Category: Persoonlijk


In deze blog heb ik het over vier dingen in 2014 waar ik naar uit ging kijken, vier dingen die op zich al geweldig genoeg waren, maar waarvan de combo ervoor zorgde dat het al helemaal niet meer stuk kon. Die vier dingen waren Hamburg, de Roparun, fietstocht met mijn neef en een mysterieus vierde ding dat ik nog zou onthullen. Dat ga ik in dit blogje doen.
Maar eerst een verslag van mijn bezoekje aan Hamburg. Ik zou daarheen gaan om een studievriendin van me te bezoeken. Ze studeerde zowel Duits als psychologie en ging voor een half jaartje haar studie Duits in Duitsland voortzetten, waarmee ze dus haar studie psychologie voor een half jaartje stopzette. Ik had beloofd nog een keer langs te komen, en dat heb ik afgelopen weekend gedaan.
Het was geweldig. Schuldbekentenis(niet de laatste van dit blogje, bereid je maar vast voor): het was mijn eerste ‘vakantie’ zonder toezicht van leraren of ouders. Ik ging met een vriend van me, en we mochten bij haar op de kamer slapen. Slaapspullen en dergelijke ook meegebracht. Ik had helaas wel teveel ingepakt – ik ben daar nogal hopeloos in, ik pak echt in als een vrouw(sorry vrouwen!) en pak altijd veel teveel in. Maar goed, ben graag op alles voorbereid.
We hebben met zijn drieën het nachtleven van Hamburg een beetje bekeken: echt uitgaan was het niet, het was eerder met zijn drieën een cafeetje bezoeken, daar wat drinken, en weer teruggaan naar de kamer. Ik ben er vrijdag, zaterdag en zondagochtend gebleven voordat ik weer terug moest, naar huis toe. Het was echt heerlijk gezellig. We hebben verder geen echt toeristische dingen bezocht, we hebben vooral de stad afgestruind en zo af en toe een cafeetje of restaurantje aangedaan.
Oh, en elke morgen bij een broodzaak ontbeten. Schijnt typisch Duits te zijn, dus dat hebben wij ook gedaan. Hadden ze heerlijke dingen. Verder heb ik ook een Apfelstrudel gegeten, want ja, je kan niet in Duitsland zijn zonder minstens één Apfelstrudel op te hebben, toch?
Ik zou haast zeggen ‘voor herhaling vatbaar’, ware het niet dat de treinreis wel echt een nachtmerrie is xD Geen directe verbinding, dus moet je een aantal keer overstappen(vijf keer geloof ik?) en de rit is in totaal zes uur lang. Ik ben dol op lange treinreizen – Rotterdam-Groningen, any day – maar ik ben erachter gekomen dat ik wel een grens heb xD Maar ik zeur, het was geweldig en ik heb genoten van het weekendje weg.

Dat was één. Dus, het mysterieuze vierde ding. Dit is iets waarvoor ik me vandaag in moest schrijven, en aangezien het nogal populair is was het onzeker of ik het op tijd zou halen. Ik heb van anderen ook begrepen dat er ongeveer drie seconden beschikbaar waren waarin je je in kon schrijven.
Maar, ik heb het gehaald! Ik ben binnen, ik heb een enorme dosis geluk gehad. En nu willen jullie natuurlijk heel graag weten wat ik ga doen.
Ik ga naar Amerika. En niet zomaar op vakantie, nee, ik ga schrijflessen krijgen. Zie het als een soort ‘schrijf-vakantie’ als dat helpt. En ik ga niet zomaar schrijflessen krijgen, nee, ik krijg schrijflessen van vier schrijvers die ik bewonder, die ik al minstens een jaar elk op een hoog voetstuk heb staan. En dat zeven dagen lang – van 29 september tot 5 oktober.
Ik heb al eerder op deze blog verteld dat ik elke dag luister naar een podcast die over schrijven gaat, genaamd Writing Excuses. Vier schrijvers organiseren de podcast: elke zondag uploaden ze een podcast over een bepaald onderwerp en praten daar vijftien minuten lang over. Ik heb heel veel van ze geleerd op die manier en mijn schrijven is er echt beter door geworden. Ze hadden zeven complete seizoenen online staan toen ik begon: ik ben bij het begin begonnen, en beluisterde op die manier elke dag één aflevering. (Ik ben inmiddels bijna bij xD) De podcast heet Writing Excuses, en vooral in latere seizoenen wordt de podcast afgesloten met ‘you’re out of excuses, now go write.’
Vorig jaar organiseerden ze een Out Of Excuses Retreat, waarin je je een week lang terugtrekt, in Amerika, in een echte villa, en schrijflessen krijgt van de vier schrijvers in kwestie. Dat was zo’n succes dat ze het dit jaar weer doen. Vorig jaar kwam ik er nogal laat achter, dit jaar ontdekte ik het ruim op tijd. En ik ben erbij. Ik krijg schrijflessen van Brandon Sanderson(mijn favoriete fantasyschrijver!), Howard Tayler(tekenaar en schrijver van een webcomic die al sinds 2000 loopt en elke dag, zonder dan ook maar één misstap, updatet), Dan Wells(schrijver van o.a. horrorboeken die mij een slechte nacht bezorgen) en Mary Robinette Kowal(met name schrijfster van korte verhalen, maar ze heeft ook een trilogie gepubliceerd die het beste omschreven kan worden als Jane Austen met magie). Wat wil je nog meer?

Komt nu de schuldbekentenis. Want, wellicht denkt één van jullie nu ‘waarom kom ik daar nu pas achter?! Ik was meegegaan als ik het had geweten =O’ Ja, waarschijnlijk was jij wel meegegaan, ondanks dat het toch aardig wat geld is. En precies daarom heb ik dit niet eerder verteld.
Begrijp me niet verkeerd: het was geweldig geweest om met vrienden te gaan en er met een vriend(in) van me van te genieten. Maar, zoals ik al eerder zei, drie seconden inschrijftijd. Heel veel mensen gingen voor die inschrijving. Waren dat er nog meer geweest, dan was het nog moeilijker geweest om me in te schrijven. Had ik het misschien niet eens gehaald. Wie weet was jíj wel degene geweest die dan in mijn plaats was gegaan. Paranoïde? Ja, ik geef het toe. Maar op dit punt heb ik even voor mezelf gekozen en heb ik besloten het niet eerder te vertellen. Van tevoren heb ik het alleen mensen verteld van wie ik zeker wist dat ze zelf niet daarheen zouden willen. Als goedmakertje beloof ik plechtig het volgend jaar op deze blog door te geven als de Out Of Excuses Retreat nummer III wordt aangekondigd. Maar dat is nog héél ver weg. Ik concentreer me voorlopig nog op de OOER II, waar ik heenga.

Wauw. Ik was de hele dag al hiermee bezig in mijn hoofd. Ik was de hele dag al bang dat ik het niet zou gaan halen. Een uur van tevoren ging mijn hart als een razende tekeer. En ik ben nog steeds aan het bijkomen van die gezonde dosis stress. Maar ik heb het gehaald, ik heb de tickets binnen. Heerlijk. Nu nog alles qua vlucht, overnachting, en eventueel visum regelen(hoe zit dat met visum in Amerika? Help!). Gaat nog een hele klus worden, maar ik heb het spannendste nu gehad. Wat een opluchting, er valt echt een last van mijn schouders. Ik kan gewoon mee. Ik ga ze gewoon in het echt ontmoeten.

En ik heb tentamens op maandag & dinsdag. Oeps.

Tot de volgende blog!

Ik heb hier al een hele tijd over willen bloggen, maar bleef het maar uitstellen. Tsja, dat is waarschijnlijk waarom ik zo inactief blog hier. In ieder geval, de afgelopen maand is voor mij een topmaand geweest, omdat ik twee dingen heb gekregen die ik allebei al heel lang heel graag wou. En ik kreeg ze in dezelfde week. Sterker nog, het één kwam een dag vóór het ander.
Zal ik maar ophouden met deze inleiding en gewoon vertellen?

