Category: Persoonlijk – vrienden en dergelijke


In deze blog heb ik het over vier dingen in 2014 waar ik naar uit ging kijken, vier dingen die op zich al geweldig genoeg waren, maar waarvan de combo ervoor zorgde dat het al helemaal niet meer stuk kon. Die vier dingen waren Hamburg, de Roparun, fietstocht met mijn neef en een mysterieus vierde ding dat ik nog zou onthullen. Dat ga ik in dit blogje doen.
Maar eerst een verslag van mijn bezoekje aan Hamburg. Ik zou daarheen gaan om een studievriendin van me te bezoeken. Ze studeerde zowel Duits als psychologie en ging voor een half jaartje haar studie Duits in Duitsland voortzetten, waarmee ze dus haar studie psychologie voor een half jaartje stopzette. Ik had beloofd nog een keer langs te komen, en dat heb ik afgelopen weekend gedaan.
Het was geweldig. Schuldbekentenis(niet de laatste van dit blogje, bereid je maar vast voor): het was mijn eerste ‘vakantie’ zonder toezicht van leraren of ouders. Ik ging met een vriend van me, en we mochten bij haar op de kamer slapen. Slaapspullen en dergelijke ook meegebracht. Ik had helaas wel teveel ingepakt – ik ben daar nogal hopeloos in, ik pak echt in als een vrouw(sorry vrouwen!) en pak altijd veel teveel in. Maar goed, ben graag op alles voorbereid.
We hebben met zijn drieën het nachtleven van Hamburg een beetje bekeken: echt uitgaan was het niet, het was eerder met zijn drieën een cafeetje bezoeken, daar wat drinken, en weer teruggaan naar de kamer. Ik ben er vrijdag, zaterdag en zondagochtend gebleven voordat ik weer terug moest, naar huis toe. Het was echt heerlijk gezellig. We hebben verder geen echt toeristische dingen bezocht, we hebben vooral de stad afgestruind en zo af en toe een cafeetje of restaurantje aangedaan.
Oh, en elke morgen bij een broodzaak ontbeten. Schijnt typisch Duits te zijn, dus dat hebben wij ook gedaan. Hadden ze heerlijke dingen. Verder heb ik ook een Apfelstrudel gegeten, want ja, je kan niet in Duitsland zijn zonder minstens één Apfelstrudel op te hebben, toch?
Ik zou haast zeggen ‘voor herhaling vatbaar’, ware het niet dat de treinreis wel echt een nachtmerrie is xD Geen directe verbinding, dus moet je een aantal keer overstappen(vijf keer geloof ik?) en de rit is in totaal zes uur lang. Ik ben dol op lange treinreizen – Rotterdam-Groningen, any day – maar ik ben erachter gekomen dat ik wel een grens heb xD Maar ik zeur, het was geweldig en ik heb genoten van het weekendje weg.

