Category: Hobby’s – lezen


Vakantie deel 2

Dus, hier nog een keer de foto van mijn boeken:

2013-08-20 23.34.22

 

Het meest linkerboek is A Feast for Crows van George R.R. Martin, in vertaling. Deel vier uit de A Song Of Ice And Fire-reeks, bekend van de TV-serie Game of Thrones. (Momenteel bezig met seizoen drie, nog niet afgekeken) Het irritante aan dit boek is dat de helft van de karakters er niet is – die zitten in boek vijf. Op zich is het plot interessant genoeg om je aandacht erbij te houden, en er sterft een karakter in(waarschijnlijk geen verrassing) waarbij ik steil achteroversloeg van verbazing, want die zag ik niet aankomen. Het is zeker een goed boek – ik ergerde me alleen aan het enorm hoge tempo van de latere hoofdstukken vanuit het oogpunt van Cersei en Jaime. Maar, goed boek.

Het boek daarnaast is A Dance with Dragons van dezelfde schrijver, ook in vertaling. Het boek daarnaast trouwens ook – het is in twee delen uitgegeven. Ik heb veel negatiefs over dit boek gehoord. Het zou saai zijn, er zou niets in gebeuren, het zou heel voorspelbaar aanvoelen, enzovoorts. Ik heb het wel eens vergeleken horen worden met boek tien uit het Rad des Tijds, wat vol staat met beschrijving maar waar helemaal niets in gebeurt. Verrassing – ik ben het met alles oneens. Dit was een goed boek, onverwachts en met een veel prettiger tempo dan boek vier. Ik heb helaas alleen het eerste deel kunnen lezen, in het tweede deel ben ik nu bezig. En jullie horen nog wat ik daarvan vond.

Dan zijn we bij De Bron der Verheffing van Brandon Sanderson aangekomen. In vertaling, again. Brandon Sanderson schrijft fantasy en is bekend geworden omdat hij het Rad des Tijds heeft afgerond toen de oorspronkelijke schrijver daarvan overleed. Ik wilde wel eens een afzonderlijke, eigen serie van hem lezen en dat werd Mistborn. Boek één was goed, boek twee las al net zo prettig weg en ik heb me zeker vermaakt. Brandon Sanderson heeft een heel fijne schrijfstijl en hij heeft iets wat ik bij George R.R. Martin & Robert Jordan een beetje mis – briljante twists. Tuurlijk, George R.R. Martin heeft twists, maar bij geen van die twists denk je echt ‘dit is zo slim in elkaar gezet’ of ‘ooh, wat is de schrijver geniaal, ik ben totaal op het verkeerde been gezet’. Dat heb ik wel bij hem. Minpuntje is dat de serie zelf niet zo episch aanvoelt als A Song of Ice and Fire – maar dat is meer iets intuïtiefs. Dit is deel twee en eindigt met zo’n heerlijke twist dat ik eigenlijk meteen boek drie wil lezen.

Het dunne rode boekje daarnaast is I Am Not A Serial Killer van Dan Wells. Niet in vertaling, uniek. (Er was namelijk geen vertaling beschikbaar) Ik heb het in een eerdere blog wel eens gehad over de podcast Writing Excuses, waarvan ik veel heb geleerd op het gebied van schrijven. Brandon Sanderson is één van de schrijvers die standaard in de podcast zit. Dan Wells is een ander. (De andere twee zijn Mary Robinette Kowal en Howard Tayler, als één van die namen jullie wat zegt) Dan Wells had het vaak over zijn werk, en hij is horrorauteur, dus dacht ik ‘ik zal eens een poging wagen en kijken of hij inderdaad het recht erop heeft om mij te vertellen hoe ik moet schrijven’
Dat had hij. Brrr, eng boek. Zit goed in elkaar, maar lees het niet voor het slapengaan. De hoofdpersoon is een sociopaat, geobsedeerd met seriemoordenaars, die probeert om een seriemoordenaar in zijn eigen dorp te vangen. Erg goed geschreven en een aanrader.

De drie witte boekjes zijn van eigen makelij en het zwarte boek daarnaast, daar kom ik zo op. Dan hebben we The man who mistook his wife for a hat van Oliver Sacks. Wederom in vertaling. Het enige non-fictieboek dat ik bij me had(naast een uitgave van Schrijven Magazine) en het las zo af en toe wel irritant. Oliver Sacks heeft een duidelijk wetenschappelijke schrijfstijl, maar dat zorgt er ook voor dat hij vaak enorm grote woorden gebruikt, wat dus erg afleidt en dus irritant leest. Toch heb ik me vermaakt, want hij behandelt wel heel interessante cases. Het wordt echt speciaal in het laatste deel, wanneer hij het over verstandelijk gehandicapte mensen heeft, want daar spat niet alleen de wetenschappelijke interesse, maar ook het enthousiasme en de bewondering vanaf.

