Category: Persoonlijk – familie


Eindelijk maar weer eens een blogje na een lange periode van inactiviteit. (Jep, ik ben geen trouwe schrijver – lezers van mijn oude blog die kunnen dat bevestigen) En dat blogje gaat, natuurlijk, over mijn twee weken in Berck.
Weten jullie mijn vakantie van vorig jaar nog? Dat was in de gigantische metropool Escalles, die uit wel ruwweg twintig huizen bestond. Jep, het was een heel klein dorpje, en het lag vlak onder Calais. Voor wie niet weet waar Calais ligt – als je met de boot naar Engeland wilt, pak je meestal de boot die uit deze stad vertrekt. Overigens is dat ook het meest interessante aan Calais – verder is het een saaie, troosteloze industriestad. Maar daar heb ik het nu niet over.
Escalles was vorig jaar goed bevallen, dus besloten we in die buurt opnieuw op vakantie te gaan. En met ‘in die buurt’ bedoel ik ‘honderd kilometer ervandaan’, in het plaatsje Berck. Ongeveer half Normandië, geloof ik.
Escalles lag aan het strand, en wat dat betreft hebben we ook ons huisje in Berck goed opgezocht. Ook dat huisje lag namelijk bij het strand, al was het iets verder weg – een klein stukje met de auto als de hond mee moest. (Ze kan namelijk niet zo ver meer lopen)
Wat heb ik zoal in Berck gedaan, die twee weken? Allereerst, redelijk veel spelletjes gespeeld op mijn telefoon…

2013-08-14 23.05.38

…Veel naar het strand geweest…

2013-08-18 13.29.58

…Me verwonderd over het aparte Engels van de Fransen…

2013-08-18 16.47.10

(Is mijn Engels nou zo raar of staat daar ‘gepaste jurk in het dorp alstublieft’?)

…Zo af en toe iets Nederlands op een winkel tegengekomen…

2013-08-18 16.58.27

…En een vrij lange strandwandeling gemaakt vanaf Berck naar Touquet, een klein stadje dat ruwweg twaalf kilometer vanaf Berck ligt. De laatste twee foto’s zijn ook van dat kleine stadje, gemaakt als afsluiter van de wandeling.

Die was samen met mijn moeder – we hadden allebei zoiets van ‘we nemen lunch mee, we lopen het strand op en we zien wel hoe ver we komen’. Dat was voor een groot deel op blote voeten, en na een tijdje merkte ik dat het zand op bepaalde punten wel héél heet aanvoelde. Jep, er begonnen blaren te ontstaan, en zodra ik dat besefte gingen de sandalen aan. Goeie tip – nooit met sandalen aan door water lopen, want het geeft als een gek af. Ik heb nog dagen mijn voeten schoon staan maken om al het zwarte van mijn voeten af te krijgen.
(Trouwens, ik heb toen toch geen blaar ontwikkeld omdat ik op tijd mijn sandalen aantrok. Eenmaal terug in Rotterdam, echter, ben ik één keer op en neer geweest om boodschappen te doen met sandalen aan – toen had ik ineens wél een blaar. Ik heb rare voeten)
Touquet is trouwens een vrij rijke stad, al is het niet al te groot. Ik heb begrepen dat het vroeger vol stond met buitenhuizen van rijke Parijzenaars(hoe spel je dat?) en toen wij er waren was dat ook nog wel duidelijk toonbaar. Daarnaast vielen ons nog twee dingen op:

2013-08-18 17.10.10

…Het mooie uitzicht, tussen de bomen door, en…

2013-08-18 17.05.43

…Een middeleeuws ogend gebouw dat dienst deed als winkelcentrum, waarin ze ook een heerlijk restaurant hadden…

2013-08-18 19.33.18

“La Village Suisse” oftewel Het Zwitserse Dorpje. Geen idee waarom het zo heette, maar het was erg lekker eten daar. En we waren vroeg, dus we hadden het hele restaurant voor onszelf. De meeste Fransen eten laat, blijkt maar weer.

Strandwandelingen maken is trouwens niet het enige wat ik gedaan heb. Ik heb ook geklommen. Daar heb ik geen foto’s van – een aantal kilometers van het vakantiepark was er een klimpark, met platformen hoog in de bomen. Je wordt dan bevestigd met haken aan veiligheidstouwen, en zo moet je je voortbewegen van platform naar platform, op grote hoogte. Het was doodeng. Er waren vier routes – uit m’n hoofd oranje, blauw, rood en zwart. De rode route ging halverwege over in zwart. Met grote trots kan ik zeggen dat ik, in een slakkengangetje, de rode route heb gedaan. De zwarte was te lastig – ik ben geen daredevil.

Honderd kilometer van Calais moesten we natuurlijk ook een dagje Dover doen. We hadden dat vorig jaar ook al eens gedaan en het was zo goed bevallen dat we graag nog een keer terug wilden – dus, vroeg uit de veren, een stevige rit in de auto, en we zaten op de boot naar Groot-Brittannië. Toen die eenmaal vertrok even op het dek van de boot Frankrijk gedag gezegd, en zelfs nog even langs Escalles gevaren…

2013-08-19 10.09.05

…Voordat we dan in Dover aankwamen.

Het is een enorme opluchting om, na een aantal dagen je te hebben moeten redden in Frans dat nét goed genoeg is om duidelijk te maken wat je wilt, ineens Engels te mogen praten, een taal die we allevier vloeiend beeersen. Een taal waarin je makkelijk duidelijk kan maken wat je wilt en onderwijl het nog even over het weer in Nederland kan hebben, want je draait je hand er niet voor om.
In Dover hebben we een wandeling gedaan over de beroemde white cliffs of Dover. Dit was trouwens wel de dag na de enorme strandwandeling(ja sorry, de blog is niet altijd chronologisch) dus mijn voeten waren al erg moe, en waren mij er niet dankbaar om dat ik ze nog een keer belastte – maar dan is het gewoon tanden op elkaar en doorlopen. En het was het waard. We hebben wegens tijdgebrek de wandeling niet af kunnen maken, maar wat hebben we voor mooie dingen gezien…

2013-08-19 11.17.542013-08-19 11.18.162013-08-19 14.14.412013-08-19 12.12.20

…En we zijn ook in Dover Castle geweest. Ook dat hadden we vorig jaar al gedaan, maar daar was zo vreselijk veel te zien dat we niet genoeg tijd hadden om, met de bootreis in gedachten, alles ook echt te bezoeken. Poging twee kwam dus dit jaar, en er komt wat mij betreft ooit nog een poging drie want er is écht veel te doen. Daar had ik misschien ook meer van kunnen genieten als ik niet zo moe was geweest.
En natuurlijk heb ik daar ook foto’s van…

2013-08-19 14.38.572013-08-19 14.15.462013-08-19 14.15.372013-08-19 15.07.32

…En een paar dagen later zijn we ook nog even teruggegaan naar Escalles, waar we wat gedronken hebben. We hebben gezwaaid naar ons huis van een jaar terug(een Belvilla en dus ook gewoon een woonhuis), hebben het strand bezocht en hebben een wandeling gemaakt die we vorig jaar ook maakten. Een ‘trip down memory lane’, was het eigenlijk, en best een leuke. Helaas heb ik daar geen foto’s van.