Dat was één. Dus, het mysterieuze vierde ding. Dit is iets waarvoor ik me vandaag in moest schrijven, en aangezien het nogal populair is was het onzeker of ik het op tijd zou halen. Ik heb van anderen ook begrepen dat er ongeveer drie seconden beschikbaar waren waarin je je in kon schrijven.
Maar, ik heb het gehaald! Ik ben binnen, ik heb een enorme dosis geluk gehad. En nu willen jullie natuurlijk heel graag weten wat ik ga doen.
Ik ga naar Amerika. En niet zomaar op vakantie, nee, ik ga schrijflessen krijgen. Zie het als een soort ‘schrijf-vakantie’ als dat helpt. En ik ga niet zomaar schrijflessen krijgen, nee, ik krijg schrijflessen van vier schrijvers die ik bewonder, die ik al minstens een jaar elk op een hoog voetstuk heb staan. En dat zeven dagen lang – van 29 september tot 5 oktober.
Ik heb al eerder op deze blog verteld dat ik elke dag luister naar een podcast die over schrijven gaat, genaamd Writing Excuses. Vier schrijvers organiseren de podcast: elke zondag uploaden ze een podcast over een bepaald onderwerp en praten daar vijftien minuten lang over. Ik heb heel veel van ze geleerd op die manier en mijn schrijven is er echt beter door geworden. Ze hadden zeven complete seizoenen online staan toen ik begon: ik ben bij het begin begonnen, en beluisterde op die manier elke dag één aflevering. (Ik ben inmiddels bijna bij xD) De podcast heet Writing Excuses, en vooral in latere seizoenen wordt de podcast afgesloten met ‘you’re out of excuses, now go write.’
Vorig jaar organiseerden ze een Out Of Excuses Retreat, waarin je je een week lang terugtrekt, in Amerika, in een echte villa, en schrijflessen krijgt van de vier schrijvers in kwestie. Dat was zo’n succes dat ze het dit jaar weer doen. Vorig jaar kwam ik er nogal laat achter, dit jaar ontdekte ik het ruim op tijd. En ik ben erbij. Ik krijg schrijflessen van Brandon Sanderson(mijn favoriete fantasyschrijver!), Howard Tayler(tekenaar en schrijver van een webcomic die al sinds 2000 loopt en elke dag, zonder dan ook maar één misstap, updatet), Dan Wells(schrijver van o.a. horrorboeken die mij een slechte nacht bezorgen) en Mary Robinette Kowal(met name schrijfster van korte verhalen, maar ze heeft ook een trilogie gepubliceerd die het beste omschreven kan worden als Jane Austen met magie). Wat wil je nog meer?

Komt nu de schuldbekentenis. Want, wellicht denkt één van jullie nu ‘waarom kom ik daar nu pas achter?! Ik was meegegaan als ik het had geweten =O’ Ja, waarschijnlijk was jij wel meegegaan, ondanks dat het toch aardig wat geld is. En precies daarom heb ik dit niet eerder verteld.
Begrijp me niet verkeerd: het was geweldig geweest om met vrienden te gaan en er met een vriend(in) van me van te genieten. Maar, zoals ik al eerder zei, drie seconden inschrijftijd. Heel veel mensen gingen voor die inschrijving. Waren dat er nog meer geweest, dan was het nog moeilijker geweest om me in te schrijven. Had ik het misschien niet eens gehaald. Wie weet was jíj wel degene geweest die dan in mijn plaats was gegaan. Paranoïde? Ja, ik geef het toe. Maar op dit punt heb ik even voor mezelf gekozen en heb ik besloten het niet eerder te vertellen. Van tevoren heb ik het alleen mensen verteld van wie ik zeker wist dat ze zelf niet daarheen zouden willen. Als goedmakertje beloof ik plechtig het volgend jaar op deze blog door te geven als de Out Of Excuses Retreat nummer III wordt aangekondigd. Maar dat is nog héél ver weg. Ik concentreer me voorlopig nog op de OOER II, waar ik heenga.

Wauw. Ik was de hele dag al hiermee bezig in mijn hoofd. Ik was de hele dag al bang dat ik het niet zou gaan halen. Een uur van tevoren ging mijn hart als een razende tekeer. En ik ben nog steeds aan het bijkomen van die gezonde dosis stress. Maar ik heb het gehaald, ik heb de tickets binnen. Heerlijk. Nu nog alles qua vlucht, overnachting, en eventueel visum regelen(hoe zit dat met visum in Amerika? Help!). Gaat nog een hele klus worden, maar ik heb het spannendste nu gehad. Wat een opluchting, er valt echt een last van mijn schouders. Ik kan gewoon mee. Ik ga ze gewoon in het echt ontmoeten.

En ik heb tentamens op maandag & dinsdag. Oeps.

Tot de volgende blog!