Dan hebben we de boekenkast min of meer gehad. Ook heb ik Het Menselijk Lichaam van Paolo Giordano gelezen. In vertaling want ik spreek geen Italiaans. Deze schrijver is wellicht bekend van De Eenzaamheid van de Priemgetallen, waar ik heel veel lovends over heb gehoord. Persoonlijk vind ik dit boek beter. In de boeken van Giordano mis ik een beetje structuur – er is geen duidelijke kop of staart en er wordt soms net iets te kwistig rondgestrooid met perspectiefwisselingen. De Eenzaamheid van de Priemgetallen had een heel abrupt en onbevredigend eind, Het Menselijk Lichaam heeft een veel beter eind dat ook beter werkt. De structuur miste ik wel, maar dit is een goed boek dat lekker weglas.

En dan nog de sensatie van het jaar, Inferno van Dan Brown. In vertaling. Heel veel lovends en goeds over gehoord. En inderdaad, het leest lekker weg. Het heeft echt briljante twists; voor het eerst heb ik een Dan Brown-boek gelezen met open mond omdat ik dingen gewoon echt niet aan zag komen. De karakters zijn goed uitgewerkt.
Toch is dit voor mij het slechtste en meest teleurstellende boek geweest dat ik op vakantie heb gelezen, om twee redenen. Ten eerste omdat Dan Brown zo af en toe een stukje plot afwisselt met een stukje beschrijving van de omgeving. Daar is niks mis mee, maar hij doet het op een reisgids-manier waarbij ik dacht ‘en als u nu naar rechts kijkt, dan ziet u…’. Als ik een reisgids wil lezen, meneer Brown, dan lees ik wel een reisgids. Die stukjes sloeg ik dan ook na een tijdje over. En de tweede teleurstelling is het eind, wat echt een vet onbevredigend en niet-vervullend eind is waarbij ik zin had het boek weg te gooien. Veel erger nog dan bij De Eenzaamheid van de Priemgetallen.
Het ergste is dat het niet had gehoeven. Het is echt een goed boek als je het eind en de reisgids niet meerekent. Want ja, het leest vlot weg, het zit slim in elkaar, het plot is goed. Het boek is het net niet, en net niet is het meest irritante wat er bestaat. Het eind had zoveel beter gekund.

Dan tenslotte dat zwarte boek. The Fault in our Stars van John Green. Jawel, ook deze in vertaling. Ik wilde niet eindigen op een kritische noot.
Ik denk dat ik een nieuw lievelingsboek heb. Het boek is prachtig. Het heeft er niks mee te maken dat een deel in Amsterdam plaatsvindt. Het heeft er niets mee te maken dat één van de karakters Nederlands is. Het boek werkt. Het leest verslavend goed weg en is emotioneel, kan je laten huilen en laten lachen, precies wanneer het nodig is. Het zit vol met gezonde humor maar tegelijkertijd is er ook een tragedie. De hoofdpersoon, Hazel Grace, is zeventien jaar en heeft kanker en geen idee hoe lang ze nog te leven heeft. Ze heeft een lievelingsboek waarin de hoofdpersoon aan kanker leidt en een open einde heeft, en wil al heel lang weten hoe het afloopt. Dan komt ze Augustus Waters, een overlevende van kanker, tegen op een praatgroep en wordt stapelverliefd op hem. Samen zoeken ze naar de schrijver, die in Nederland blijkt te wonen, en ze zoeken hem op om erachter te komen hoe het afloopt met dat karakter. Meer ga ik niet zeggen, maar ga het boek kopen. Het is een prachtboek, wat me tot de volgende conclusie leidt:

2013-08-20-23.08.40_thumb

Eén van deze boeken is prachtig en fantastisch en verdient een miljard prijzen. De andere komt van mijn hand.

Advertenties

Behalve dan dat ik een blogje had geschreven, ergens een paar maanden terug, over dat ik jarig was geweest en ik een verwend nest was omdat ik zoveel cadeaus heb gekregen. Van mijn familie, van mijn vrienden, en er komt nog een zéér verlaat cadeautje aan komende zondag. Maar dat blogje heb ik nooit gepost omdat het nu juni is, mijn verjaardag 2,5 maanden geleden, en het me knap doelloos lijkt om er dan nog over te bloggen xD Dus.

Allereerst: jullie mogen Daxira van het Dreuzels-forum bedanken, die me even gepord had dat ik weer eens snel moet bloggen. Want dat ik hier inactief ben, ja, dat is jullie hopelijk inmiddels wel duidelijk. Sorry? Ik ga geen beloftes maken, want wie weet heb ik die over een jaar weer verbroken xD Ik ben niet zo’n trouwe blogger, blijkt maar weer.