Waar ik wel foto’s van heb, is een wandeling met gids, een aantal dagen later. Dat was langs de banken waarop zeehonden lagen, en we zijn erg dichtbij geweest om foto’s te maken. Verder was het een heel interessante reis en een enorme opluchting dat de gids ook gewoon Engels praatte en zijn rondleiding dus in twee talen deed. Ik heb vooral foto’s gemaakt van de zeehonden…

2013-08-22 19.01.22

…En dit lijken stipjes, maar mijn telefoon kan niet heel ver inzoomen. We waren echt dichtbij, en ik heb daar een half uur lang alleen maar zitten kijken. Zo af en toe met het blote oog, vaak genoeg ook met een verrekijker/telescoop die de gids mee had gebracht. Het was een heel boeiende wandeling.

Maar natuurlijk heb ik niet alleen gereisd. Ik heb namelijk ook gelezen. Veel gelezen. Hier mijn ‘boekenkast’, daar in Berck:

2013-08-20 23.34.22

Dit, min de drie dunne witte boekjes in het midden(Testify, een verhaal van eigen werk dat ik gratis mocht laten drukken omdat ik NaNoWriMo heb gehaald, en dus hoef ik het niet echt meer te lezen), plus een boek op mijn telefoon, plus Inferno, is wat ik gelezen heb. Het leek me wel leuk om mijn mening over die boeken met jullie te delen.

En dat doe ik in deel twee van dit blogje.

Advertenties

Woensdag, twee weken geleden, heeft mijn oma een vrij ingrijpende operatie ondergaan: een bypass, een omleiding van het bloed in haar hart (als ik het goed heb begrepen). Ze was kortademig en na een bezoekje aan de huisarts kwam eruit dat ze het best een operatie kon ondergaan. Dat was een vrij onaangename en spannende woensdag voor ons allemaal, maar ze is er goed uit gekomen.
Maar ja, haar borst is open geweest, haar hart heeft een tijdje moeten stoppen, ze heeft aan de beademing gelegen en de hart-long machine is aan geweest. Zo’n enorme operatie heeft natuurlijk een grote impact op je lichaam: heel veel dingen kan ze nu niet en moet ze langzamerhand weer oppakken. Koken, afwassen, tafel dekken, boodschappen doen…
…Dus moest iemand dat eens nodig van haar overnemen totdat ze weer bij was gekomen. En wie was de perfecte kandidaat, met zeeën van tijd en geen vakantiewerk? Jup, ik.
Het is grappig hoe sterk je ineens de controle hebt over alles. Thuis doe ik op een blauwe maandag boodschappen, kook ik héél soms met wat assistentie en hebben we een vaatwasser. Mijn oma heeft geen vaatwasser en de andere twee spreken voor zich. En ik zag er ook wel zo mijn mogelijkheden in: ik ben 21 en moet verdorie veel meer in het huishouden kunnen dan dat ik eigenlijk kan, en met die gedachte ben ik momenteel in Den Haag ipv Rotterdam te vinden.
Stofzuigen moet ik héél af en toe. Mijn oma heeft een werkster, dus het is meer haar taak dan het mijne. Dweilen heb ik tot nu toe niet hoeven doen: wassen en strijken ook niet, al hoop ik dat strijken binnenkort te moeten. Maar daarnaast wel de boodschappen dus, het koken, enzovoorts.
Hoewel, dat koken heb ik ook niet al te vaak gedaan. Sinds vorige week dinsdag speel ik de mantelzorger(zo heet dat) en mijn tante woont in de buurt, dus had zij praktisch elke dag tot zaterdag gekookt. Ze maakt hemelse lasagne, maar ik heb die zaterdag heel duidelijk gemaakt dat zij níét moest koken. Ik wilde eens koken zonder assistentie en alles zelf doen. Want, nogmaals, als het om huishoudelijke vermogens gaat ben ik hopeloos en daar wil ik graag verandering in brengen.
Nou, het huis staat er nog. De sperziebonen waren heerlijk, de aardappelen ook en het hamburgertje was verrassend lekker, en ik hou niet eens zo erg van vlees. Het ging zo goed dat ik het maandag & dinsdag(deze week) ook over heb genomen. In beide gevallen heb ik toen wel wat assistentie gehad, maar ik weet nu tenminste ook dat ik het zelf kan. Op gas koken is niet moeilijk, zelfs al ben je inductie gewend, en zonder assistentie koken is ook makkelijker dan ik dacht.
Wat wel een uitdaging is, is weerstand bieden aan mijn oma, zo af en toe. Mijn oma is geweldig, doet op 77-jarige leeftijd nog een hoop zelf, rijdt nog zelf auto, enzovoorts… maar de keerzijde van de medaille is dat ze dus niet goed is in stilzitten. We hebben een keertje samen boodschappen gedaan, en verder dan dat mag ze nog steeds niet van mij. (Ze wilde op en neer naar de bruna, samen met mij, wat een kwartier lopen is. Nou, daar heb ik dus mooi een stokje voor gestoken) Uiteindelijk heb ik besloten dat ik geen controle heb over wat ze allemaal in huis uitspookt – ik heb ook geen zin om haar 24 uur per dag in de gaten te houden – maar de wandelingen naar buiten, die heb ik wél onder controle, dus die hou ik ook zo goed mogelijk. Soms eindigt mijn oma de dag met de klacht ‘ik heb vandaag nog geen flikker gedaan’(ja, letterlijk die woorden) waarop ik reageer ‘goed zo oma, ik ben trots op u, blijf voorlopig nog maar even van de flikkers af’.
Het heeft toch wel wat, alles zo onder controle hebben. Het is een soort van voorproefje op het op kamers gaan, waarvoor ik tot dinsdag schromelijk onvoorbereid was, maar nu voel ik me wel een stuk beter daarover.
Alleen, bij het op kamers gaan horen de discussies natuurlijk niet. Ach, mijn oma kan ik wel aan.
Denk ik.
En morgen kook ik gewoon lekker weer. Ik heb er zin in!