Allereerst, met grote trots, mag ik verkondigen dat ik op 3 december mijn rijbewijs heb gehaald! Het was mijn vijfde poging, dus ik was het ook wel goed zat. Vijf, hoor ik je vragen? Ja, vijf. Ik pakte het blijkbaar niet al te snel op. Al hielp het ook niet dat mijn eerste rij-instructeur boos op me werd als het fout ging en zelfs kon gaan schreeuwen op me – wat waarschijnlijk de reden is geweest dat ik de eerste drie keer zakte. Na de derde keer heb ik ook een jaar niet gereden, zó zat was ik het.
In een héél oude blog, die nog op mijn oude weblog staat(http://www.aver.web-log.nl) heb ik het over mijn eerste rijles en hoe het autorijden voelt. Destijds zei ik dat het aanvoelde als een uit zijn krachten gegroeide fiets. Daar ben ik inmiddels wel overheen: toen mocht ik alleen nog maar sturen, tegenwoordig heb ik logischerwijs alles onder de knie. Ik had, toen ik begon, ook zeker niet het idee dat het me zo lang zou kosten om eindelijk dat roze papiertje te krijgen.
Veel mensen hebben mijn doorzettingsvermogen bewonderd, dat ik het wel víjf keer heb geprobeerd omdat ik het moest halen. Maar, eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het niet aan mij lag – ik had het eigenlijk al na de derde keer opgegeven, maar ben uiteindelijk gewoon weer terug de lesauto in geschopt, door mijn moeder die ongeveer de helft van al mijn lessen heeft betaald. Mijn sponsor, zou je kunnen zeggen.
Iedereen zegt nu dat ik het beste veel alleen kan gaan rijden om échte ervaring op te doen, en daar ben ik nu dan ook mee bezig. Mijn ouders hebben allebei een eigen auto en dus probeer ik ook één keer per week in beide auto’s te rijden.
Wat trouwens ook hielp, was dat ik absoluut niet later dan mijn nichtje mijn rijbewijs wilde halen. Noem het een kwestie van trots. Zij mocht een weekje later. En natuurlijk heeft zij hem ook. In één keer, in tegenstelling tot ondergetekende 😉

Door het hebben van een sponsor had ik nog genoeg geld over na het halen van mijn rijbewijs. En dat was maar goed ook, want ik had mezelf nog wat beloofd. Ik had mezelf namelijk beloofd een nieuwe desktopcomputer voor mezelf te kopen, om op te kunnen gamen. Geen logisch verband, ik weet het – de meeste mensen die net hun rijbewijs hebben kopen een auto – maar aangezien er al twee auto’s bij mij thuis voor de deur staan had ik geen zin er nog een derde aan toe te voegen, en had ik ook niet genoeg geld voor een eigen auto. Waar ik dus voorlopig ook geen behoefte aan heb.
Die desktopcomputer heb ik ook gelijk op die dag besteld, op www.gamepc.nl (zeker een kijkje wagen als je zelf ook interesse hebt) en heb het thuis laten bezorgen. En ik kan je vertellen, het is een beest. Hij kan echt alles aan.
Ik had hiervoor ook een desktopcomputer, die ik kreeg toen ik naar groep acht ging. Hij was dus aardig roestig en ook niet helemaal bedoeld om op te gamen, dus ik was het behoorlijk zat sinds begin dit jaar. Ik heb verder nog nooit een echte gamepc gehad – en ik ben zwaar onder de indruk van wat ik gezien heb. Ik heb er inmiddels al een paar games op gezet, en die zo zwaar en belastend mogelijk qua graphics ingesteld, en mijn computer lijkt het zonder veel moeite te doen. Minecraft, wat ik hiervoor op mijn al helemaal niet voor games bedoelde laptop speelde, ziet er honderden malen mooier uit. En alle legers die ik nu commandeer in een Total War-game zijn ook een stuk gelikter. Ik heb voor mezelf al de indeling gemaakt dat ik voortaan op mijn laptop alle inspannende dingen doe(schrijven, huiswerk…) zodat de games op mijn desktop kunnen. Mooie tweedeling, blijven beide computers ook een stuk sneller door denk ik. Het in elkaar zetten was wel even wat gedoe voor deze leek, maar ik ben ver gekomen en heb maar één keer naar de helpdesk hoeven bellen voor een gesprekje van amper vijf minuten. Alleen Windows 8 leren kennen, dat kost nog wat moeite xD

Dat op zich is al iets heel moois. Maar wat het nog net wat leuker maakt, is dat ik vanaf deze week ook… jawel… hou je vast… een baan heb.
Jep, deze eeuwige werkloze heeft eindelijk een baan. Waarschijnlijk is het maar tijdelijk, ik weet niet voor hoe lang het is, maar ik heb een báán. En wat voor baan is dat dan, vraag je je natuurlijk af? Nou…
Ik mag blogs gaan schrijven voor een platform voor de kinderopvang, waar ouders en ondernemers elkaar kunnen vinden. Dat zal vooral gaan over ontwikkelingspsychologische dingen die ik begrijpelijk voor de ouders uit zal moeten leggen. Mijn werkgeefster post de blogs vervolgens op Facebook/Twitter/LinkedIn/wat nog meer, om zo bekendheid te verwerven. Met andere woorden: ik mag ontwikkelingspsychologische dingen gaan schrijven, waarmee ik mijn kennis over mijn masterrichting verhoog, en tegelijkertijd werk ik aan mijn schrijfstijl voor blogs. Ik ga ook nog eens goed gelezen worden. En, alsof dat nog niet genoeg is, ik word er ook nog eens voor betaald.
Mijn eerste blog is al geschreven maar staat nog niet op de site. Momenteel, met de feestdagen, duurt het nog even voordat ik wat van mijn werkgeefster hoor, en er moeten nog wel wat rondjes kritiek overheen voordat het blogklaar is. Wat goed is, want bloggen is ook een kunst wat je moet leren, en bloggen voor een site waar je echt voor een doelgroep schrijft is iets totaal anders dan het hebben van een persoonlijke blog.
Als je vast even wilt snuffelen, of nieuwsgierig bent, is hier de link: www.wegwijzerindekinderopvang.nl. Nogmaals, er staat dus nog niets van mij op. Het allermooiste was wel veruit dat mijn sollicitatiegesprek – waarbij het voor mij al vrij duidelijk was dat ik goed in de smaak was gevallen – de dag na mijn praktijkexamen was. Dus mijn week kon toen niet stuk.

Over het algemeen was 2013 een leuk jaar voor me, vooral omdat ik deze twee dingen kreeg. Ik kijk alleen nog veel meer uit naar 2014, omdat er vier dingen zijn waar ik heel erg naar uitkijk. De eerste is een weekendje Hamburg om een vriendin te bezoeken die daar studeert. De tweede is dat ik eindelijk meemag op de Roparun 2014, dus moet ik veel gaan hardlopen om in vorm te komen. De derde is dat ik in 2014 weer een fietstocht ga doen met mijn neef(dat gaat gewoon gebeuren, ik weet het zeker).
En het vierde? Ik hou dat nog even voor mezelf, maar daar kijk ik denk ik het meeste naar uit. Daar kan ik nu nog niets over vertellen – en misschien gaat het ook niet door – maar als het doorgaat, verwacht daar dan ergens eind januari nog wel een blogje over. Hou ik ook jullie aandacht vast. Want ja, dat moet ik ook leren hè, om goed te kunnen bloggen 0=)

Ik wens jullie allemaal een geweldig 2014 toe en tot volgend jaar!