Genoeg excuses. Jullie allemaal nog een heel vrolijk Pasen gewenst, en Pinksteren, en Hemelvaart(dat hebben we toch ook gehad?) en moederdag. Is dat ook meteen achter de rug 0=)

Over Pinksteren gesproken, ik had serieus bíjna met de Roparun mee gemogen dit jaar.
Voor de mensen die nog niet bekend zijn met de Roparun: het is van Parijs tot Rotterdam, een estafetteloop. Je hebt fietsers, chauffers en natuurlijk – belangrijk – lopers. Het was oorspronkelijk omgekeerd, van Rotterdam naar Parijs(daarom heet het ook niet de Parorun) maar Parijs was er niet zo blij mee dat al die Rotterdammers steeds langskwamen voor de finish, dus hebben ze ‘t omgedraaid.
Goed. Ik was dus bijna mee geweest als fietser. Er waren namelijk vier fietsers op de tocht, en ik was eerste reserve – dus als één van de fietsers een enkel zou verstuiken, of er iets anders zou gebeuren, mocht ik mee. En wat was ik graag mee gegaan. Eén van de fietsers zat zelfs in Cuba tot de dag vóór de loop, dus ik hoopte nog stiekem dat ze terugkwam met één of andere ziekte die haar een paar daagjes uit zou schakelen… Helaas.
Maar ja, wel meer tijd gehad om te leren, en dat heb ik dan ook met overgave gedaan. Ik heb inmiddels twee tentamenperiodes achter de rug: één tentamenperiode waar ik nu de wrange vruchten van pluk, namelijk dat ik veel te weinig heb gedaan. Ik had daarvoor namelijk een súper relaxte periode waarin ik amper wat hoefde te doen voor mijn vakken, en probeer dan maar eens hard te werken voor je tentamens – dat gaat dus gewoon niet, en dat ging ook niet. Eén van de drie tentamens gehaald, wat best wel gênant was.
De tweede tentamenperiode was voor mij héél belangrijk. Waarom? Nou, zoals jullie misschien nog wel weten van vorig jaar kwam ik een vak tekort voor mijn propedeuse. Dat was Bio- en Neuropsychologie, of bio-neuro in het kort. Dat vak móést ik dus dit keer halen, want nog een keer niet halen was einde verhaal.
En, tot mijn opluchting heb ik het vak dit keer wél binnen. Heb vol overgave geleerd. (Statistiek had ik de dag erna, maar niet gehaald, omdat ik véél meer tijd heb gestoken in bio-neuro) Dus jongens, ik heb dan toch éíndelijk mijn propedeuse binnen.

Verder nog, hebben jullie ook zo’n enorme angst voor presentaties? Ik wel, en ik moest eergisteren een presentatie geven in mijn eentje van tien minuten. Vond het doodeng, maar ben er volgens mij zonder kleerscheuren uit gekomen. Tip: begin met een grapje, dat werkte héél goed voor mij. Breek je meteen het ijs voor jezelf en voor je publiek, en daarna voel je je een stuk beter op je gemak. Oh, en wat ik nóóit doe, is een blaadje meenemen omdat ik heel goed weet dat ik dan dat blaadje op ga zitten lezen.

Tenslotte heb ik het Rad des Tijds eindelijk uitgelezen! De vertaling van het laatste boek is sinds 23 mei uit en ik heb het verslonden. Het heeft een prachtig einde, dat sowieso.
Goed, genoeg over mij. Hoe gaat het met jullie?

Vanuit Rotterdam was het op vier augustus uiteindelijk zover; bewapend met een stevig aantal boeken, een van tevoren klaargemaakte lunch, en een DS, een smartphone en een iPod in mijn geval, gingen we met zijn vijven(vier mensen + een hond) op weg naar Escales, dat kleine dorpje recht onder Calais.
We moesten daar zo rond vier à vijf uur zijn, maar er was een probleem – de reis duurde iets korter dan verwacht, en we kwamen uiteindelijk al ergens rond half vier aan. Nou was dat ook weer niet zo’n groot probleem, aangezien we bij gebrek aan een fatsoenlijke stopplaats onze lunch nog niet op hadden. We hebben die dus opgegeten en toen zijn we doorgereden; we waren alsnog te vroeg, maar niet zo heel drastisch meer.

Maar goed, de naam Escales zegt jullie waarschijnlijk helemaal niets. Wat gek is, want het is namelijk echt een gigantische metropool van een wereldstad.

DSC_0123

Niet dus. Dit was het hele dorpje, min twee huizen aan de rechterkant die ik vanaf de heuvel niet goed meer op de foto kreeg. Klein maar krachtig, zou je kunnen zeggen, en het was wel genieten. Misschien wel juist omdat het zo’n klein dorpje was.

De gastvrouw leidde ons rond in het huis en vertelde wat mocht en wat niet; ze was meteen gek op de hond Mila. Ze sprak Frans, maar langzaam en begrijpelijk, en begreep Engels voor een groot deel ook. Wat niet betekent dat ik Engels tegen haar gepraat heb – ik heb weer mijn gebrekkige Frans kunnen oefenen.