(Oh, trouwens, ik ben ‘over’ naar het derde jaar psychologie! Twee vakken niet gehaald, waarvan één verplicht. Dat wordt dus twee vakken extra volgend jaar, maar ik heb er alle vertrouwen in)

Behalve dan dat ik een blogje had geschreven, ergens een paar maanden terug, over dat ik jarig was geweest en ik een verwend nest was omdat ik zoveel cadeaus heb gekregen. Van mijn familie, van mijn vrienden, en er komt nog een zéér verlaat cadeautje aan komende zondag. Maar dat blogje heb ik nooit gepost omdat het nu juni is, mijn verjaardag 2,5 maanden geleden, en het me knap doelloos lijkt om er dan nog over te bloggen xD Dus.

Allereerst: jullie mogen Daxira van het Dreuzels-forum bedanken, die me even gepord had dat ik weer eens snel moet bloggen. Want dat ik hier inactief ben, ja, dat is jullie hopelijk inmiddels wel duidelijk. Sorry? Ik ga geen beloftes maken, want wie weet heb ik die over een jaar weer verbroken xD Ik ben niet zo’n trouwe blogger, blijkt maar weer.

Genoeg excuses. Jullie allemaal nog een heel vrolijk Pasen gewenst, en Pinksteren, en Hemelvaart(dat hebben we toch ook gehad?) en moederdag. Is dat ook meteen achter de rug 0=)

Over Pinksteren gesproken, ik had serieus bíjna met de Roparun mee gemogen dit jaar.
Voor de mensen die nog niet bekend zijn met de Roparun: het is van Parijs tot Rotterdam, een estafetteloop. Je hebt fietsers, chauffers en natuurlijk – belangrijk – lopers. Het was oorspronkelijk omgekeerd, van Rotterdam naar Parijs(daarom heet het ook niet de Parorun) maar Parijs was er niet zo blij mee dat al die Rotterdammers steeds langskwamen voor de finish, dus hebben ze ‘t omgedraaid.
Goed. Ik was dus bijna mee geweest als fietser. Er waren namelijk vier fietsers op de tocht, en ik was eerste reserve – dus als één van de fietsers een enkel zou verstuiken, of er iets anders zou gebeuren, mocht ik mee. En wat was ik graag mee gegaan. Eén van de fietsers zat zelfs in Cuba tot de dag vóór de loop, dus ik hoopte nog stiekem dat ze terugkwam met één of andere ziekte die haar een paar daagjes uit zou schakelen… Helaas.
Maar ja, wel meer tijd gehad om te leren, en dat heb ik dan ook met overgave gedaan. Ik heb inmiddels twee tentamenperiodes achter de rug: één tentamenperiode waar ik nu de wrange vruchten van pluk, namelijk dat ik veel te weinig heb gedaan. Ik had daarvoor namelijk een súper relaxte periode waarin ik amper wat hoefde te doen voor mijn vakken, en probeer dan maar eens hard te werken voor je tentamens – dat gaat dus gewoon niet, en dat ging ook niet. Eén van de drie tentamens gehaald, wat best wel gênant was.
De tweede tentamenperiode was voor mij héél belangrijk. Waarom? Nou, zoals jullie misschien nog wel weten van vorig jaar kwam ik een vak tekort voor mijn propedeuse. Dat was Bio- en Neuropsychologie, of bio-neuro in het kort. Dat vak móést ik dus dit keer halen, want nog een keer niet halen was einde verhaal.
En, tot mijn opluchting heb ik het vak dit keer wél binnen. Heb vol overgave geleerd. (Statistiek had ik de dag erna, maar niet gehaald, omdat ik véél meer tijd heb gestoken in bio-neuro) Dus jongens, ik heb dan toch éíndelijk mijn propedeuse binnen.

Verder nog, hebben jullie ook zo’n enorme angst voor presentaties? Ik wel, en ik moest eergisteren een presentatie geven in mijn eentje van tien minuten. Vond het doodeng, maar ben er volgens mij zonder kleerscheuren uit gekomen. Tip: begin met een grapje, dat werkte héél goed voor mij. Breek je meteen het ijs voor jezelf en voor je publiek, en daarna voel je je een stuk beter op je gemak. Oh, en wat ik nóóit doe, is een blaadje meenemen omdat ik heel goed weet dat ik dan dat blaadje op ga zitten lezen.

Tenslotte heb ik het Rad des Tijds eindelijk uitgelezen! De vertaling van het laatste boek is sinds 23 mei uit en ik heb het verslonden. Het heeft een prachtig einde, dat sowieso.
Goed, genoeg over mij. Hoe gaat het met jullie?

Het is gek, hoe snel het leven gaat. Hoe hard alles soms aan je voorbijflitst, zo snel dat je niet eens meer door hebt dat het gebeurt.
Maar soms, héél soms, heb je een choquerende gebeurtenis, zoals de dood van een geliefde. Dan mag je stilstaan. Dan duurt een week ineens een jaar, een week waarin je bij moet komen. Maar is die week voorbij, dan ben je weer terug in de snelle stroom van de tijd, waarin de dagen op elkaar beginnen te lijken en volgepropt zitten met routine. Dan raak je sneller gewend aan de bijbehorende verandering dan je lief is, en moet je alsmaar weer door. Omdat het moet, omdat je geen keus hebt, omdat je anders volgestopt wordt met medicijnen en therapie omdat zoiets ‘depressie’ heet.
Maar ergens vergeet je de verandering nooit. Je vergeet nooit helemaal hoe het eerst was. Je draagt het toch altijd ergens met je mee, het verlies, en soms mag dat weer even naar boven komen.
Zoals vandaag.

Het is gek hoe snel ik gewend ben geraakt aan het verlies van opa, en het ging veel sneller dan me lief was. Heel snel heeft mijn hoofd zich aangepast en ga ik nu alleen nog ‘naar oma’ in plaats van ‘naar opa en oma’. Heel snel was het al niet meer vanzelfsprekend dat ik een soms heerlijk gekke opa had met wie ik eens in het jaar eens wat geks ging doen, met als hoogtepunt de fietstocht van vorig jaar. Heel snel was mijn grootste zorg weer of de trein wel op tijd kwam, in plaats van dat ik in mijn hoofd bezig was met mijn verlies. En dat moet ook. Maar ergens is het toch wel heel snel gegaan.
En nu schrijven we 6 september 2012, en is er om ruwweg 21:30 PM precies een jaar verstreken sinds ik dat paniekerige telefoontje van oma kreeg. En is het om ruwweg 23:40 PM precies een jaar geleden dat mijn vader de kamer binnenliep met een uitdrukking waaruit ik al af kon leiden wat er gebeurd was.