Eindelijk maar weer eens een blogje na een lange periode van inactiviteit. (Jep, ik ben geen trouwe schrijver – lezers van mijn oude blog die kunnen dat bevestigen) En dat blogje gaat, natuurlijk, over mijn twee weken in Berck.
Weten jullie mijn vakantie van vorig jaar nog? Dat was in de gigantische metropool Escalles, die uit wel ruwweg twintig huizen bestond. Jep, het was een heel klein dorpje, en het lag vlak onder Calais. Voor wie niet weet waar Calais ligt – als je met de boot naar Engeland wilt, pak je meestal de boot die uit deze stad vertrekt. Overigens is dat ook het meest interessante aan Calais – verder is het een saaie, troosteloze industriestad. Maar daar heb ik het nu niet over.
Escalles was vorig jaar goed bevallen, dus besloten we in die buurt opnieuw op vakantie te gaan. En met ‘in die buurt’ bedoel ik ‘honderd kilometer ervandaan’, in het plaatsje Berck. Ongeveer half Normandië, geloof ik.
Escalles lag aan het strand, en wat dat betreft hebben we ook ons huisje in Berck goed opgezocht. Ook dat huisje lag namelijk bij het strand, al was het iets verder weg – een klein stukje met de auto als de hond mee moest. (Ze kan namelijk niet zo ver meer lopen)
Wat heb ik zoal in Berck gedaan, die twee weken? Allereerst, redelijk veel spelletjes gespeeld op mijn telefoon…

2013-08-14 23.05.38

…Veel naar het strand geweest…

2013-08-18 13.29.58

…Me verwonderd over het aparte Engels van de Fransen…

2013-08-18 16.47.10

(Is mijn Engels nou zo raar of staat daar ‘gepaste jurk in het dorp alstublieft’?)

…Zo af en toe iets Nederlands op een winkel tegengekomen…

2013-08-18 16.58.27

…En een vrij lange strandwandeling gemaakt vanaf Berck naar Touquet, een klein stadje dat ruwweg twaalf kilometer vanaf Berck ligt. De laatste twee foto’s zijn ook van dat kleine stadje, gemaakt als afsluiter van de wandeling.

Die was samen met mijn moeder – we hadden allebei zoiets van ‘we nemen lunch mee, we lopen het strand op en we zien wel hoe ver we komen’. Dat was voor een groot deel op blote voeten, en na een tijdje merkte ik dat het zand op bepaalde punten wel héél heet aanvoelde. Jep, er begonnen blaren te ontstaan, en zodra ik dat besefte gingen de sandalen aan. Goeie tip – nooit met sandalen aan door water lopen, want het geeft als een gek af. Ik heb nog dagen mijn voeten schoon staan maken om al het zwarte van mijn voeten af te krijgen.
(Trouwens, ik heb toen toch geen blaar ontwikkeld omdat ik op tijd mijn sandalen aantrok. Eenmaal terug in Rotterdam, echter, ben ik één keer op en neer geweest om boodschappen te doen met sandalen aan – toen had ik ineens wél een blaar. Ik heb rare voeten)
Touquet is trouwens een vrij rijke stad, al is het niet al te groot. Ik heb begrepen dat het vroeger vol stond met buitenhuizen van rijke Parijzenaars(hoe spel je dat?) en toen wij er waren was dat ook nog wel duidelijk toonbaar. Daarnaast vielen ons nog twee dingen op:

2013-08-18 17.10.10

…Het mooie uitzicht, tussen de bomen door, en…

2013-08-18 17.05.43

…Een middeleeuws ogend gebouw dat dienst deed als winkelcentrum, waarin ze ook een heerlijk restaurant hadden…

2013-08-18 19.33.18

“La Village Suisse” oftewel Het Zwitserse Dorpje. Geen idee waarom het zo heette, maar het was erg lekker eten daar. En we waren vroeg, dus we hadden het hele restaurant voor onszelf. De meeste Fransen eten laat, blijkt maar weer.

Strandwandelingen maken is trouwens niet het enige wat ik gedaan heb. Ik heb ook geklommen. Daar heb ik geen foto’s van – een aantal kilometers van het vakantiepark was er een klimpark, met platformen hoog in de bomen. Je wordt dan bevestigd met haken aan veiligheidstouwen, en zo moet je je voortbewegen van platform naar platform, op grote hoogte. Het was doodeng. Er waren vier routes – uit m’n hoofd oranje, blauw, rood en zwart. De rode route ging halverwege over in zwart. Met grote trots kan ik zeggen dat ik, in een slakkengangetje, de rode route heb gedaan. De zwarte was te lastig – ik ben geen daredevil.

Honderd kilometer van Calais moesten we natuurlijk ook een dagje Dover doen. We hadden dat vorig jaar ook al eens gedaan en het was zo goed bevallen dat we graag nog een keer terug wilden – dus, vroeg uit de veren, een stevige rit in de auto, en we zaten op de boot naar Groot-Brittannië. Toen die eenmaal vertrok even op het dek van de boot Frankrijk gedag gezegd, en zelfs nog even langs Escalles gevaren…

2013-08-19 10.09.05

…Voordat we dan in Dover aankwamen.

Het is een enorme opluchting om, na een aantal dagen je te hebben moeten redden in Frans dat nét goed genoeg is om duidelijk te maken wat je wilt, ineens Engels te mogen praten, een taal die we allevier vloeiend beeersen. Een taal waarin je makkelijk duidelijk kan maken wat je wilt en onderwijl het nog even over het weer in Nederland kan hebben, want je draait je hand er niet voor om.
In Dover hebben we een wandeling gedaan over de beroemde white cliffs of Dover. Dit was trouwens wel de dag na de enorme strandwandeling(ja sorry, de blog is niet altijd chronologisch) dus mijn voeten waren al erg moe, en waren mij er niet dankbaar om dat ik ze nog een keer belastte – maar dan is het gewoon tanden op elkaar en doorlopen. En het was het waard. We hebben wegens tijdgebrek de wandeling niet af kunnen maken, maar wat hebben we voor mooie dingen gezien…

2013-08-19 11.17.542013-08-19 11.18.162013-08-19 14.14.412013-08-19 12.12.20

…En we zijn ook in Dover Castle geweest. Ook dat hadden we vorig jaar al gedaan, maar daar was zo vreselijk veel te zien dat we niet genoeg tijd hadden om, met de bootreis in gedachten, alles ook echt te bezoeken. Poging twee kwam dus dit jaar, en er komt wat mij betreft ooit nog een poging drie want er is écht veel te doen. Daar had ik misschien ook meer van kunnen genieten als ik niet zo moe was geweest.
En natuurlijk heb ik daar ook foto’s van…

2013-08-19 14.38.572013-08-19 14.15.462013-08-19 14.15.372013-08-19 15.07.32

…En een paar dagen later zijn we ook nog even teruggegaan naar Escalles, waar we wat gedronken hebben. We hebben gezwaaid naar ons huis van een jaar terug(een Belvilla en dus ook gewoon een woonhuis), hebben het strand bezocht en hebben een wandeling gemaakt die we vorig jaar ook maakten. Een ‘trip down memory lane’, was het eigenlijk, en best een leuke. Helaas heb ik daar geen foto’s van.

Waar ik wel foto’s van heb, is een wandeling met gids, een aantal dagen later. Dat was langs de banken waarop zeehonden lagen, en we zijn erg dichtbij geweest om foto’s te maken. Verder was het een heel interessante reis en een enorme opluchting dat de gids ook gewoon Engels praatte en zijn rondleiding dus in twee talen deed. Ik heb vooral foto’s gemaakt van de zeehonden…

2013-08-22 19.01.22

…En dit lijken stipjes, maar mijn telefoon kan niet heel ver inzoomen. We waren echt dichtbij, en ik heb daar een half uur lang alleen maar zitten kijken. Zo af en toe met het blote oog, vaak genoeg ook met een verrekijker/telescoop die de gids mee had gebracht. Het was een heel boeiende wandeling.

Maar natuurlijk heb ik niet alleen gereisd. Ik heb namelijk ook gelezen. Veel gelezen. Hier mijn ‘boekenkast’, daar in Berck:

2013-08-20 23.34.22

Dit, min de drie dunne witte boekjes in het midden(Testify, een verhaal van eigen werk dat ik gratis mocht laten drukken omdat ik NaNoWriMo heb gehaald, en dus hoef ik het niet echt meer te lezen), plus een boek op mijn telefoon, plus Inferno, is wat ik gelezen heb. Het leek me wel leuk om mijn mening over die boeken met jullie te delen.

En dat doe ik in deel twee van dit blogje.