Ik heb hier al een hele tijd over willen bloggen, maar bleef het maar uitstellen. Tsja, dat is waarschijnlijk waarom ik zo inactief blog hier. In ieder geval, de afgelopen maand is voor mij een topmaand geweest, omdat ik twee dingen heb gekregen die ik allebei al heel lang heel graag wou. En ik kreeg ze in dezelfde week. Sterker nog, het één kwam een dag vóór het ander.
Zal ik maar ophouden met deze inleiding en gewoon vertellen?

Allereerst, met grote trots, mag ik verkondigen dat ik op 3 december mijn rijbewijs heb gehaald! Het was mijn vijfde poging, dus ik was het ook wel goed zat. Vijf, hoor ik je vragen? Ja, vijf. Ik pakte het blijkbaar niet al te snel op. Al hielp het ook niet dat mijn eerste rij-instructeur boos op me werd als het fout ging en zelfs kon gaan schreeuwen op me – wat waarschijnlijk de reden is geweest dat ik de eerste drie keer zakte. Na de derde keer heb ik ook een jaar niet gereden, zó zat was ik het.
In een héél oude blog, die nog op mijn oude weblog staat(http://www.aver.web-log.nl) heb ik het over mijn eerste rijles en hoe het autorijden voelt. Destijds zei ik dat het aanvoelde als een uit zijn krachten gegroeide fiets. Daar ben ik inmiddels wel overheen: toen mocht ik alleen nog maar sturen, tegenwoordig heb ik logischerwijs alles onder de knie. Ik had, toen ik begon, ook zeker niet het idee dat het me zo lang zou kosten om eindelijk dat roze papiertje te krijgen.
Veel mensen hebben mijn doorzettingsvermogen bewonderd, dat ik het wel víjf keer heb geprobeerd omdat ik het moest halen. Maar, eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het niet aan mij lag – ik had het eigenlijk al na de derde keer opgegeven, maar ben uiteindelijk gewoon weer terug de lesauto in geschopt, door mijn moeder die ongeveer de helft van al mijn lessen heeft betaald. Mijn sponsor, zou je kunnen zeggen.
Iedereen zegt nu dat ik het beste veel alleen kan gaan rijden om échte ervaring op te doen, en daar ben ik nu dan ook mee bezig. Mijn ouders hebben allebei een eigen auto en dus probeer ik ook één keer per week in beide auto’s te rijden.
Wat trouwens ook hielp, was dat ik absoluut niet later dan mijn nichtje mijn rijbewijs wilde halen. Noem het een kwestie van trots. Zij mocht een weekje later. En natuurlijk heeft zij hem ook. In één keer, in tegenstelling tot ondergetekende 😉

Door het hebben van een sponsor had ik nog genoeg geld over na het halen van mijn rijbewijs. En dat was maar goed ook, want ik had mezelf nog wat beloofd. Ik had mezelf namelijk beloofd een nieuwe desktopcomputer voor mezelf te kopen, om op te kunnen gamen. Geen logisch verband, ik weet het – de meeste mensen die net hun rijbewijs hebben kopen een auto – maar aangezien er al twee auto’s bij mij thuis voor de deur staan had ik geen zin er nog een derde aan toe te voegen, en had ik ook niet genoeg geld voor een eigen auto. Waar ik dus voorlopig ook geen behoefte aan heb.
Die desktopcomputer heb ik ook gelijk op die dag besteld, op www.gamepc.nl (zeker een kijkje wagen als je zelf ook interesse hebt) en heb het thuis laten bezorgen. En ik kan je vertellen, het is een beest. Hij kan echt alles aan.
Ik had hiervoor ook een desktopcomputer, die ik kreeg toen ik naar groep acht ging. Hij was dus aardig roestig en ook niet helemaal bedoeld om op te gamen, dus ik was het behoorlijk zat sinds begin dit jaar. Ik heb verder nog nooit een echte gamepc gehad – en ik ben zwaar onder de indruk van wat ik gezien heb. Ik heb er inmiddels al een paar games op gezet, en die zo zwaar en belastend mogelijk qua graphics ingesteld, en mijn computer lijkt het zonder veel moeite te doen. Minecraft, wat ik hiervoor op mijn al helemaal niet voor games bedoelde laptop speelde, ziet er honderden malen mooier uit. En alle legers die ik nu commandeer in een Total War-game zijn ook een stuk gelikter. Ik heb voor mezelf al de indeling gemaakt dat ik voortaan op mijn laptop alle inspannende dingen doe(schrijven, huiswerk…) zodat de games op mijn desktop kunnen. Mooie tweedeling, blijven beide computers ook een stuk sneller door denk ik. Het in elkaar zetten was wel even wat gedoe voor deze leek, maar ik ben ver gekomen en heb maar één keer naar de helpdesk hoeven bellen voor een gesprekje van amper vijf minuten. Alleen Windows 8 leren kennen, dat kost nog wat moeite xD