Ik ben er sterker door geworden. Ik heb mijn tanden op elkaar gezet en heb me op mijn studie gestort, er zeker van dat ik het nu helemaal zou gaan maken, juist omdat ik de woede op de dood van mijn opa om kon zetten in woede op mijn tentamens, zodat ik ze kon halen.
En ik kan ook prima door zonder mijn opa, maar toch zal ik hem nooit vergeten. Op het rouwdicht, dat op de rouwkaarten is beland en wat ik in een vorige blog heb behandeld, heb ik kortgeleden nog een vervolg geschreven. Dat was naar aanleiding van de fietstocht die ik samen met mijn neef had gedaan, ter ere van hem.

De pedalen van onze fietsen
Bewegen zich voort
Het wordt nooit meer hetzelfde
Maar het is een begin

‘Oeh-ah-oeh-ah’
Zo gaan wij de heuvel op
Gelijk in houding en verdriet
Met één meer dan dat lijkt
We komen aan.

Mijn leven ziet er nu ook heel drastisch anders uit dankzij opa’s dood. Ik heb mijn onzekerheid van me afgeschud, ik heb nieuwe – geweldige – vrienden gekregen en ik ben erachter gekomen wie, onder de vrienden die ik al had, mijn echte vrienden waren. (En ik heb er daar heel veel van :3)
Zonder opa’s dood had ik mijn eerste jaar misschien niet gered, juist door die woede. Zonder opa’s dood had ik misschien niet ingezien wie mijn echte vrienden waren. Zonder opa’s dood had ik nooit die geweldige fietstocht met Martijn gemaakt. Zonder opa’s dood had ik het verdriet dat andere mensen hebben als ze iemand kwijtraken, nooit echt begrepen. En, misschien wel het belangrijkste, is dat je volgens mij pas echt volwassen wordt als je eerste geliefde sterft, en dat begrijp ik nu. Zonder opa’s dood was ik pas later volwassen geworden.

Maar, weet je wat? Ik had dat allemaal ingeruild, zonder aarzelen, gewoon om hem hier nog een jaartje of wat meer te kunnen hebben. Zodat oma geen verdriet heeft nu. Zodat hij mijn blogs nog een keertje kan lezen. Maar, bovenal, zodat ik nog één keer die prachtige woorden kan horen.
“Haa m’n jongen!”

Ik mis je nog altijd, opa.

Wat een leegte
tussen jou en mij
We namen afscheid
dat is vrijheid
Maar nu ik merk
dat ik de weg kwijt ben,
zou ik willen
dat jij me thuis brengt – BLØF, ‘Was je maar hier’

Vanuit Rotterdam was het op vier augustus uiteindelijk zover; bewapend met een stevig aantal boeken, een van tevoren klaargemaakte lunch, en een DS, een smartphone en een iPod in mijn geval, gingen we met zijn vijven(vier mensen + een hond) op weg naar Escales, dat kleine dorpje recht onder Calais.
We moesten daar zo rond vier à vijf uur zijn, maar er was een probleem – de reis duurde iets korter dan verwacht, en we kwamen uiteindelijk al ergens rond half vier aan. Nou was dat ook weer niet zo’n groot probleem, aangezien we bij gebrek aan een fatsoenlijke stopplaats onze lunch nog niet op hadden. We hebben die dus opgegeten en toen zijn we doorgereden; we waren alsnog te vroeg, maar niet zo heel drastisch meer.

Maar goed, de naam Escales zegt jullie waarschijnlijk helemaal niets. Wat gek is, want het is namelijk echt een gigantische metropool van een wereldstad.

DSC_0123

Niet dus. Dit was het hele dorpje, min twee huizen aan de rechterkant die ik vanaf de heuvel niet goed meer op de foto kreeg. Klein maar krachtig, zou je kunnen zeggen, en het was wel genieten. Misschien wel juist omdat het zo’n klein dorpje was.

De gastvrouw leidde ons rond in het huis en vertelde wat mocht en wat niet; ze was meteen gek op de hond Mila. Ze sprak Frans, maar langzaam en begrijpelijk, en begreep Engels voor een groot deel ook. Wat niet betekent dat ik Engels tegen haar gepraat heb – ik heb weer mijn gebrekkige Frans kunnen oefenen.

Toen dat allemaal gedaan was, zijn we meteen naar het strand gegaan, want we wisten al dat we erg dicht bij het strand ‘woonden’ voor die twee weken. Dat was even lopen, maar de hond rook het al en rende al een stuk voor ons uit. Wat was die enthousiast.
Het enige nadeel was alleen wel, dat het huis op een kruispunt van twee drukke wegen naar het strand lag, waardoor het moeilijk was om veilig het huis te verlaten zonder overreden te worden.
Maar goed, we kwamen op het strand, en wat zagen we?

DSC_0119DSC_0120

De prachtige witte kliffen van Escales, die erg hoog en indrukwekkend waren – ik gok toch op een stevig aantal meters. Wat vooral speciaal was, was dat die kliffen regenwater opnamen. Hierdoor kwam er zo af en toe zoet water uit die kliffen stromen(dat ijskoud was) waar veel kalk in zat, door de rotsen. Ik heb er wat van genomen, en het smaakte erg lekker. Alleen moet je er niet teveel van nemen, want teveel kalk schijnt ook niet gezond voor je te zijn.

Maar de hond genoot van het strand, wat blijkt uit de volgende foto’s:

DSC_0135DSC_0133

Heerlijk zo, je neus in het zand en achter de baasjes aan rennen. En onderweg een flesje meenemen.

Goed, genoeg over de hond – we waren een half uurtje op het strand(hond is oud en kan niet zoveel meer rennen) en gingen daarna naar huis, en flink wat later ook naar bed. En heel leuk, eigenlijk waren die bedden gemaakt met Fransen in het achterhoofd. Mijn bed was dus net iets te klein, maar daar leer je vrij snel mee leven. En, alle bedden hadden iets prachtigs.