Woensdag, twee weken geleden, heeft mijn oma een vrij ingrijpende operatie ondergaan: een bypass, een omleiding van het bloed in haar hart (als ik het goed heb begrepen). Ze was kortademig en na een bezoekje aan de huisarts kwam eruit dat ze het best een operatie kon ondergaan. Dat was een vrij onaangename en spannende woensdag voor ons allemaal, maar ze is er goed uit gekomen.
Maar ja, haar borst is open geweest, haar hart heeft een tijdje moeten stoppen, ze heeft aan de beademing gelegen en de hart-long machine is aan geweest. Zo’n enorme operatie heeft natuurlijk een grote impact op je lichaam: heel veel dingen kan ze nu niet en moet ze langzamerhand weer oppakken. Koken, afwassen, tafel dekken, boodschappen doen…
…Dus moest iemand dat eens nodig van haar overnemen totdat ze weer bij was gekomen. En wie was de perfecte kandidaat, met zeeën van tijd en geen vakantiewerk? Jup, ik.
Het is grappig hoe sterk je ineens de controle hebt over alles. Thuis doe ik op een blauwe maandag boodschappen, kook ik héél soms met wat assistentie en hebben we een vaatwasser. Mijn oma heeft geen vaatwasser en de andere twee spreken voor zich. En ik zag er ook wel zo mijn mogelijkheden in: ik ben 21 en moet verdorie veel meer in het huishouden kunnen dan dat ik eigenlijk kan, en met die gedachte ben ik momenteel in Den Haag ipv Rotterdam te vinden.
Stofzuigen moet ik héél af en toe. Mijn oma heeft een werkster, dus het is meer haar taak dan het mijne. Dweilen heb ik tot nu toe niet hoeven doen: wassen en strijken ook niet, al hoop ik dat strijken binnenkort te moeten. Maar daarnaast wel de boodschappen dus, het koken, enzovoorts.
Hoewel, dat koken heb ik ook niet al te vaak gedaan. Sinds vorige week dinsdag speel ik de mantelzorger(zo heet dat) en mijn tante woont in de buurt, dus had zij praktisch elke dag tot zaterdag gekookt. Ze maakt hemelse lasagne, maar ik heb die zaterdag heel duidelijk gemaakt dat zij níét moest koken. Ik wilde eens koken zonder assistentie en alles zelf doen. Want, nogmaals, als het om huishoudelijke vermogens gaat ben ik hopeloos en daar wil ik graag verandering in brengen.
Nou, het huis staat er nog. De sperziebonen waren heerlijk, de aardappelen ook en het hamburgertje was verrassend lekker, en ik hou niet eens zo erg van vlees. Het ging zo goed dat ik het maandag & dinsdag(deze week) ook over heb genomen. In beide gevallen heb ik toen wel wat assistentie gehad, maar ik weet nu tenminste ook dat ik het zelf kan. Op gas koken is niet moeilijk, zelfs al ben je inductie gewend, en zonder assistentie koken is ook makkelijker dan ik dacht.
Wat wel een uitdaging is, is weerstand bieden aan mijn oma, zo af en toe. Mijn oma is geweldig, doet op 77-jarige leeftijd nog een hoop zelf, rijdt nog zelf auto, enzovoorts… maar de keerzijde van de medaille is dat ze dus niet goed is in stilzitten. We hebben een keertje samen boodschappen gedaan, en verder dan dat mag ze nog steeds niet van mij. (Ze wilde op en neer naar de bruna, samen met mij, wat een kwartier lopen is. Nou, daar heb ik dus mooi een stokje voor gestoken) Uiteindelijk heb ik besloten dat ik geen controle heb over wat ze allemaal in huis uitspookt – ik heb ook geen zin om haar 24 uur per dag in de gaten te houden – maar de wandelingen naar buiten, die heb ik wél onder controle, dus die hou ik ook zo goed mogelijk. Soms eindigt mijn oma de dag met de klacht ‘ik heb vandaag nog geen flikker gedaan’(ja, letterlijk die woorden) waarop ik reageer ‘goed zo oma, ik ben trots op u, blijf voorlopig nog maar even van de flikkers af’.
Het heeft toch wel wat, alles zo onder controle hebben. Het is een soort van voorproefje op het op kamers gaan, waarvoor ik tot dinsdag schromelijk onvoorbereid was, maar nu voel ik me wel een stuk beter daarover.
Alleen, bij het op kamers gaan horen de discussies natuurlijk niet. Ach, mijn oma kan ik wel aan.
Denk ik.
En morgen kook ik gewoon lekker weer. Ik heb er zin in!

(Oh, trouwens, ik ben ‘over’ naar het derde jaar psychologie! Twee vakken niet gehaald, waarvan één verplicht. Dat wordt dus twee vakken extra volgend jaar, maar ik heb er alle vertrouwen in)

Behalve dan dat ik een blogje had geschreven, ergens een paar maanden terug, over dat ik jarig was geweest en ik een verwend nest was omdat ik zoveel cadeaus heb gekregen. Van mijn familie, van mijn vrienden, en er komt nog een zéér verlaat cadeautje aan komende zondag. Maar dat blogje heb ik nooit gepost omdat het nu juni is, mijn verjaardag 2,5 maanden geleden, en het me knap doelloos lijkt om er dan nog over te bloggen xD Dus.

Allereerst: jullie mogen Daxira van het Dreuzels-forum bedanken, die me even gepord had dat ik weer eens snel moet bloggen. Want dat ik hier inactief ben, ja, dat is jullie hopelijk inmiddels wel duidelijk. Sorry? Ik ga geen beloftes maken, want wie weet heb ik die over een jaar weer verbroken xD Ik ben niet zo’n trouwe blogger, blijkt maar weer.

Genoeg excuses. Jullie allemaal nog een heel vrolijk Pasen gewenst, en Pinksteren, en Hemelvaart(dat hebben we toch ook gehad?) en moederdag. Is dat ook meteen achter de rug 0=)

Over Pinksteren gesproken, ik had serieus bíjna met de Roparun mee gemogen dit jaar.
Voor de mensen die nog niet bekend zijn met de Roparun: het is van Parijs tot Rotterdam, een estafetteloop. Je hebt fietsers, chauffers en natuurlijk – belangrijk – lopers. Het was oorspronkelijk omgekeerd, van Rotterdam naar Parijs(daarom heet het ook niet de Parorun) maar Parijs was er niet zo blij mee dat al die Rotterdammers steeds langskwamen voor de finish, dus hebben ze ‘t omgedraaid.
Goed. Ik was dus bijna mee geweest als fietser. Er waren namelijk vier fietsers op de tocht, en ik was eerste reserve – dus als één van de fietsers een enkel zou verstuiken, of er iets anders zou gebeuren, mocht ik mee. En wat was ik graag mee gegaan. Eén van de fietsers zat zelfs in Cuba tot de dag vóór de loop, dus ik hoopte nog stiekem dat ze terugkwam met één of andere ziekte die haar een paar daagjes uit zou schakelen… Helaas.
Maar ja, wel meer tijd gehad om te leren, en dat heb ik dan ook met overgave gedaan. Ik heb inmiddels twee tentamenperiodes achter de rug: één tentamenperiode waar ik nu de wrange vruchten van pluk, namelijk dat ik veel te weinig heb gedaan. Ik had daarvoor namelijk een súper relaxte periode waarin ik amper wat hoefde te doen voor mijn vakken, en probeer dan maar eens hard te werken voor je tentamens – dat gaat dus gewoon niet, en dat ging ook niet. Eén van de drie tentamens gehaald, wat best wel gênant was.
De tweede tentamenperiode was voor mij héél belangrijk. Waarom? Nou, zoals jullie misschien nog wel weten van vorig jaar kwam ik een vak tekort voor mijn propedeuse. Dat was Bio- en Neuropsychologie, of bio-neuro in het kort. Dat vak móést ik dus dit keer halen, want nog een keer niet halen was einde verhaal.
En, tot mijn opluchting heb ik het vak dit keer wél binnen. Heb vol overgave geleerd. (Statistiek had ik de dag erna, maar niet gehaald, omdat ik véél meer tijd heb gestoken in bio-neuro) Dus jongens, ik heb dan toch éíndelijk mijn propedeuse binnen.