Toen dat allemaal gedaan was, zijn we meteen naar het strand gegaan, want we wisten al dat we erg dicht bij het strand ‘woonden’ voor die twee weken. Dat was even lopen, maar de hond rook het al en rende al een stuk voor ons uit. Wat was die enthousiast.
Het enige nadeel was alleen wel, dat het huis op een kruispunt van twee drukke wegen naar het strand lag, waardoor het moeilijk was om veilig het huis te verlaten zonder overreden te worden.
Maar goed, we kwamen op het strand, en wat zagen we?

DSC_0119DSC_0120

De prachtige witte kliffen van Escales, die erg hoog en indrukwekkend waren – ik gok toch op een stevig aantal meters. Wat vooral speciaal was, was dat die kliffen regenwater opnamen. Hierdoor kwam er zo af en toe zoet water uit die kliffen stromen(dat ijskoud was) waar veel kalk in zat, door de rotsen. Ik heb er wat van genomen, en het smaakte erg lekker. Alleen moet je er niet teveel van nemen, want teveel kalk schijnt ook niet gezond voor je te zijn.

Maar de hond genoot van het strand, wat blijkt uit de volgende foto’s:

DSC_0135DSC_0133

Heerlijk zo, je neus in het zand en achter de baasjes aan rennen. En onderweg een flesje meenemen.

Goed, genoeg over de hond – we waren een half uurtje op het strand(hond is oud en kan niet zoveel meer rennen) en gingen daarna naar huis, en flink wat later ook naar bed. En heel leuk, eigenlijk waren die bedden gemaakt met Fransen in het achterhoofd. Mijn bed was dus net iets te klein, maar daar leer je vrij snel mee leven. En, alle bedden hadden iets prachtigs.

DSC_0196

Ben je wel eens wakker geworden in bed, waarna je besloot om nog even te blijven liggen om je e-mail te checken, een spelletje te spelen of iets anders te doen? Daar was dat kussentje dus voor. (En als het daar niet voor is, vergeef me, maar dan is het wel een heel handige tweede functie) Lekker gaan zitten met dat kussentje in je rug en nog even niet wakker worden… heerlijk. Al heb ik niet mijn mail gecheckt of iets dergelijks, want internet stond uit principe uit. Maar goed, een boek lezen kan ook ‘s ochtends, en dat heb ik behoorlijk wat gedaan. Maar daarover later meer.

Het nadeel was natuurlijk dat alles duidelijk gemaakt was met Fransen in het achterhoofd…

DSC_0140DSC_0198

(Ja, dat ben ik, in beide foto’s. Ben ik niet woest aantrekkelijk?)

Verder hadden we ook nog best wel last van een vliegenplaag waar we gek van werden, en helaas was er nergens zo’n leuke elektrische vliegenmepper te koop. (Ja, soms kan ik heel sadistisch zijn) Dus moesten we het doen met de krant, maar helaas waren de vliegen vaak te snel.

De tuin was wel heerlijk, trouwens. Regelmatig heb ik in de tuin liggen zonnen op die heerlijke ligstoelen die ze daar hadden, met mijn boek in mijn handen. (Ja, ik heb heel veel gelezen)
Maar nu heb ik genoeg gepraat over het huis. Waar zijn we allemaal geweest? Nou, onder andere natuurlijk Calais…

DSC_0141DSC_0142

…En daar moet je eigenlijk niet heen. Dit zijn de enige twee foto’s die ik daar heb gemaakt(er was nog een kunstwerk wat wel leuk was, maar ben vergeten dat te fotograferen) en het was een trieste, troosteloze, saaie stad. Grijs en grauw, en nergens een beetje variatie of zelfs maar vrolijke mensen. Er was een tour in een bus, maar dat ging in rap Frans of sloom Engels met een erg duidelijk accent waarin maar de helft werd verteld. Het stadhuis was leuk, en daar houdt het ook wel op. Leer hiervan: ga alleen naar Calais als je de boot moet hebben, want het is geen plaatsje waar je gelukkig van wordt.

Goed, wat doe je als iets tegenvalt? Precies, je gaat naar het strand. Althans, als je daar vijf minuutjes lopen van vandaan vakantie houdt – als je ver van het strand woont is het af te raden.
Maar, mijn zusje, stapelverliefd als ze is, schreef de naam van haar vriendje in het zand. En tsja, wat schrijf je als niet-verliefde single in het zand? Eh…

DSC_0143DSC_0144

(Daar staat dus ‘Mila is braaf’ voor wie het niet kan lezen)

En voor de toeristen die langsliepen en geen woord Nederlands spraken heb ik het ook even in het Engels, Frans en Duits opgeschreven. Handig, zo’n talenknobbel.

DSC_0146DSC_0148DSC_0149

(Van links naar rechts: ‘Mila ist süß, Mila est sage en Mila is a good dog)

Op de terugweg van het strand naar huis toe kwamen we trouwens nog iets heel bizars tegen… een kip in de boom!

DSC_0138

Daar had ik zelfs nog een liedje bij bedacht, gezongen op de melodie van ‘er staat een paard in de gang’. ‘Er zit een kip in de boom, ja ja een kip in de boom… hier om de hoe-hoe-hoek’. Later nog in het Engels vertaald, en die klinkt eigenlijk leuker. ‘There is a chicken in the tree, yeah yeah (…) Just ‘round the co-hor-ner…’ Mijn ouders werden gek van mijn creatieve uitspattingen.