DSC_0196

Ben je wel eens wakker geworden in bed, waarna je besloot om nog even te blijven liggen om je e-mail te checken, een spelletje te spelen of iets anders te doen? Daar was dat kussentje dus voor. (En als het daar niet voor is, vergeef me, maar dan is het wel een heel handige tweede functie) Lekker gaan zitten met dat kussentje in je rug en nog even niet wakker worden… heerlijk. Al heb ik niet mijn mail gecheckt of iets dergelijks, want internet stond uit principe uit. Maar goed, een boek lezen kan ook ‘s ochtends, en dat heb ik behoorlijk wat gedaan. Maar daarover later meer.

Het nadeel was natuurlijk dat alles duidelijk gemaakt was met Fransen in het achterhoofd…

DSC_0140DSC_0198

(Ja, dat ben ik, in beide foto’s. Ben ik niet woest aantrekkelijk?)

Verder hadden we ook nog best wel last van een vliegenplaag waar we gek van werden, en helaas was er nergens zo’n leuke elektrische vliegenmepper te koop. (Ja, soms kan ik heel sadistisch zijn) Dus moesten we het doen met de krant, maar helaas waren de vliegen vaak te snel.

De tuin was wel heerlijk, trouwens. Regelmatig heb ik in de tuin liggen zonnen op die heerlijke ligstoelen die ze daar hadden, met mijn boek in mijn handen. (Ja, ik heb heel veel gelezen)
Maar nu heb ik genoeg gepraat over het huis. Waar zijn we allemaal geweest? Nou, onder andere natuurlijk Calais…

DSC_0141DSC_0142

…En daar moet je eigenlijk niet heen. Dit zijn de enige twee foto’s die ik daar heb gemaakt(er was nog een kunstwerk wat wel leuk was, maar ben vergeten dat te fotograferen) en het was een trieste, troosteloze, saaie stad. Grijs en grauw, en nergens een beetje variatie of zelfs maar vrolijke mensen. Er was een tour in een bus, maar dat ging in rap Frans of sloom Engels met een erg duidelijk accent waarin maar de helft werd verteld. Het stadhuis was leuk, en daar houdt het ook wel op. Leer hiervan: ga alleen naar Calais als je de boot moet hebben, want het is geen plaatsje waar je gelukkig van wordt.

Goed, wat doe je als iets tegenvalt? Precies, je gaat naar het strand. Althans, als je daar vijf minuutjes lopen van vandaan vakantie houdt – als je ver van het strand woont is het af te raden.
Maar, mijn zusje, stapelverliefd als ze is, schreef de naam van haar vriendje in het zand. En tsja, wat schrijf je als niet-verliefde single in het zand? Eh…

DSC_0143DSC_0144

(Daar staat dus ‘Mila is braaf’ voor wie het niet kan lezen)

En voor de toeristen die langsliepen en geen woord Nederlands spraken heb ik het ook even in het Engels, Frans en Duits opgeschreven. Handig, zo’n talenknobbel.

DSC_0146DSC_0148DSC_0149

(Van links naar rechts: ‘Mila ist süß, Mila est sage en Mila is a good dog)

Op de terugweg van het strand naar huis toe kwamen we trouwens nog iets heel bizars tegen… een kip in de boom!

DSC_0138

Daar had ik zelfs nog een liedje bij bedacht, gezongen op de melodie van ‘er staat een paard in de gang’. ‘Er zit een kip in de boom, ja ja een kip in de boom… hier om de hoe-hoe-hoek’. Later nog in het Engels vertaald, en die klinkt eigenlijk leuker. ‘There is a chicken in the tree, yeah yeah (…) Just ‘round the co-hor-ner…’ Mijn ouders werden gek van mijn creatieve uitspattingen.

Als je vlak onder Calais vakantie viert, dan spreekt het natuurlijk voor zich dat je ook een keer de boot neemt naar Dover. Dus daar zijn we ook geweest(volgens mij was dat net voordat de Olympische Spelen ermee ophielden) en dat was ook erg leuk, vooral omdat mijn Engels tweehonderd keer beter is dan mijn Frans. Dover Castle is erg mooi en valt sterk aan te raden, al heb ik daar weinig foto’s gemaakt. Dat kwam vooral doordat ik erg onder de indruk was en vergat mijn telefoon erbij te halen. Maar waar ik wel een foto van heb gemaakt, was een opvallende waarschuwing die ik niet gewend was, aangezien ik al een keer in Londen ben geweest:

DSC_0163

Hoort daar niet ‘mind the gap’ te staan?

En als we niet in Groot-Brittannië waren dan zagen we het land wel liggen vanaf het strand, bij goed weer.

DSC_0128DSC_0127

Ik geef toe, je moet even knijpen, maar Engeland is op zich best te zien. Op mooi weer konden we zelfs Dover zien liggen en kon je zelfs de mooie witte kliffen aan de andere kant zien. Dan lijkt het kanaal ineens heel erg klein.

In Engeland hebben we genoten van Dover Castle, een kasteel dat ergens in de middeleeuwen is gebouwd en vanaf dat moment een grote rol heeft gespeeld in de wereldgeschiedenis. Het resultaat is dat het nu een Archeon-esk themapark is met veel enthousiasme en rondleidingen, en mensen doen echt hun best om een goeie sfeer te creëren, wat fijn is. Maar daarvan geen foto’s.

Wat ook Archeon-esk was, was het themapark Samara, iets meer zuidelijk. Denk, opnieuw, Archeon, maar dan alleen prehistorie. Verder is er halverwege een museum waar alles erg droog wordt verteld en loopt lang niet iedereen in klederdracht rond. Ook is er wel een Romeins deel, maar dat bestaat uit een uitkijkpost en een grasveldje. En alles is in het Frans, wat, toegegeven, ook een struikelblok was.

Mijn moeder noemde het ‘het park van de gemiste kansen’, omdat er geen sfeer of idee was zoals je dat bij het Archeon hebt, en omdat het alleen maar om de prehistorie ging. We zijn na de vakantie nog naar het Archeon geweest om te zien hoe het wel moet.

Terug naar Dover Castle. Dat was namelijk niet het enige kasteel waar we zijn geweest: iets verder naar het zuiden(de plaatsnaam is me ontschoten) was er een prachtig kasteel met een geweldige audiotour die onder andere ook in het Nederlands was. Dat was ongeveer net zo leuk als Dover Castle, veel geleerd. En ze waren ook heel modern, heb ik geleerd, die middeleeuwers, want ze hadden…

DSC_0154DSC_0155

Basketbal en voetbal(?)veldjes!