Verder nog, hebben jullie ook zo’n enorme angst voor presentaties? Ik wel, en ik moest eergisteren een presentatie geven in mijn eentje van tien minuten. Vond het doodeng, maar ben er volgens mij zonder kleerscheuren uit gekomen. Tip: begin met een grapje, dat werkte héél goed voor mij. Breek je meteen het ijs voor jezelf en voor je publiek, en daarna voel je je een stuk beter op je gemak. Oh, en wat ik nóóit doe, is een blaadje meenemen omdat ik heel goed weet dat ik dan dat blaadje op ga zitten lezen.

Tenslotte heb ik het Rad des Tijds eindelijk uitgelezen! De vertaling van het laatste boek is sinds 23 mei uit en ik heb het verslonden. Het heeft een prachtig einde, dat sowieso.
Goed, genoeg over mij. Hoe gaat het met jullie?

Het is gek, hoe snel het leven gaat. Hoe hard alles soms aan je voorbijflitst, zo snel dat je niet eens meer door hebt dat het gebeurt.
Maar soms, héél soms, heb je een choquerende gebeurtenis, zoals de dood van een geliefde. Dan mag je stilstaan. Dan duurt een week ineens een jaar, een week waarin je bij moet komen. Maar is die week voorbij, dan ben je weer terug in de snelle stroom van de tijd, waarin de dagen op elkaar beginnen te lijken en volgepropt zitten met routine. Dan raak je sneller gewend aan de bijbehorende verandering dan je lief is, en moet je alsmaar weer door. Omdat het moet, omdat je geen keus hebt, omdat je anders volgestopt wordt met medicijnen en therapie omdat zoiets ‘depressie’ heet.
Maar ergens vergeet je de verandering nooit. Je vergeet nooit helemaal hoe het eerst was. Je draagt het toch altijd ergens met je mee, het verlies, en soms mag dat weer even naar boven komen.
Zoals vandaag.

Het is gek hoe snel ik gewend ben geraakt aan het verlies van opa, en het ging veel sneller dan me lief was. Heel snel heeft mijn hoofd zich aangepast en ga ik nu alleen nog ‘naar oma’ in plaats van ‘naar opa en oma’. Heel snel was het al niet meer vanzelfsprekend dat ik een soms heerlijk gekke opa had met wie ik eens in het jaar eens wat geks ging doen, met als hoogtepunt de fietstocht van vorig jaar. Heel snel was mijn grootste zorg weer of de trein wel op tijd kwam, in plaats van dat ik in mijn hoofd bezig was met mijn verlies. En dat moet ook. Maar ergens is het toch wel heel snel gegaan.
En nu schrijven we 6 september 2012, en is er om ruwweg 21:30 PM precies een jaar verstreken sinds ik dat paniekerige telefoontje van oma kreeg. En is het om ruwweg 23:40 PM precies een jaar geleden dat mijn vader de kamer binnenliep met een uitdrukking waaruit ik al af kon leiden wat er gebeurd was.

Ik ben er sterker door geworden. Ik heb mijn tanden op elkaar gezet en heb me op mijn studie gestort, er zeker van dat ik het nu helemaal zou gaan maken, juist omdat ik de woede op de dood van mijn opa om kon zetten in woede op mijn tentamens, zodat ik ze kon halen.
En ik kan ook prima door zonder mijn opa, maar toch zal ik hem nooit vergeten. Op het rouwdicht, dat op de rouwkaarten is beland en wat ik in een vorige blog heb behandeld, heb ik kortgeleden nog een vervolg geschreven. Dat was naar aanleiding van de fietstocht die ik samen met mijn neef had gedaan, ter ere van hem.

De pedalen van onze fietsen
Bewegen zich voort
Het wordt nooit meer hetzelfde
Maar het is een begin

‘Oeh-ah-oeh-ah’
Zo gaan wij de heuvel op
Gelijk in houding en verdriet
Met één meer dan dat lijkt
We komen aan.

Mijn leven ziet er nu ook heel drastisch anders uit dankzij opa’s dood. Ik heb mijn onzekerheid van me afgeschud, ik heb nieuwe – geweldige – vrienden gekregen en ik ben erachter gekomen wie, onder de vrienden die ik al had, mijn echte vrienden waren. (En ik heb er daar heel veel van :3)
Zonder opa’s dood had ik mijn eerste jaar misschien niet gered, juist door die woede. Zonder opa’s dood had ik misschien niet ingezien wie mijn echte vrienden waren. Zonder opa’s dood had ik nooit die geweldige fietstocht met Martijn gemaakt. Zonder opa’s dood had ik het verdriet dat andere mensen hebben als ze iemand kwijtraken, nooit echt begrepen. En, misschien wel het belangrijkste, is dat je volgens mij pas echt volwassen wordt als je eerste geliefde sterft, en dat begrijp ik nu. Zonder opa’s dood was ik pas later volwassen geworden.

Maar, weet je wat? Ik had dat allemaal ingeruild, zonder aarzelen, gewoon om hem hier nog een jaartje of wat meer te kunnen hebben. Zodat oma geen verdriet heeft nu. Zodat hij mijn blogs nog een keertje kan lezen. Maar, bovenal, zodat ik nog één keer die prachtige woorden kan horen.
“Haa m’n jongen!”

Ik mis je nog altijd, opa.

Wat een leegte
tussen jou en mij
We namen afscheid
dat is vrijheid
Maar nu ik merk
dat ik de weg kwijt ben,
zou ik willen
dat jij me thuis brengt – BLØF, ‘Was je maar hier’

Vanuit Rotterdam was het op vier augustus uiteindelijk zover; bewapend met een stevig aantal boeken, een van tevoren klaargemaakte lunch, en een DS, een smartphone en een iPod in mijn geval, gingen we met zijn vijven(vier mensen + een hond) op weg naar Escales, dat kleine dorpje recht onder Calais.
We moesten daar zo rond vier à vijf uur zijn, maar er was een probleem – de reis duurde iets korter dan verwacht, en we kwamen uiteindelijk al ergens rond half vier aan. Nou was dat ook weer niet zo’n groot probleem, aangezien we bij gebrek aan een fatsoenlijke stopplaats onze lunch nog niet op hadden. We hebben die dus opgegeten en toen zijn we doorgereden; we waren alsnog te vroeg, maar niet zo heel drastisch meer.

Maar goed, de naam Escales zegt jullie waarschijnlijk helemaal niets. Wat gek is, want het is namelijk echt een gigantische metropool van een wereldstad.

DSC_0123

Niet dus. Dit was het hele dorpje, min twee huizen aan de rechterkant die ik vanaf de heuvel niet goed meer op de foto kreeg. Klein maar krachtig, zou je kunnen zeggen, en het was wel genieten. Misschien wel juist omdat het zo’n klein dorpje was.

De gastvrouw leidde ons rond in het huis en vertelde wat mocht en wat niet; ze was meteen gek op de hond Mila. Ze sprak Frans, maar langzaam en begrijpelijk, en begreep Engels voor een groot deel ook. Wat niet betekent dat ik Engels tegen haar gepraat heb – ik heb weer mijn gebrekkige Frans kunnen oefenen.

Toen dat allemaal gedaan was, zijn we meteen naar het strand gegaan, want we wisten al dat we erg dicht bij het strand ‘woonden’ voor die twee weken. Dat was even lopen, maar de hond rook het al en rende al een stuk voor ons uit. Wat was die enthousiast.
Het enige nadeel was alleen wel, dat het huis op een kruispunt van twee drukke wegen naar het strand lag, waardoor het moeilijk was om veilig het huis te verlaten zonder overreden te worden.
Maar goed, we kwamen op het strand, en wat zagen we?

DSC_0119DSC_0120

De prachtige witte kliffen van Escales, die erg hoog en indrukwekkend waren – ik gok toch op een stevig aantal meters. Wat vooral speciaal was, was dat die kliffen regenwater opnamen. Hierdoor kwam er zo af en toe zoet water uit die kliffen stromen(dat ijskoud was) waar veel kalk in zat, door de rotsen. Ik heb er wat van genomen, en het smaakte erg lekker. Alleen moet je er niet teveel van nemen, want teveel kalk schijnt ook niet gezond voor je te zijn.