Dat op zich is al iets heel moois. Maar wat het nog net wat leuker maakt, is dat ik vanaf deze week ook… jawel… hou je vast… een baan heb.
Jep, deze eeuwige werkloze heeft eindelijk een baan. Waarschijnlijk is het maar tijdelijk, ik weet niet voor hoe lang het is, maar ik heb een báán. En wat voor baan is dat dan, vraag je je natuurlijk af? Nou…
Ik mag blogs gaan schrijven voor een platform voor de kinderopvang, waar ouders en ondernemers elkaar kunnen vinden. Dat zal vooral gaan over ontwikkelingspsychologische dingen die ik begrijpelijk voor de ouders uit zal moeten leggen. Mijn werkgeefster post de blogs vervolgens op Facebook/Twitter/LinkedIn/wat nog meer, om zo bekendheid te verwerven. Met andere woorden: ik mag ontwikkelingspsychologische dingen gaan schrijven, waarmee ik mijn kennis over mijn masterrichting verhoog, en tegelijkertijd werk ik aan mijn schrijfstijl voor blogs. Ik ga ook nog eens goed gelezen worden. En, alsof dat nog niet genoeg is, ik word er ook nog eens voor betaald.
Mijn eerste blog is al geschreven maar staat nog niet op de site. Momenteel, met de feestdagen, duurt het nog even voordat ik wat van mijn werkgeefster hoor, en er moeten nog wel wat rondjes kritiek overheen voordat het blogklaar is. Wat goed is, want bloggen is ook een kunst wat je moet leren, en bloggen voor een site waar je echt voor een doelgroep schrijft is iets totaal anders dan het hebben van een persoonlijke blog.
Als je vast even wilt snuffelen, of nieuwsgierig bent, is hier de link: www.wegwijzerindekinderopvang.nl. Nogmaals, er staat dus nog niets van mij op. Het allermooiste was wel veruit dat mijn sollicitatiegesprek – waarbij het voor mij al vrij duidelijk was dat ik goed in de smaak was gevallen – de dag na mijn praktijkexamen was. Dus mijn week kon toen niet stuk.

Over het algemeen was 2013 een leuk jaar voor me, vooral omdat ik deze twee dingen kreeg. Ik kijk alleen nog veel meer uit naar 2014, omdat er vier dingen zijn waar ik heel erg naar uitkijk. De eerste is een weekendje Hamburg om een vriendin te bezoeken die daar studeert. De tweede is dat ik eindelijk meemag op de Roparun 2014, dus moet ik veel gaan hardlopen om in vorm te komen. De derde is dat ik in 2014 weer een fietstocht ga doen met mijn neef(dat gaat gewoon gebeuren, ik weet het zeker).
En het vierde? Ik hou dat nog even voor mezelf, maar daar kijk ik denk ik het meeste naar uit. Daar kan ik nu nog niets over vertellen – en misschien gaat het ook niet door – maar als het doorgaat, verwacht daar dan ergens eind januari nog wel een blogje over. Hou ik ook jullie aandacht vast. Want ja, dat moet ik ook leren hè, om goed te kunnen bloggen 0=)

Ik wens jullie allemaal een geweldig 2014 toe en tot volgend jaar!