Maar goed, dat waren weer een aantal actieve dagen, en dan weet je even niet wat je moet. Dus ga je maar weer naar het strand toe. En ja, wat moest je dan ook alweer in het zand schrijven?

DSC_0182

Wees maar gerust, schrijven in het zand is voor mij nu wel gedaan.

Ergens in de tweede week hebben we Amiens ook nog bezocht. Die stad staat erom bekend dat hij de grootste kathedraal in Frankrijk had. (We dachten Europa, maar de Sint-Pieter in het Vaticaan is groter) Dat was pakweg twee uur in de auto. Goed, we stapten dus uit, en zagen daar meteen de kerk.

DSC_0170

Mijn reactie: “Is dat nou die grootste kathedraal van Frankrijk? Puh, dit is…” *kijkt naar links*

DSC_0171

*Ziet in de verte de echte kathedraal staan* “So… de… hoppa… ik neem alles terug wat ik over de kathedraal heb gezegd”. En het was best een aardig kerkje, ik heb nog wat foto’s van de voorkant gemaakt:

DSC_0172DSC_0173DSC_0174DSC_0175

Jep, groot dus. Was heel indrukwekkend om daar rond te lopen.

Maar het was niet alle dagen strand en cultuur, hoor. Zo af en toe hebben we ook wel eens in de tuin liggen lezen. De hond had vreemd genoeg zichzelf de gewoonte aangewend om onder mijn ligstoel te gaan liggen als ik erop lag, waar dat vandaan kwam…

DSC_0166

…Ik heb in de tuin uiteindelijk tien boeken gelezen, zoals ik misschien al eerder had gemeld. Ik ben (eindelijk) klaar met het Rad des Tijds, maar heb me ook op de Hunger Games gestort, die ik ook al uit heb. Ik hoop ooit zo goed te kunnen schrijven als Brandon Sanderson of Suzanne Collins, want ze kunnen het echt goed.

En zo af en toe gooiden we er ook een bordspel tussen.

DSC_0185

En toen was het alweer het einde van twee geweldige weken! Ik heb in die twee weken echt heel veel liggen zonnen en heb dan ook mijn kleurtje aardig verdiend. Kijk en vergelijk:

Alexander 2012 bDSC_0204

…Flinke kleur gekregen dus.

En dat was het einde van mijn blog over mijn vakantie, de eerste keer dat ik foto’s gebruik. Ik hoop dat het beviel^^

Tot de volgende blog!

Het is inmiddels alweer pakweg twee, misschien wel drie, maanden sinds ik voor het laatst geblogd heb. Sorry. Maar ja, ik zou Alexander niet zijn als ik niet terug zou komen, dus hier ben ik, terug!

Allereerst weer even school. Waar ik jullie de laatste keer heb achtergelaten, was bio-neuro; dat ene vak dat ik moest herkansen omdat ik één fout teveel had op het tentamen. Helaas, de herkansing liep alles behalve lekker. Je hebt geen idee hoe lastig het kan zijn om te leren voor één herkansing als in je hoofd de vakantie al is begonnen, en dus had ik ook een 4,5 voor mijn herkansing. Ik heb er niet heel erg om gebaald als ik eerlijk ben, ergens omdat ik al tegen mezelf had gezegd dat ik het niet zou halen. (Misschien dat ik het daarom wel niet gehaald heb… maar ja, die vraag kan ik mezelf eindeloos stellen)

Goed, ik heb mijn propedeuse dus net niet gehaald, net achter het net gevist. Het is jammer, maar ach. Genoeg school. Hoe was mijn vakantie?

In één woord: GEWELDIG. Ik heb namelijk niet één, maar twee vakanties gehad. Met andere woorden: ik ben twee keer op vakantie geweest.

De eerste keer vergt wat uitleg. Zoals jullie weten is vorig jaar(nu bijna precies een jaar geleden) mijn opa overleden aan een hersenbloeding. Dat was dus september. De laatste week van juni dat jaar waren opa en ik samen uit fietsen gegaan. Vijf dagen, en alle vijf even geweldig, hadden we het parcours Rotterdam-Den Helder afgelegd en vervolgens weer de trein terug genomen. Met de belofte om het volgend jaar weer te doen.
Helaas stak opa’s hoofd daar een stevig stokje voor en stierf hij op 75-jarige leeftijd op zes september. Maar de hele familie wist dat we het hadden gedaan, en ook dat we plannen hadden om het volgend jaar weer te doen.
En daar kreeg mijn geweldige neef Martijn lucht van. Dus wat deed hij? Hij stelde voor om het dan gewoon met z’n tweeën over te doen dit jaar. Ik kwam met de route: Rotterdam-Groningen leek mij een leuk idee, omdat ik in Rotterdam en hij in Groningen woont.
En het was absoluut de moeite waard. Met opa had ik in totaal, in 5 dagen, 300 kilometer afgelegd, met dus een gemiddelde van 60 kilometer per dag. Met mijn neef ben ik daar ruim overheen gegaan; in totaal rond de 397 kilometer, met een gemiddelde tussen de 94 en de 95 per dag. En als hoogtepunt één dag waarop we de 106 kilometer op één dag binnen hadden. En het fietsen zelf was ook geweldig. Ik heb een stevig aantal prachtige dingen in Nederland gezien(met elke fietstocht snap ik steeds minder waarom mensen willen emigreren) en het was ook gewoon echt ontzettend gezellig. De verdeling was ideaal: mijn neef maakte zich zorgen om de route, en ik boog me over de slaapplaatsen en waar we steeds gingen eten. Dat werkte heel goed.
We hebben een top-fietsvakantie gehad die af werd gesloten met de laatste twee films van de LOTR-trilogie, die natuurlijk nog steeds geweldig zijn. We zijn aan het begin nog even langs opa’s graf geweest, en dat was mooi – want we deden het voor hem. En wat moet hij trots op ons geweest zijn.
Als je het commentaar nog wilt lezen, raad ik je aan mijn tweets terug te lezen(op @AverNL) tot ongeveer de laatste week van juli. Daar staat een vrij gedetailleerd verslag van welke plaatsen ik heb bezocht.