Maar de hond genoot van het strand, wat blijkt uit de volgende foto’s:

DSC_0135DSC_0133

Heerlijk zo, je neus in het zand en achter de baasjes aan rennen. En onderweg een flesje meenemen.

Goed, genoeg over de hond – we waren een half uurtje op het strand(hond is oud en kan niet zoveel meer rennen) en gingen daarna naar huis, en flink wat later ook naar bed. En heel leuk, eigenlijk waren die bedden gemaakt met Fransen in het achterhoofd. Mijn bed was dus net iets te klein, maar daar leer je vrij snel mee leven. En, alle bedden hadden iets prachtigs.

DSC_0196

Ben je wel eens wakker geworden in bed, waarna je besloot om nog even te blijven liggen om je e-mail te checken, een spelletje te spelen of iets anders te doen? Daar was dat kussentje dus voor. (En als het daar niet voor is, vergeef me, maar dan is het wel een heel handige tweede functie) Lekker gaan zitten met dat kussentje in je rug en nog even niet wakker worden… heerlijk. Al heb ik niet mijn mail gecheckt of iets dergelijks, want internet stond uit principe uit. Maar goed, een boek lezen kan ook ‘s ochtends, en dat heb ik behoorlijk wat gedaan. Maar daarover later meer.

Het nadeel was natuurlijk dat alles duidelijk gemaakt was met Fransen in het achterhoofd…

DSC_0140DSC_0198

(Ja, dat ben ik, in beide foto’s. Ben ik niet woest aantrekkelijk?)

Verder hadden we ook nog best wel last van een vliegenplaag waar we gek van werden, en helaas was er nergens zo’n leuke elektrische vliegenmepper te koop. (Ja, soms kan ik heel sadistisch zijn) Dus moesten we het doen met de krant, maar helaas waren de vliegen vaak te snel.

De tuin was wel heerlijk, trouwens. Regelmatig heb ik in de tuin liggen zonnen op die heerlijke ligstoelen die ze daar hadden, met mijn boek in mijn handen. (Ja, ik heb heel veel gelezen)
Maar nu heb ik genoeg gepraat over het huis. Waar zijn we allemaal geweest? Nou, onder andere natuurlijk Calais…

DSC_0141DSC_0142

…En daar moet je eigenlijk niet heen. Dit zijn de enige twee foto’s die ik daar heb gemaakt(er was nog een kunstwerk wat wel leuk was, maar ben vergeten dat te fotograferen) en het was een trieste, troosteloze, saaie stad. Grijs en grauw, en nergens een beetje variatie of zelfs maar vrolijke mensen. Er was een tour in een bus, maar dat ging in rap Frans of sloom Engels met een erg duidelijk accent waarin maar de helft werd verteld. Het stadhuis was leuk, en daar houdt het ook wel op. Leer hiervan: ga alleen naar Calais als je de boot moet hebben, want het is geen plaatsje waar je gelukkig van wordt.

Goed, wat doe je als iets tegenvalt? Precies, je gaat naar het strand. Althans, als je daar vijf minuutjes lopen van vandaan vakantie houdt – als je ver van het strand woont is het af te raden.
Maar, mijn zusje, stapelverliefd als ze is, schreef de naam van haar vriendje in het zand. En tsja, wat schrijf je als niet-verliefde single in het zand? Eh…

DSC_0143DSC_0144

(Daar staat dus ‘Mila is braaf’ voor wie het niet kan lezen)

En voor de toeristen die langsliepen en geen woord Nederlands spraken heb ik het ook even in het Engels, Frans en Duits opgeschreven. Handig, zo’n talenknobbel.

DSC_0146DSC_0148DSC_0149

(Van links naar rechts: ‘Mila ist süß, Mila est sage en Mila is a good dog)

Op de terugweg van het strand naar huis toe kwamen we trouwens nog iets heel bizars tegen… een kip in de boom!

DSC_0138

Daar had ik zelfs nog een liedje bij bedacht, gezongen op de melodie van ‘er staat een paard in de gang’. ‘Er zit een kip in de boom, ja ja een kip in de boom… hier om de hoe-hoe-hoek’. Later nog in het Engels vertaald, en die klinkt eigenlijk leuker. ‘There is a chicken in the tree, yeah yeah (…) Just ‘round the co-hor-ner…’ Mijn ouders werden gek van mijn creatieve uitspattingen.

Als je vlak onder Calais vakantie viert, dan spreekt het natuurlijk voor zich dat je ook een keer de boot neemt naar Dover. Dus daar zijn we ook geweest(volgens mij was dat net voordat de Olympische Spelen ermee ophielden) en dat was ook erg leuk, vooral omdat mijn Engels tweehonderd keer beter is dan mijn Frans. Dover Castle is erg mooi en valt sterk aan te raden, al heb ik daar weinig foto’s gemaakt. Dat kwam vooral doordat ik erg onder de indruk was en vergat mijn telefoon erbij te halen. Maar waar ik wel een foto van heb gemaakt, was een opvallende waarschuwing die ik niet gewend was, aangezien ik al een keer in Londen ben geweest:

DSC_0163

Hoort daar niet ‘mind the gap’ te staan?

En als we niet in Groot-Brittannië waren dan zagen we het land wel liggen vanaf het strand, bij goed weer.

DSC_0128DSC_0127

Ik geef toe, je moet even knijpen, maar Engeland is op zich best te zien. Op mooi weer konden we zelfs Dover zien liggen en kon je zelfs de mooie witte kliffen aan de andere kant zien. Dan lijkt het kanaal ineens heel erg klein.

In Engeland hebben we genoten van Dover Castle, een kasteel dat ergens in de middeleeuwen is gebouwd en vanaf dat moment een grote rol heeft gespeeld in de wereldgeschiedenis. Het resultaat is dat het nu een Archeon-esk themapark is met veel enthousiasme en rondleidingen, en mensen doen echt hun best om een goeie sfeer te creëren, wat fijn is. Maar daarvan geen foto’s.

Wat ook Archeon-esk was, was het themapark Samara, iets meer zuidelijk. Denk, opnieuw, Archeon, maar dan alleen prehistorie. Verder is er halverwege een museum waar alles erg droog wordt verteld en loopt lang niet iedereen in klederdracht rond. Ook is er wel een Romeins deel, maar dat bestaat uit een uitkijkpost en een grasveldje. En alles is in het Frans, wat, toegegeven, ook een struikelblok was.

Mijn moeder noemde het ‘het park van de gemiste kansen’, omdat er geen sfeer of idee was zoals je dat bij het Archeon hebt, en omdat het alleen maar om de prehistorie ging. We zijn na de vakantie nog naar het Archeon geweest om te zien hoe het wel moet.

Terug naar Dover Castle. Dat was namelijk niet het enige kasteel waar we zijn geweest: iets verder naar het zuiden(de plaatsnaam is me ontschoten) was er een prachtig kasteel met een geweldige audiotour die onder andere ook in het Nederlands was. Dat was ongeveer net zo leuk als Dover Castle, veel geleerd. En ze waren ook heel modern, heb ik geleerd, die middeleeuwers, want ze hadden…

DSC_0154DSC_0155

Basketbal en voetbal(?)veldjes!

Maar goed, dat waren weer een aantal actieve dagen, en dan weet je even niet wat je moet. Dus ga je maar weer naar het strand toe. En ja, wat moest je dan ook alweer in het zand schrijven?

DSC_0182

Wees maar gerust, schrijven in het zand is voor mij nu wel gedaan.

Ergens in de tweede week hebben we Amiens ook nog bezocht. Die stad staat erom bekend dat hij de grootste kathedraal in Frankrijk had. (We dachten Europa, maar de Sint-Pieter in het Vaticaan is groter) Dat was pakweg twee uur in de auto. Goed, we stapten dus uit, en zagen daar meteen de kerk.

