iedere dag (waarvoor mijn excuses, maar ik kan me echt niet meer inhouden): Amerika komt dichterbij. En met dichterbij bedoel ik héél dichtbij; op het moment van schrijven duurt het nog vijf dagen voordat het zover is.

Nog even een opfrismomentje voor eenieder die geen idee heeft waar ik het over heb. Er is een Engelse schrijfpodcast genaamd Writing Excuses die elke maandag een nieuwe aflevering uitbrengt met een onderwerp waar schrijvers het moeilijk mee hebben. Dat onderwerp kan het schrijven van mannelijke karakters zijn, of hoe je een goede wereld opbouwt(de podcast is vooral gericht op fantasy & sci-fi). Zo af en toe gaan ze in op het zakelijke aspect van schrijven en vertellen ze bijvoorbeeld over je relatie met je editor of uitgever. De podcast wordt gegeven door vier schrijvers: Mary Robinette Kowal, die korte fantasyverhalen schrijft en daarnaast een boekenserie onderhoudt die het best te beschrijven valt als Jane Austen met magie, Dan Wells, die horrorboeken en post-apocalyptische fictie schrijft die je behoorlijk aangrijpt, Howard Tayler, die een sci-fi webcomic genaamd Schlock Mercenary draaiende houdt sinds 2000 en zonder falen elke dag een nieuw stripje post, en voor mij het klapstuk – Brandon Sanderson. Hij is mijn favoriete fantasyschrijver, bouwt werelden op waar ik dol op ben, en schrijft (dikke) boeken die ik met heel veel plezier lees.
Dit jaar organiseren ze in Amerika, Chattanooga om precies te zijn, een ‘Out Of Excuses Retreat’. Dat houdt in dat je voor een week les van ze krijgt en alle gelegenheid krijgt om te schrijven. Je mag de schrijvers die het organiseren vragen stellen en ze zijn zelfs bereid om een boek te signeren.
Ik weet wanneer ik een kans krijg als ik hem zie en deze greep ik dan ook met beide handen aan. Ik heb op de inschrijftijd achter mijn beeldscherm gezeten, al nagelbijtend, en met succes – de inschrijftijd was iets van drie seconden, maar ik was wel binnen. Ik heb erg veel geluk gehad.

Het wordt mijn eerste intercontinentale reis, wat sowieso al spannend is; mijn eerste vlucht duurt iets van acht uur en daarna zit ik nog drie uur op mijn overstap te wachten, waarna ik dan nog een uurtje moet vliegen. Het wordt daarmee ook mijn eerste keer Amerika en mijn eerste jetlag. Voor alles moet een eerste keer zijn en ik heb er altijd al wel een beetje van gedroomd om de Atlantische Oceaan over te steken. Ik vind het allemaal vreselijk en spannend. Soms zit ik de hele dag nagel te bijten uit angst dat het fout gaat, dat ze me niet aardig vinden of dat ze me eruit gooien omdat ik geen native speaker ben; soms zit ik de hele dag te springen omdat ik niet kan wachten totdat het zover is. Die laatste houding wordt overigens wel sterker naarmate het dichterbij komt, want kom op, ik ga naar Amerika en krijg daar schrijflessen van vier mensen die ik op enorme voetstukken heb staan. (En ééntje iets hoger dan de rest)

Dat gestuiter van me is overigens niet zo heel handig momenteel. Het probleem is namelijk, ik heb een tentamen donderdag. Het zou in principe geen heel lastig tentamen moeten zijn aangezien het maar over de helft van de stof gaat(het is een ‘deeltoets’) maar ik heb me voorgenomen dat ik er hard voor ga leren. En dat leren is niet makkelijk als je hoofd tegen je schreeuwt, AMERIKA AMERIKA AMERIKA. Ik probeer mijn hoofd te kalmeren maar dat gaat me niet altijd even makkelijk af. Dus ben ik een stuiterbal als ik dat stiekem eigenlijk helemaal niet wil zijn.
Over tentamens gesproken, zoals jullie misschien nog wel weten heb ik mijn bachelor net niet gehaald, ik had voor één vak helaas een onvoldoende en dus kwam ik vijf studiepunten tekort voor mijn bachelor. Dus heb ik een half jaar om één vak te halen.
Probleem is alleen dat het niet halen van mijn bachelor eigenlijk ook wel een beetje aan mezelf ligt. Natuurlijk, de manier waarop ik dacht dat ik het haalde was logisch en het is gewoon vreselijk zuur dat me dat is ontzegd, maar de discipline is er voor mij al een tijdje uit. Psychologie als studie vraagt helaas erg weinig van je, zeker als je in een hoger jaar zit, en als je niets te doen hebt naast je studie, dan ga je op een gegeven moment inzakken en zit je de hele dag te gamen omdat je verder niets te doen hebt. En als je de hele dag gamet terwijl je buiten je tentamenperiode zit dan is dat niet erg als er toch al niet veel van je wordt gevraagd, maar het probleem is dat het daar niet bij blijft. Zak je buiten je tentamens in, dan wordt het ook steeds lastiger om tijdens je tentamens je aandacht erbij te houden.
Met die houding heb ik mijn laatste tentamens gemaakt – eigenlijk geen houding, omdat ik het gewoon niet meer kon. Ik was ingezakt en mijn discipline kwijt. Op die manier heb ik het aan mezelf te danken. Dus is dat mijn missie voor het komende halfjaar; mijn discipline terugwinnen, want met deze houding mijn master instappen is niet bevorderlijk.
Inmiddels heb ik een baantje(ander baantje dan dat blogs schrijven, ik heb het liever niet hier over hoe dat is afgelopen) maar dat vult mijn dagen alleen op donderdag en vrijdag. Dus ja, hoe vul je dan je dagen, naast je studie?
Het antwoord is aan het begin van dit blogje te vinden. Natuurlijk, schrijven. Dus dat probeer ik nu te doen, twaalf uur per week. Misschien niet geweldig veel in vergelijking met professionele schrijvers, maar het is een begin en ik moet ergens beginnen. Ik wil er al heel lang mijn baan van maken, dus wordt het tijd om het eens als een baan te behandelen, niet?
De methode werkt wel prima. Alleen, in de tentamenperiode is het lastiger om het schrijven en het leren in balans te houden, dus schroef ik het schrijven dan meestal even terug zodat ik meer tijd heb voor het leren.
En in de tentamenperiode is het ook erg lastig om te blijven leren als er iets aan zit te komen waar je al zeven maanden vol enthousiasme op hebt zitten wachten. Ik heb er zin in.
Overigens had ik ook gehoopt om in Amerika in mijn vrije tijd, buiten mijn schrijflessen om, hard te gaan lopen(want hoe vaak krijg je daar nou de kans toe?) maar ik vrees dat ik mijn enkel heb verzwikt, dus dat gaat hem niet worden =/

Hoe dan ook, ik heb vast een hoop te delen in mijn volgende blog. Ik ben benieuwd en ik zie jullie dan!

(Overigens, oproepje aan iedereen die mijn mobiele nummer heeft – zolang ik in Amerika zit, van 28 september t/m 6 oktober, heb ik geen abonnement maar wel WiFi. Buitenlands bellen & SMS-en is peperduur dus vriendelijk verzoek om, als je me moet hebben, dat via WhatsApp, mail, Twitter, reddit, of wat dan ook te doen dat internet en geen beltegoed nodig heeft. Bedankt!)