Als je vlak onder Calais vakantie viert, dan spreekt het natuurlijk voor zich dat je ook een keer de boot neemt naar Dover. Dus daar zijn we ook geweest(volgens mij was dat net voordat de Olympische Spelen ermee ophielden) en dat was ook erg leuk, vooral omdat mijn Engels tweehonderd keer beter is dan mijn Frans. Dover Castle is erg mooi en valt sterk aan te raden, al heb ik daar weinig foto’s gemaakt. Dat kwam vooral doordat ik erg onder de indruk was en vergat mijn telefoon erbij te halen. Maar waar ik wel een foto van heb gemaakt, was een opvallende waarschuwing die ik niet gewend was, aangezien ik al een keer in Londen ben geweest:

DSC_0163

Hoort daar niet ‘mind the gap’ te staan?

En als we niet in Groot-Brittannië waren dan zagen we het land wel liggen vanaf het strand, bij goed weer.

DSC_0128DSC_0127

Ik geef toe, je moet even knijpen, maar Engeland is op zich best te zien. Op mooi weer konden we zelfs Dover zien liggen en kon je zelfs de mooie witte kliffen aan de andere kant zien. Dan lijkt het kanaal ineens heel erg klein.

In Engeland hebben we genoten van Dover Castle, een kasteel dat ergens in de middeleeuwen is gebouwd en vanaf dat moment een grote rol heeft gespeeld in de wereldgeschiedenis. Het resultaat is dat het nu een Archeon-esk themapark is met veel enthousiasme en rondleidingen, en mensen doen echt hun best om een goeie sfeer te creëren, wat fijn is. Maar daarvan geen foto’s.

Wat ook Archeon-esk was, was het themapark Samara, iets meer zuidelijk. Denk, opnieuw, Archeon, maar dan alleen prehistorie. Verder is er halverwege een museum waar alles erg droog wordt verteld en loopt lang niet iedereen in klederdracht rond. Ook is er wel een Romeins deel, maar dat bestaat uit een uitkijkpost en een grasveldje. En alles is in het Frans, wat, toegegeven, ook een struikelblok was.

Mijn moeder noemde het ‘het park van de gemiste kansen’, omdat er geen sfeer of idee was zoals je dat bij het Archeon hebt, en omdat het alleen maar om de prehistorie ging. We zijn na de vakantie nog naar het Archeon geweest om te zien hoe het wel moet.

Terug naar Dover Castle. Dat was namelijk niet het enige kasteel waar we zijn geweest: iets verder naar het zuiden(de plaatsnaam is me ontschoten) was er een prachtig kasteel met een geweldige audiotour die onder andere ook in het Nederlands was. Dat was ongeveer net zo leuk als Dover Castle, veel geleerd. En ze waren ook heel modern, heb ik geleerd, die middeleeuwers, want ze hadden…

DSC_0154DSC_0155

Basketbal en voetbal(?)veldjes!

Maar goed, dat waren weer een aantal actieve dagen, en dan weet je even niet wat je moet. Dus ga je maar weer naar het strand toe. En ja, wat moest je dan ook alweer in het zand schrijven?

DSC_0182

Wees maar gerust, schrijven in het zand is voor mij nu wel gedaan.

Ergens in de tweede week hebben we Amiens ook nog bezocht. Die stad staat erom bekend dat hij de grootste kathedraal in Frankrijk had. (We dachten Europa, maar de Sint-Pieter in het Vaticaan is groter) Dat was pakweg twee uur in de auto. Goed, we stapten dus uit, en zagen daar meteen de kerk.

DSC_0170

Mijn reactie: “Is dat nou die grootste kathedraal van Frankrijk? Puh, dit is…” *kijkt naar links*

DSC_0171

*Ziet in de verte de echte kathedraal staan* “So… de… hoppa… ik neem alles terug wat ik over de kathedraal heb gezegd”. En het was best een aardig kerkje, ik heb nog wat foto’s van de voorkant gemaakt:

DSC_0172DSC_0173DSC_0174DSC_0175

Jep, groot dus. Was heel indrukwekkend om daar rond te lopen.

Maar het was niet alle dagen strand en cultuur, hoor. Zo af en toe hebben we ook wel eens in de tuin liggen lezen. De hond had vreemd genoeg zichzelf de gewoonte aangewend om onder mijn ligstoel te gaan liggen als ik erop lag, waar dat vandaan kwam…

DSC_0166

…Ik heb in de tuin uiteindelijk tien boeken gelezen, zoals ik misschien al eerder had gemeld. Ik ben (eindelijk) klaar met het Rad des Tijds, maar heb me ook op de Hunger Games gestort, die ik ook al uit heb. Ik hoop ooit zo goed te kunnen schrijven als Brandon Sanderson of Suzanne Collins, want ze kunnen het echt goed.