Het is altijd ontzettend leuk om naar onze nieuwe kat Lizzie te kijken. Het is namelijk een prachtig gezicht om haar de hele kamer te zien ontdekken – soms ziet ze een blaadje waar ze mee bezig is, dan is ze weer bezig met het bekijken van de kast… het is een prachtig gezicht. Hoewel het soms wel irritant is om zo’n jong poesje achter je aan te hebben lopen die woordloos vraagt ‘wat ga je nu doen? En wat ga je nu doen? En nu?’ omdat ze ontzettend veel interesse heeft in je acties. Soms is het net zo’n vervelend jonger zusje dat je constant in de gaten blijft houden – dat was trouwens niet als verwijt bedoeld hoor 🙂
Toby’s aanwezigheid wordt natuurlijk nog steeds gemist, omdat het toch één van de liefste katten was die ik kende. Soms ga ik zitten en hoop ik dat ze bij mij op schoot springt, waarna ik me herinner dat dat nooit meer zal gebeuren. Maar je moet ook door en nieuw jong bloed is ergens ook wel fijn.

Wat universiteit betreft heb ik het zwaar. Veel hoorcolleges en weinig werkgroepen betekent veel thuis doen, en ik doe daarom dus ook veel thuis. Voordeel is wel dat ik geen echt slechte leraren heb dit blok, iedereen doet gewoon hard zijn best en dat maakt het leren & tentamens maken wel een stuk motiverender. Gelukkig kon ik gisteren ‘vrij’ nemen van studie: heb vrij weinig gedaan omdat ik in het weekend hard heb gewerkt. De tentamenweek komt wel steeds dichterbij.

Goed, dan nu een stukje over Wie Is De Mol… doorscrollen tot de volgende witregel indien geen interesse 🙂

Ik heb nadat William een rood scherm kreeg op Twitter geroepen ‘als de finale uit drie dames bestaat weet ik echt niet meer wat ik moet doen’. Destijds verdacht ik zowel Annemarie als Hadewych als Liesbeth: Tim begon ik wel een beetje te verdenken. Die verdenking op Tim is sterker geworden naarmate de dagen voorbijgingen – en daardoor werd de twijfel ook groter. Twee Wie Is De Mol-sites die vaak goed zitten, zaten allebei op Tim, inclusief zowat al mijn vrienden.
Maar toen Tim een rood scherm kreeg zat ik grijnzend achter de televisie. Hij lag eruit en daarmee was mijn twijfel weg. I’m back in the game. Ik ga dit jaar weer gewoon goed zitten net zoals alle vorige jaren – Annemarie is de mol. Ik ben héél zeker van mijn zaak. En ik kon natuurlijk heel veel mensen uitlachen – dat was zowat een droom.
Morgen horen we, vermoed ik, dat Hadewych de verliezer is en de week daarna dat Annemarie de mol is en Liesbeth de winnares. Ik heb Hadewych inmiddels kwijtgescholden op grond van het geld dat ze verdiend heeft in het doolhof en Liesbeth op grond van mijn gevoel over haar: al vanaf aflevering 1 dacht ik, zonder enige goede reden, ‘jij bent de mol niet’. Bovendien verdenken veel mensen haar en dat is bij Wie Is De Mol altijd een reden tot kwijtschelden van een eigen verdenking. Tenslotte zat Frits, bij het eruit liggen, op haar als hoofdverdachte met Annemarie als tweede. Dat heeft hem zeer waarschijnlijk opgebroken.
Om een lang verhaal kort te maken: Annemarie is de mol!