De tweede keer vakantie was naar Escales. Een klein, Frans dorpje dat je waarschijnlijk helemaal niets zegt, maar het ligt vlak onder Calais, een plek die je hopelijk wat meer zegt. Ja, die stad aan het Kanaal.
Daar heb ik twee weken heerlijk ontspannen; om de dag naar de omgeving kijken, en dan weer in het huisje blijven en relaxen. En lezen; heel veel lezen. Ik heb een recordaantal van 10(in veertien dagen!) boeken uitgelezen, en ben ook ein-de-lijk door die gigantische boekenreeks heen die het Rad des Tijds heet.
Ons huisje lag verder vijf minuutjes van het strand af. Ik ben daarom ook heel bruin geworden(maar ja, dat word ik nou eenmaal snel) omdat we er zo vaak zijn geweest, en de hond kon er ook geen genoeg van krijgen(ons voorttrekken als we ernaartoe liepen, en eindeloos aarzelen en snuffelen als we weer terug moesten).
We zaten in een prachtige Belvilla, daar, en de gastvrouw en –heer waren ook schatten van mensen. Misschien komen we daar ooit nog eens terug, want het is wel een plek om te onthouden.

Maar dit is inmiddels allemaal alweer in het verleden. Ik schrijf dit onderweg naar mijn eerste collegedag van dit jaar, en ik sta ergens wel een beetje te springen om iedereen weer te zien. Ik ben benieuwd wat ervan gaat worden.

Ik hoop later nog een blog te kunnen posten met een aantal foto’s!

Deze twee blogs hadden eigenlijk ergens vorige maand geschreven moeten worden. Het probleem zat hem er alleen in dat ik het in de tussentijd echt bizar druk heb gehad met de vakken waar ik de vorige keer al op in ben gegaan: daarbovenop kwam natuurlijk ook nog eens mijn verjaardag(ben nu 20 jaar, was een fantastische verjaardag… 22 maart 2012 was zelfs de warmste 22 maart sinds ze zijn begonnen met meten, dus dat was een topdag om 20 op te worden) en nog een hoop andere dingen, dus ik heb het echt stervensdruk gehad. Jullie zijn vast heel benieuwd naar hoe mijn tentamens gingen, so here we go…

Het eerste tentamen dat ik had was meteen het tentamen met verreweg de meeste stof: Ontwikkelings en Onderwijspsychologie. Dit tentamen ging absoluut niet, naar mijn gevoel – ik had er niet zoveel voor gedaan als zou moeten en dat spiegelde zich wel af aan het gevoel dat ik erover had. Gelukkig, uiteindelijk bleek ik qua fouten net op de norm te zitten: en toen de norm verplaatst werd en een fout antwoord goed gerekend werd zat ik gebakken. Maar dan ook maar net. Ik heb vermoedelijk een 6,2, sowieso al lager dan wat ik gemiddeld tot nu toe heb gehaald.

Sociale & Organisatiepsychologie ging dan weer heerlijk makkelijk. Ik dacht echt ‘dit weet ik, dat weet ik, zus weet ik, zo weet ik, tak, tak, tak, klaar’. Zo makkelijk was het dus niet, helaas: toen ik de vragen terugkeek bleek ik net onder de norm te zitten die ik toen hoorde(17 fout, en de norm was 16). Ik had er ook niet heel veel voor gedaan, opnieuw door afleidende factoren. Ik was dus al balende… maar de norm werd net één foutje bijgesteld, en een fout antwoord werd ook hier goedgerekend! Dus dit heb ik echt met-de-hakken-over-de-sloot gehaald.

Experimenteel en Correlationeel Onderzoek(statistiek) was aan één stuk door gokken. Ik maakte hem al met het idee ‘deze tentamenweek gaat niet lekker, dus deze zal ik ook wel niet halen’ en heb veel te veel naar mijn smaak lopen gokken(zoals ik het verwoordde… ik heb ‘een rondje Las Vegas’ gedaan). Snapte veel vragen niet(zelfs met een legale spiekbrief erbij waar je alle formules op mocht zetten) en dus ging het niet lekker. En inderdaad, heb pakweg 16 fout waar 13 de grens is. Inmiddels is de sleutel bijgesteld, maar mijn antwoorden zijn – helaas – spoorloos verdwenen dus ik zal maar moeten wachten tot mijn cijfer online komt. Ik verwacht echter niet dat ik deze gehaald heb.

Als je terugkijkt naar alle andere cijfers die ik heb gehaald uit vorige periodes, zie je dat dit een stevige daling is. Ik heb gewoon naar mijn smaak veel te weinig geleerd omdat er een aantal afleidende factoren waren – mijn oma kreeg een beroerte(ze is weer oké hoor!) en ik was jarig… maar ik had ook meer moeten leren, dus ergens zijn het niet zulke goede excuses. Les voor de volgende keer, ik ben nu al voor mijn huidige nieuwe vakken aan het proberen anders te leren. Kijken of het helpt, ben niet van plan weer zo met-de-hakken-over-de-sloot mijn vakken te gaan halen. Aangezien ik over het algemeen ergens rond de zeven scoor.
In een latere blog horen jullie nog wat meer over hoe de vakken zijn en wat mijn cijfers waren 🙂 Eén ding is zeker: deze periode is een stuk makkelijker in stof en in vakken, dus ik zal hopelijk wat meer tijd hebben om te bloggen =D

En hoe was mijn verjaardag? Za-lig. Ik heb heerlijk in de zon gezeten, buiten, en heel wat gelezen. Mijn boekenverzameling is aangevuld met de laatste vier delen van het Rad des Tijds, en drie keer het boekenweekgeschenk(inmiddels twee weggegeven). Ook heb ik het geweldige Anno 2070 mogen ontvangen, een stevig aantal boekenbonnen en een aantal CD’s: 19 en 21 van Adele, een dubbel-CD van Kane(Everything You Want en Live de Kuip 2008) en Pearls of Passion van Roxette. Tenslotte nog twee kaartjes voor The Voca People waar ik met mijn geweldige neef, Martijn, naartoe ga 😀 Volgens mij waren ze dat allemaal en anders vergis ik me ergens – laat het me weten!

Verder gaat het leven wel redelijk normaal zijn gangetje. Ik lees, ik schrijf, ik doe huiswerk, ga met vrienden uit, enzovoorts. Oh ja, en ik game natuurlijk: ik ben hopeloos verslaafd geraakt aan de eerder genoemde Anno 2070(wat is dat toch een goede game) en Advance Wars: Dual Strike speel ik momenteel ook aan één stuk door in mijn vrije uurtjes. Ik vermaak me dus zeker nog wel. Hoewel het schrijven nog steeds lijdt onder mijn schoolprestaties, maar ik doe mijn best dat nu weer een beetje bij te trekken.