En zo af en toe gooiden we er ook een bordspel tussen.

DSC_0185

En toen was het alweer het einde van twee geweldige weken! Ik heb in die twee weken echt heel veel liggen zonnen en heb dan ook mijn kleurtje aardig verdiend. Kijk en vergelijk:

Alexander 2012 bDSC_0204

…Flinke kleur gekregen dus.

En dat was het einde van mijn blog over mijn vakantie, de eerste keer dat ik foto’s gebruik. Ik hoop dat het beviel^^

Tot de volgende blog!

Het is inmiddels alweer pakweg twee, misschien wel drie, maanden sinds ik voor het laatst geblogd heb. Sorry. Maar ja, ik zou Alexander niet zijn als ik niet terug zou komen, dus hier ben ik, terug!

Allereerst weer even school. Waar ik jullie de laatste keer heb achtergelaten, was bio-neuro; dat ene vak dat ik moest herkansen omdat ik één fout teveel had op het tentamen. Helaas, de herkansing liep alles behalve lekker. Je hebt geen idee hoe lastig het kan zijn om te leren voor één herkansing als in je hoofd de vakantie al is begonnen, en dus had ik ook een 4,5 voor mijn herkansing. Ik heb er niet heel erg om gebaald als ik eerlijk ben, ergens omdat ik al tegen mezelf had gezegd dat ik het niet zou halen. (Misschien dat ik het daarom wel niet gehaald heb… maar ja, die vraag kan ik mezelf eindeloos stellen)

Goed, ik heb mijn propedeuse dus net niet gehaald, net achter het net gevist. Het is jammer, maar ach. Genoeg school. Hoe was mijn vakantie?

In één woord: GEWELDIG. Ik heb namelijk niet één, maar twee vakanties gehad. Met andere woorden: ik ben twee keer op vakantie geweest.

De eerste keer vergt wat uitleg. Zoals jullie weten is vorig jaar(nu bijna precies een jaar geleden) mijn opa overleden aan een hersenbloeding. Dat was dus september. De laatste week van juni dat jaar waren opa en ik samen uit fietsen gegaan. Vijf dagen, en alle vijf even geweldig, hadden we het parcours Rotterdam-Den Helder afgelegd en vervolgens weer de trein terug genomen. Met de belofte om het volgend jaar weer te doen.
Helaas stak opa’s hoofd daar een stevig stokje voor en stierf hij op 75-jarige leeftijd op zes september. Maar de hele familie wist dat we het hadden gedaan, en ook dat we plannen hadden om het volgend jaar weer te doen.
En daar kreeg mijn geweldige neef Martijn lucht van. Dus wat deed hij? Hij stelde voor om het dan gewoon met z’n tweeën over te doen dit jaar. Ik kwam met de route: Rotterdam-Groningen leek mij een leuk idee, omdat ik in Rotterdam en hij in Groningen woont.
En het was absoluut de moeite waard. Met opa had ik in totaal, in 5 dagen, 300 kilometer afgelegd, met dus een gemiddelde van 60 kilometer per dag. Met mijn neef ben ik daar ruim overheen gegaan; in totaal rond de 397 kilometer, met een gemiddelde tussen de 94 en de 95 per dag. En als hoogtepunt één dag waarop we de 106 kilometer op één dag binnen hadden. En het fietsen zelf was ook geweldig. Ik heb een stevig aantal prachtige dingen in Nederland gezien(met elke fietstocht snap ik steeds minder waarom mensen willen emigreren) en het was ook gewoon echt ontzettend gezellig. De verdeling was ideaal: mijn neef maakte zich zorgen om de route, en ik boog me over de slaapplaatsen en waar we steeds gingen eten. Dat werkte heel goed.
We hebben een top-fietsvakantie gehad die af werd gesloten met de laatste twee films van de LOTR-trilogie, die natuurlijk nog steeds geweldig zijn. We zijn aan het begin nog even langs opa’s graf geweest, en dat was mooi – want we deden het voor hem. En wat moet hij trots op ons geweest zijn.
Als je het commentaar nog wilt lezen, raad ik je aan mijn tweets terug te lezen(op @AverNL) tot ongeveer de laatste week van juli. Daar staat een vrij gedetailleerd verslag van welke plaatsen ik heb bezocht.

De tweede keer vakantie was naar Escales. Een klein, Frans dorpje dat je waarschijnlijk helemaal niets zegt, maar het ligt vlak onder Calais, een plek die je hopelijk wat meer zegt. Ja, die stad aan het Kanaal.
Daar heb ik twee weken heerlijk ontspannen; om de dag naar de omgeving kijken, en dan weer in het huisje blijven en relaxen. En lezen; heel veel lezen. Ik heb een recordaantal van 10(in veertien dagen!) boeken uitgelezen, en ben ook ein-de-lijk door die gigantische boekenreeks heen die het Rad des Tijds heet.
Ons huisje lag verder vijf minuutjes van het strand af. Ik ben daarom ook heel bruin geworden(maar ja, dat word ik nou eenmaal snel) omdat we er zo vaak zijn geweest, en de hond kon er ook geen genoeg van krijgen(ons voorttrekken als we ernaartoe liepen, en eindeloos aarzelen en snuffelen als we weer terug moesten).
We zaten in een prachtige Belvilla, daar, en de gastvrouw en –heer waren ook schatten van mensen. Misschien komen we daar ooit nog eens terug, want het is wel een plek om te onthouden.