DSC_0170

Mijn reactie: “Is dat nou die grootste kathedraal van Frankrijk? Puh, dit is…” *kijkt naar links*

DSC_0171

*Ziet in de verte de echte kathedraal staan* “So… de… hoppa… ik neem alles terug wat ik over de kathedraal heb gezegd”. En het was best een aardig kerkje, ik heb nog wat foto’s van de voorkant gemaakt:

DSC_0172DSC_0173DSC_0174DSC_0175

Jep, groot dus. Was heel indrukwekkend om daar rond te lopen.

Maar het was niet alle dagen strand en cultuur, hoor. Zo af en toe hebben we ook wel eens in de tuin liggen lezen. De hond had vreemd genoeg zichzelf de gewoonte aangewend om onder mijn ligstoel te gaan liggen als ik erop lag, waar dat vandaan kwam…

DSC_0166

…Ik heb in de tuin uiteindelijk tien boeken gelezen, zoals ik misschien al eerder had gemeld. Ik ben (eindelijk) klaar met het Rad des Tijds, maar heb me ook op de Hunger Games gestort, die ik ook al uit heb. Ik hoop ooit zo goed te kunnen schrijven als Brandon Sanderson of Suzanne Collins, want ze kunnen het echt goed.

En zo af en toe gooiden we er ook een bordspel tussen.

DSC_0185

En toen was het alweer het einde van twee geweldige weken! Ik heb in die twee weken echt heel veel liggen zonnen en heb dan ook mijn kleurtje aardig verdiend. Kijk en vergelijk:

Alexander 2012 bDSC_0204

…Flinke kleur gekregen dus.

En dat was het einde van mijn blog over mijn vakantie, de eerste keer dat ik foto’s gebruik. Ik hoop dat het beviel^^

Tot de volgende blog!

Het is inmiddels alweer pakweg twee, misschien wel drie, maanden sinds ik voor het laatst geblogd heb. Sorry. Maar ja, ik zou Alexander niet zijn als ik niet terug zou komen, dus hier ben ik, terug!

Allereerst weer even school. Waar ik jullie de laatste keer heb achtergelaten, was bio-neuro; dat ene vak dat ik moest herkansen omdat ik één fout teveel had op het tentamen. Helaas, de herkansing liep alles behalve lekker. Je hebt geen idee hoe lastig het kan zijn om te leren voor één herkansing als in je hoofd de vakantie al is begonnen, en dus had ik ook een 4,5 voor mijn herkansing. Ik heb er niet heel erg om gebaald als ik eerlijk ben, ergens omdat ik al tegen mezelf had gezegd dat ik het niet zou halen. (Misschien dat ik het daarom wel niet gehaald heb… maar ja, die vraag kan ik mezelf eindeloos stellen)

Goed, ik heb mijn propedeuse dus net niet gehaald, net achter het net gevist. Het is jammer, maar ach. Genoeg school. Hoe was mijn vakantie?

In één woord: GEWELDIG. Ik heb namelijk niet één, maar twee vakanties gehad. Met andere woorden: ik ben twee keer op vakantie geweest.

De eerste keer vergt wat uitleg. Zoals jullie weten is vorig jaar(nu bijna precies een jaar geleden) mijn opa overleden aan een hersenbloeding. Dat was dus september. De laatste week van juni dat jaar waren opa en ik samen uit fietsen gegaan. Vijf dagen, en alle vijf even geweldig, hadden we het parcours Rotterdam-Den Helder afgelegd en vervolgens weer de trein terug genomen. Met de belofte om het volgend jaar weer te doen.
Helaas stak opa’s hoofd daar een stevig stokje voor en stierf hij op 75-jarige leeftijd op zes september. Maar de hele familie wist dat we het hadden gedaan, en ook dat we plannen hadden om het volgend jaar weer te doen.
En daar kreeg mijn geweldige neef Martijn lucht van. Dus wat deed hij? Hij stelde voor om het dan gewoon met z’n tweeën over te doen dit jaar. Ik kwam met de route: Rotterdam-Groningen leek mij een leuk idee, omdat ik in Rotterdam en hij in Groningen woont.
En het was absoluut de moeite waard. Met opa had ik in totaal, in 5 dagen, 300 kilometer afgelegd, met dus een gemiddelde van 60 kilometer per dag. Met mijn neef ben ik daar ruim overheen gegaan; in totaal rond de 397 kilometer, met een gemiddelde tussen de 94 en de 95 per dag. En als hoogtepunt één dag waarop we de 106 kilometer op één dag binnen hadden. En het fietsen zelf was ook geweldig. Ik heb een stevig aantal prachtige dingen in Nederland gezien(met elke fietstocht snap ik steeds minder waarom mensen willen emigreren) en het was ook gewoon echt ontzettend gezellig. De verdeling was ideaal: mijn neef maakte zich zorgen om de route, en ik boog me over de slaapplaatsen en waar we steeds gingen eten. Dat werkte heel goed.
We hebben een top-fietsvakantie gehad die af werd gesloten met de laatste twee films van de LOTR-trilogie, die natuurlijk nog steeds geweldig zijn. We zijn aan het begin nog even langs opa’s graf geweest, en dat was mooi – want we deden het voor hem. En wat moet hij trots op ons geweest zijn.
Als je het commentaar nog wilt lezen, raad ik je aan mijn tweets terug te lezen(op @AverNL) tot ongeveer de laatste week van juli. Daar staat een vrij gedetailleerd verslag van welke plaatsen ik heb bezocht.

De tweede keer vakantie was naar Escales. Een klein, Frans dorpje dat je waarschijnlijk helemaal niets zegt, maar het ligt vlak onder Calais, een plek die je hopelijk wat meer zegt. Ja, die stad aan het Kanaal.
Daar heb ik twee weken heerlijk ontspannen; om de dag naar de omgeving kijken, en dan weer in het huisje blijven en relaxen. En lezen; heel veel lezen. Ik heb een recordaantal van 10(in veertien dagen!) boeken uitgelezen, en ben ook ein-de-lijk door die gigantische boekenreeks heen die het Rad des Tijds heet.
Ons huisje lag verder vijf minuutjes van het strand af. Ik ben daarom ook heel bruin geworden(maar ja, dat word ik nou eenmaal snel) omdat we er zo vaak zijn geweest, en de hond kon er ook geen genoeg van krijgen(ons voorttrekken als we ernaartoe liepen, en eindeloos aarzelen en snuffelen als we weer terug moesten).
We zaten in een prachtige Belvilla, daar, en de gastvrouw en –heer waren ook schatten van mensen. Misschien komen we daar ooit nog eens terug, want het is wel een plek om te onthouden.

Maar dit is inmiddels allemaal alweer in het verleden. Ik schrijf dit onderweg naar mijn eerste collegedag van dit jaar, en ik sta ergens wel een beetje te springen om iedereen weer te zien. Ik ben benieuwd wat ervan gaat worden.

Ik hoop later nog een blog te kunnen posten met een aantal foto’s!

Deze twee blogs hadden eigenlijk ergens vorige maand geschreven moeten worden. Het probleem zat hem er alleen in dat ik het in de tussentijd echt bizar druk heb gehad met de vakken waar ik de vorige keer al op in ben gegaan: daarbovenop kwam natuurlijk ook nog eens mijn verjaardag(ben nu 20 jaar, was een fantastische verjaardag… 22 maart 2012 was zelfs de warmste 22 maart sinds ze zijn begonnen met meten, dus dat was een topdag om 20 op te worden) en nog een hoop andere dingen, dus ik heb het echt stervensdruk gehad. Jullie zijn vast heel benieuwd naar hoe mijn tentamens gingen, so here we go…

Het eerste tentamen dat ik had was meteen het tentamen met verreweg de meeste stof: Ontwikkelings en Onderwijspsychologie. Dit tentamen ging absoluut niet, naar mijn gevoel – ik had er niet zoveel voor gedaan als zou moeten en dat spiegelde zich wel af aan het gevoel dat ik erover had. Gelukkig, uiteindelijk bleek ik qua fouten net op de norm te zitten: en toen de norm verplaatst werd en een fout antwoord goed gerekend werd zat ik gebakken. Maar dan ook maar net. Ik heb vermoedelijk een 6,2, sowieso al lager dan wat ik gemiddeld tot nu toe heb gehaald.