En hoe gaat het met jullie?

Vraag me niet

(Deze blog heb ik geschreven toen web-log iets van vijf weken offline was, en ik nog niet van plan was te verhuizen – ik zou deze posten zodra web-log weer terug online kwam. Hou daar dus rekening mee als je deze blog leest)

Ongeveer twee maanden geleden kreeg ik een e-mail van mijn opa. Hij had via mijn oom gehoord dat ik een blog had, en mijn opa zou mijn opa niet zijn als hij daar niet de link van wilde zien: hij was erg benieuwd naar de blogs die ik daar gepost had, omdat hij wilde weten wat er in mij omging. Met liefde gaf ik hem mijn link, want ik was ook wel erg nieuwsgierig naar wat hij over mijn blogs vond.
Ik stuurde die link over de mail, en ik kreeg iets later de vraag terug of er misschien iets mis was met de link die ik stuurde: hij deed het namelijk niet. Ik klikte ook op de link: ik wist zeker dat hij zou kloppen, en dat deed hij ook. Ik kreeg gewoon geen reactie, dus wat zou het kunnen zijn? Een storing. Ik mailde terug aan opa dat het morgen misschien wel beter zou zijn.
Helaas, morgen was het niet beter, maar we kregen wel te weten waarom de blog er niet was. Web-log was druk bezig met een verhuizing en mijn blog zou na onbepaalde tijd weer online komen. Ik ben een geduldig en makkelijk persoon, dus ik besloot het te slikken en te wachten tot de blog weer terug online zou komen.
Op dinsdag zes september kreeg ik een panisch telefoontje van oma met het nieuws dat ze mijn opa op de grond had gevonden, niet aanspreekbaar maar nog wel levend. Hij werd naar het Westeinde gebracht. Ik belde meteen mijn moeder op met het nieuws, en toen ik vertelde dat oma opa op de grond had gevonden, reageerde mamma met ‘dood?’
Mijn eerste reactie was ‘dood? Opa? Dood? Nee joh, doe even normaal, opa is onkwetsbaar’. Ik gaf door wat ik wist, mamma is naar het Westeinde geracet en ik, mijn hoop op goeie nachtrust vaarwel zeggend, deed een poging om naar bed te gaan.
Daar lag ik om tien over half twaalf wel in, maar ik was nog wel wakker toen ik de telefoon hoorde. Op dat moment wist ik het, en mijn ogen, huilende, ook – iets later kwam mijn vader de kamer binnen en bevestigde hij wat ik al vreesde.
Opa was tien minuten geleden overleden. Hij heeft deze blogs nooit kunnen lezen.
Helaas, dit zou oorspronkelijk een heel lange blog worden, aangezien ik toch weer een hoop heb meegemaakt sinds web-log offline is gegaan vanwege de verhuizing. De blog zou gaan over hoe mijn vakantie was(twee weken weggeweest naar Wallonië, erg gezellig maar er was erg weinig in de omgeving te doen dus aan het einde wilden we allemaal wel erg graag naar huis), en over hoe mijn introductieweek in Leiden was(ontzettend gaaf, al lag er misschien iets teveel nadruk op studentenverenigingen, zuipen en uitgaan). Het zou ook gaan over mijn eerste colleges(gezellig, maar wel erg nieuw en heel anders).
Maar dat kan nu allemaal niet, want er is, zelfs al is het een tijdje geleden, nog steeds maar één ding dat mijn gedachten voornamelijk regeert en dat is zijn plotselinge dood.

Misschien is het ook maar beter zo. Hij is in het harnas gestorven, en volledig onafhankelijk – twee en een halve maand voor zijn dood heb ik met hem door Noord-Holland gefietst, en we hebben in vijf dagen toch maar mooi 300 kilometer afgelegd. Hij had na afloop voor mij een medaille laten maken. Ik was zo trots op hem dat ik, vanaf de dag na zijn dood tot de begrafenis een week later, de medaille elke dag gedragen heb. En trots op hem, dat ben ik nog steeds.

Aan alle neven, nichten, ooms, tantes, mijn andere opa en oma, mijn moeder, mijn vader, mijn zusje en bovenal mijn oma alle steun toegewenst. Het is zwaar, maar we komen er samen doorheen. The family tree will always grow – een prachtig liedje van de band Venice waar ik in deze dagen vooral troost uit haal. Maar het is niet het enige liedje waar ik troost uit haal.
Muziek is voor mij mijn toevlucht, dat is het niet altijd geweest maar dat zal wel altijd zo blijven. Zoek vooral je toevlucht, en leer er vrede mee hebben, net zoals ik dat momenteel probeer te doen.

Dag opa.

Ik zal je missen.

Of eigenlijk doe ik dat al.

De dagen dat we zorgeloos konden proosten
Op weer een dag
Wisten wij veel, dat ze voorbij gaan
Dat er niets meer achter lag

En de dingen die we deden
Waren dringend en te laat
Wisten wij veel
Dat het voorbij gaat

Dat het draait om nu en hier – “Vraag me niet” van Blof

Dag allemaal,

Dit is mijn eerste blog op wordpress en hopelijk niet de laatste. Het is zeker niet m’n allereerste blog: hiervoor had ik een blog, genaamd http://aver.web-log.nl, maar door de verhuizing is die nog steeds offline en na zeven weken is mijn geduld op – dus ben ik op advies van m’n oom hierheen gekomen. Ik hoop nog wel dat m’n blog een keer terug online komt zodat ik m’n berichten over kan zetten, maar eigenlijk heb ik daar geen idee over.
Voor alle nieuwe lezers: welkom en ik hoop dat mijn blog jullie enigszins zal amuseren! Mocht je nog niet in m’n profiel hebben gekeken(of daar te lui voor zijn :P), ik ben dus Alexander, op het moment van schrijven 19 jaar oud en studerende in Leiden. Ik woon nog in Rotterdam, maar ik ga volgend jaar zeker op kamers.
Ik speel piano, zit op judo(bruine band) en zit in een band waar ik keyboard speel. Verder schrijf ik héél erg graag, proza of poëzie: jullie zullen vooral dat veel terug vinden in m’n blogs, wanneer ik het weer heb over een verhaal(vaak ben ik dan ook zo aardig dat ik een link naar het verhaal in kwestie lever 🙂 ) of over een gedicht.
Ik ben waarschijnlijk nog de helft vergeten, maar dit vind ik al een mooi begin^^ Jullie zullen zo nog een post van me lezen.

Tot de volgende blog dan maar weer 🙂