Maar dit is inmiddels allemaal alweer in het verleden. Ik schrijf dit onderweg naar mijn eerste collegedag van dit jaar, en ik sta ergens wel een beetje te springen om iedereen weer te zien. Ik ben benieuwd wat ervan gaat worden.

Ik hoop later nog een blog te kunnen posten met een aantal foto’s!

Deze twee blogs hadden eigenlijk ergens vorige maand geschreven moeten worden. Het probleem zat hem er alleen in dat ik het in de tussentijd echt bizar druk heb gehad met de vakken waar ik de vorige keer al op in ben gegaan: daarbovenop kwam natuurlijk ook nog eens mijn verjaardag(ben nu 20 jaar, was een fantastische verjaardag… 22 maart 2012 was zelfs de warmste 22 maart sinds ze zijn begonnen met meten, dus dat was een topdag om 20 op te worden) en nog een hoop andere dingen, dus ik heb het echt stervensdruk gehad. Jullie zijn vast heel benieuwd naar hoe mijn tentamens gingen, so here we go…

Het eerste tentamen dat ik had was meteen het tentamen met verreweg de meeste stof: Ontwikkelings en Onderwijspsychologie. Dit tentamen ging absoluut niet, naar mijn gevoel – ik had er niet zoveel voor gedaan als zou moeten en dat spiegelde zich wel af aan het gevoel dat ik erover had. Gelukkig, uiteindelijk bleek ik qua fouten net op de norm te zitten: en toen de norm verplaatst werd en een fout antwoord goed gerekend werd zat ik gebakken. Maar dan ook maar net. Ik heb vermoedelijk een 6,2, sowieso al lager dan wat ik gemiddeld tot nu toe heb gehaald.

Sociale & Organisatiepsychologie ging dan weer heerlijk makkelijk. Ik dacht echt ‘dit weet ik, dat weet ik, zus weet ik, zo weet ik, tak, tak, tak, klaar’. Zo makkelijk was het dus niet, helaas: toen ik de vragen terugkeek bleek ik net onder de norm te zitten die ik toen hoorde(17 fout, en de norm was 16). Ik had er ook niet heel veel voor gedaan, opnieuw door afleidende factoren. Ik was dus al balende… maar de norm werd net één foutje bijgesteld, en een fout antwoord werd ook hier goedgerekend! Dus dit heb ik echt met-de-hakken-over-de-sloot gehaald.

Experimenteel en Correlationeel Onderzoek(statistiek) was aan één stuk door gokken. Ik maakte hem al met het idee ‘deze tentamenweek gaat niet lekker, dus deze zal ik ook wel niet halen’ en heb veel te veel naar mijn smaak lopen gokken(zoals ik het verwoordde… ik heb ‘een rondje Las Vegas’ gedaan). Snapte veel vragen niet(zelfs met een legale spiekbrief erbij waar je alle formules op mocht zetten) en dus ging het niet lekker. En inderdaad, heb pakweg 16 fout waar 13 de grens is. Inmiddels is de sleutel bijgesteld, maar mijn antwoorden zijn – helaas – spoorloos verdwenen dus ik zal maar moeten wachten tot mijn cijfer online komt. Ik verwacht echter niet dat ik deze gehaald heb.

Als je terugkijkt naar alle andere cijfers die ik heb gehaald uit vorige periodes, zie je dat dit een stevige daling is. Ik heb gewoon naar mijn smaak veel te weinig geleerd omdat er een aantal afleidende factoren waren – mijn oma kreeg een beroerte(ze is weer oké hoor!) en ik was jarig… maar ik had ook meer moeten leren, dus ergens zijn het niet zulke goede excuses. Les voor de volgende keer, ik ben nu al voor mijn huidige nieuwe vakken aan het proberen anders te leren. Kijken of het helpt, ben niet van plan weer zo met-de-hakken-over-de-sloot mijn vakken te gaan halen. Aangezien ik over het algemeen ergens rond de zeven scoor.
In een latere blog horen jullie nog wat meer over hoe de vakken zijn en wat mijn cijfers waren 🙂 Eén ding is zeker: deze periode is een stuk makkelijker in stof en in vakken, dus ik zal hopelijk wat meer tijd hebben om te bloggen =D

En hoe was mijn verjaardag? Za-lig. Ik heb heerlijk in de zon gezeten, buiten, en heel wat gelezen. Mijn boekenverzameling is aangevuld met de laatste vier delen van het Rad des Tijds, en drie keer het boekenweekgeschenk(inmiddels twee weggegeven). Ook heb ik het geweldige Anno 2070 mogen ontvangen, een stevig aantal boekenbonnen en een aantal CD’s: 19 en 21 van Adele, een dubbel-CD van Kane(Everything You Want en Live de Kuip 2008) en Pearls of Passion van Roxette. Tenslotte nog twee kaartjes voor The Voca People waar ik met mijn geweldige neef, Martijn, naartoe ga 😀 Volgens mij waren ze dat allemaal en anders vergis ik me ergens – laat het me weten!