Sociale & Organisatiepsychologie ging dan weer heerlijk makkelijk. Ik dacht echt ‘dit weet ik, dat weet ik, zus weet ik, zo weet ik, tak, tak, tak, klaar’. Zo makkelijk was het dus niet, helaas: toen ik de vragen terugkeek bleek ik net onder de norm te zitten die ik toen hoorde(17 fout, en de norm was 16). Ik had er ook niet heel veel voor gedaan, opnieuw door afleidende factoren. Ik was dus al balende… maar de norm werd net één foutje bijgesteld, en een fout antwoord werd ook hier goedgerekend! Dus dit heb ik echt met-de-hakken-over-de-sloot gehaald.

Experimenteel en Correlationeel Onderzoek(statistiek) was aan één stuk door gokken. Ik maakte hem al met het idee ‘deze tentamenweek gaat niet lekker, dus deze zal ik ook wel niet halen’ en heb veel te veel naar mijn smaak lopen gokken(zoals ik het verwoordde… ik heb ‘een rondje Las Vegas’ gedaan). Snapte veel vragen niet(zelfs met een legale spiekbrief erbij waar je alle formules op mocht zetten) en dus ging het niet lekker. En inderdaad, heb pakweg 16 fout waar 13 de grens is. Inmiddels is de sleutel bijgesteld, maar mijn antwoorden zijn – helaas – spoorloos verdwenen dus ik zal maar moeten wachten tot mijn cijfer online komt. Ik verwacht echter niet dat ik deze gehaald heb.

Als je terugkijkt naar alle andere cijfers die ik heb gehaald uit vorige periodes, zie je dat dit een stevige daling is. Ik heb gewoon naar mijn smaak veel te weinig geleerd omdat er een aantal afleidende factoren waren – mijn oma kreeg een beroerte(ze is weer oké hoor!) en ik was jarig… maar ik had ook meer moeten leren, dus ergens zijn het niet zulke goede excuses. Les voor de volgende keer, ik ben nu al voor mijn huidige nieuwe vakken aan het proberen anders te leren. Kijken of het helpt, ben niet van plan weer zo met-de-hakken-over-de-sloot mijn vakken te gaan halen. Aangezien ik over het algemeen ergens rond de zeven scoor.
In een latere blog horen jullie nog wat meer over hoe de vakken zijn en wat mijn cijfers waren 🙂 Eén ding is zeker: deze periode is een stuk makkelijker in stof en in vakken, dus ik zal hopelijk wat meer tijd hebben om te bloggen =D

En hoe was mijn verjaardag? Za-lig. Ik heb heerlijk in de zon gezeten, buiten, en heel wat gelezen. Mijn boekenverzameling is aangevuld met de laatste vier delen van het Rad des Tijds, en drie keer het boekenweekgeschenk(inmiddels twee weggegeven). Ook heb ik het geweldige Anno 2070 mogen ontvangen, een stevig aantal boekenbonnen en een aantal CD’s: 19 en 21 van Adele, een dubbel-CD van Kane(Everything You Want en Live de Kuip 2008) en Pearls of Passion van Roxette. Tenslotte nog twee kaartjes voor The Voca People waar ik met mijn geweldige neef, Martijn, naartoe ga 😀 Volgens mij waren ze dat allemaal en anders vergis ik me ergens – laat het me weten!

Verder gaat het leven wel redelijk normaal zijn gangetje. Ik lees, ik schrijf, ik doe huiswerk, ga met vrienden uit, enzovoorts. Oh ja, en ik game natuurlijk: ik ben hopeloos verslaafd geraakt aan de eerder genoemde Anno 2070(wat is dat toch een goede game) en Advance Wars: Dual Strike speel ik momenteel ook aan één stuk door in mijn vrije uurtjes. Ik vermaak me dus zeker nog wel. Hoewel het schrijven nog steeds lijdt onder mijn schoolprestaties, maar ik doe mijn best dat nu weer een beetje bij te trekken.

En hoe gaat het met jullie?

Het is altijd ontzettend leuk om naar onze nieuwe kat Lizzie te kijken. Het is namelijk een prachtig gezicht om haar de hele kamer te zien ontdekken – soms ziet ze een blaadje waar ze mee bezig is, dan is ze weer bezig met het bekijken van de kast… het is een prachtig gezicht. Hoewel het soms wel irritant is om zo’n jong poesje achter je aan te hebben lopen die woordloos vraagt ‘wat ga je nu doen? En wat ga je nu doen? En nu?’ omdat ze ontzettend veel interesse heeft in je acties. Soms is het net zo’n vervelend jonger zusje dat je constant in de gaten blijft houden – dat was trouwens niet als verwijt bedoeld hoor 🙂
Toby’s aanwezigheid wordt natuurlijk nog steeds gemist, omdat het toch één van de liefste katten was die ik kende. Soms ga ik zitten en hoop ik dat ze bij mij op schoot springt, waarna ik me herinner dat dat nooit meer zal gebeuren. Maar je moet ook door en nieuw jong bloed is ergens ook wel fijn.

Wat universiteit betreft heb ik het zwaar. Veel hoorcolleges en weinig werkgroepen betekent veel thuis doen, en ik doe daarom dus ook veel thuis. Voordeel is wel dat ik geen echt slechte leraren heb dit blok, iedereen doet gewoon hard zijn best en dat maakt het leren & tentamens maken wel een stuk motiverender. Gelukkig kon ik gisteren ‘vrij’ nemen van studie: heb vrij weinig gedaan omdat ik in het weekend hard heb gewerkt. De tentamenweek komt wel steeds dichterbij.

Goed, dan nu een stukje over Wie Is De Mol… doorscrollen tot de volgende witregel indien geen interesse 🙂

Ik heb nadat William een rood scherm kreeg op Twitter geroepen ‘als de finale uit drie dames bestaat weet ik echt niet meer wat ik moet doen’. Destijds verdacht ik zowel Annemarie als Hadewych als Liesbeth: Tim begon ik wel een beetje te verdenken. Die verdenking op Tim is sterker geworden naarmate de dagen voorbijgingen – en daardoor werd de twijfel ook groter. Twee Wie Is De Mol-sites die vaak goed zitten, zaten allebei op Tim, inclusief zowat al mijn vrienden.
Maar toen Tim een rood scherm kreeg zat ik grijnzend achter de televisie. Hij lag eruit en daarmee was mijn twijfel weg. I’m back in the game. Ik ga dit jaar weer gewoon goed zitten net zoals alle vorige jaren – Annemarie is de mol. Ik ben héél zeker van mijn zaak. En ik kon natuurlijk heel veel mensen uitlachen – dat was zowat een droom.
Morgen horen we, vermoed ik, dat Hadewych de verliezer is en de week daarna dat Annemarie de mol is en Liesbeth de winnares. Ik heb Hadewych inmiddels kwijtgescholden op grond van het geld dat ze verdiend heeft in het doolhof en Liesbeth op grond van mijn gevoel over haar: al vanaf aflevering 1 dacht ik, zonder enige goede reden, ‘jij bent de mol niet’. Bovendien verdenken veel mensen haar en dat is bij Wie Is De Mol altijd een reden tot kwijtschelden van een eigen verdenking. Tenslotte zat Frits, bij het eruit liggen, op haar als hoofdverdachte met Annemarie als tweede. Dat heeft hem zeer waarschijnlijk opgebroken.
Om een lang verhaal kort te maken: Annemarie is de mol!

Wat heb ik verder nog meegemaakt? Huiswerk gemaakt(véél huiswerk) en me een beetje geërgerd aan het feit dat alle andere mensen een voorjaarsvakantie hebben gehad en ik niet. Dat meen ik trouwens niet, ik ben niet in de positie om te klagen – ik heb een gigantische kerstvakantie gehad en daar mag ik best blij mee zijn, denk ik zo. Weer een vakantie zou me waarschijnlijk alleen maar gigantisch uit het ritme gooien dat ik inmiddels heb opgebouwd.

Tot de volgende blog!