Verder gaat het leven wel redelijk normaal zijn gangetje. Ik lees, ik schrijf, ik doe huiswerk, ga met vrienden uit, enzovoorts. Oh ja, en ik game natuurlijk: ik ben hopeloos verslaafd geraakt aan de eerder genoemde Anno 2070(wat is dat toch een goede game) en Advance Wars: Dual Strike speel ik momenteel ook aan één stuk door in mijn vrije uurtjes. Ik vermaak me dus zeker nog wel. Hoewel het schrijven nog steeds lijdt onder mijn schoolprestaties, maar ik doe mijn best dat nu weer een beetje bij te trekken.

En hoe gaat het met jullie?

Liefde voor lezen

Ik vrees dat ik, bij het aanmaken van de categorieën één zeer belangrijke hobby van mij ben vergeten. Jawel, hoe kon ik mijn liefde voor boeken vergeten? Stom, eigenlijk.
Ik ben absoluut gek op lezen. Zoals Philip Pullman al zei moet je, om een goeie schrijver te zijn, ook gek zijn op lezen en hoewel ik niet weet of dat klopt, ben ik zeker een fanatieke schrijver en lezer.
Zelf ben ik absoluut gek op fantasy. Ik heb ooit eens twee jaar lang een ‘pauze’ moeten nemen voor vrijwillig lezen omdat ik al m’n energie nodig had voor die ***-literatuur die ik voor Nederlands moest lezen, en sinds die pauze heb ik me bijna uitsluitend nog verdiept in fantasy, en met name Robert Jordan: hij heeft een gigantische saga geschreven van 12 boeken, genaamd het Rad des Tijds, en stierf toen hij aan de dertiende bezig was, dat heeft een andere schrijver afgemaakt. (Als het aantal niet helemaal klopt, sorry) Ik heb boek vijf inmiddels afgerond en begin aan boek zes zodra ik een ander boek heb afgerond. Probleem is wel dat z’n schrijfstijl soms erg moeilijk is om doorheen te komen.
Ik weet niet of jullie ooit van Patrick Rothfuss gehoord hebben? Hij is niet heel bekend, maar hij verdient meer faam dan dat hij heeft. Ik hoop ooit nog eens te schrijven zoals hem, want hij schrijft héérlijk. Vlot en lekker, honderd pagina’s per dag halen haal ik echt met gemak als hij die pagina’s heeft geschreven. Hij is schrijver van De Naam van de Wind en De Angst van de Wijze, beide dikke boeken maar het lezen waard. Ik wacht met smart op deel drie.
Christopher Paolini mag natuurlijk in dit lijstje niet ontbreken. Ik heb alledrie de boeken van de Inheritance Cycle gelezen en sta op het punt om echt in boek vier te beginnen terwijl ik dit schrijf. Zijn schrijfstijl is soms vrij amateuristisch, maar dat is slechts een kwestie van wennen. Ik kan me soms ook vrij erg verliezen in zijn boeken.
Philip Pullman is de schrijver van de Noorderlicht-trilogie, een trilogie die ik zo af en toe wel weer eens pak. Heerlijke boeken, stuk voor stuk, alleen het einde is hartenbrekend, maar misschien juist daarom ook wel weer mooi.
Terry Brooks is een schrijver waar ik me niet meer in heb verdiept sinds mijn pauze, maar hij heeft ook prachtige boeken geschreven in zijn Shannara-wereld. Het zijn er alleen weer zoveel, maar ik ben van plan om me daar ook weer helemaal in te verdiepen als ik geen andere boeken meer heb die ik nog moet lezen. Dat gaat dus nog wel even duren.
Kortom, ik lees alles wat los en vast zit, zeker als het fantasy is. Ik ben ook gek op Rowling(maar dat leek me vrij voor de hand liggend) en er zijn vast nog wel een paar schrijvers die ik niet genoemd heb.

Weten jullie weer iets meer over mij 🙂 Oh, nog één ding. Sting, één van mijn favoriete artiesten(misschien moet ik ook maar een categorie hobby’s – muziek aanmaken) komt naar Nederland in de Back to Bass-tour! Ik was van plan er heen te gaan, in de Heineken Music Hall, tot ik eens de prijs van de tickets bekeek. TWEEHONDERDTIEN euro. Per stuk. Zijn die stoelen daar van zuiver platina of zo? Of zoek ik op de verkeerde site naar de prijzen?

Tot de volgende blog!