Wat heb ik verder nog meegemaakt? Huiswerk gemaakt(véél huiswerk) en me een beetje geërgerd aan het feit dat alle andere mensen een voorjaarsvakantie hebben gehad en ik niet. Dat meen ik trouwens niet, ik ben niet in de positie om te klagen – ik heb een gigantische kerstvakantie gehad en daar mag ik best blij mee zijn, denk ik zo. Weer een vakantie zou me waarschijnlijk alleen maar gigantisch uit het ritme gooien dat ik inmiddels heb opgebouwd.

Tot de volgende blog!

Dit blok is een droom als het om werkcolleges gaat. Ik heb maar één werkcollege wekelijks en verder één werkcollege drie keer in het hele blok(om de week, heb gisteren mijn eerste gehad) en dus ben ik vrij veel vrij. Het enige nadeel is dat het blok wel een nachtmerrie is als het om hoorcolleges gaat – ik heb vier hoorcolleges in de week, allemaal met een flinke portie stof om voor te bereiden.
Bovendien heb ik nu minder werkcolleges waarin de stof allemaal besproken wordt, tot in detail, zodat je het niet vergeet – en dus moet je heel veel thuis doen. Daarom heb ik dus ook vorige week niet geblogd. Ik had er gewoonweg geen tijd voor – zelfs mijn schrijven lijdt eronder en dat wil toch wel wat zeggen. Ik heb het druk, druk, druk. Ik ben ook niet heel vaak meer online in chats of op MSN – het is lezen, lezen en nog eens lezen.
Toch is het niet allemaal ellende. Zoals eerder gemeld ben ik veel vrij(om de dinsdag, om de donderdag en elke vrijdag) en dat geeft iets meer tijd om te relaxen. Bovendien heb ik momenteel het geweldige vak Ontwikkelings & Onderwijspsychologie en dat is een vak waar ik graag voorbereidingen voor tref. Het is echt helemaal mijn ding. Daarnaast heb ik ook ECO: dat heeft niks met het milieu te maken, het staat voor Experimenteel en Correlationeel Onderzoek en is mijn laatste statistiekvak dit jaar. Tenslotte heb ik ook nog Sociale & Organisatiepsychologie – op het eerste gezicht klinkt dat als een rotvak, maar eigenlijk valt het heel erg mee en is het best te doen.

Maar goed, het is weer tijd voor het stukje over WIDM… scroll door naar de volgende witregel als geen interesse! Ik doe nu trouwens twee weken aangezien ik vorige week niet kon bloggen.

Frits en William zijn eruit en in beide gevallen heb ik balend voor de TV gezeten. Het waren twee executies waar ik absoluut niets aan heb gehad – vooral bij William baalde ik omdat dat de enige uitkomst van de executie was waar ik niks aan had. Nu wordt het gelukkig beter – ik verdenk alle kandidaten die er nog in zitten wel een beetje.
Annemarie is mijn hoofdverdachte. Zij is buiten de groep, gesloten, en wel fanatiek maar ze weet toch het geld steeds uit de pot te houden. Als ze de mol is, is ze wel vrij passief – maar aan de andere kant, het betekent wel iets dat, zodra Annemarie erbij betrokken is, er ineens veel minder geld in de pot gaat. Met uitzondering van de torenopdracht en het vlot-in-de-brand-schieten: al kan het zijn dat Annemarie dat vlot per ongeluk raakte. Of dat iemand anders die pijl afschoot – hoe weet je zeker welke pijl van wie is?
Hadewych staat op twee. Als zij de mol is: petje af, dan heeft ze het super gespeeld. Van haar wil ik ook omwille van het programma geloven dat ze de mol is, dan is het eindelijk weer eens goed verrassend. Alle acties van haar leiden tot fanatisme en dat ze zich in de opdracht verliest – maar dan wel in het verkeerde onderdeel van de opdracht. Denk aan wanneer ze een gun had en schutters afschoot in de groeve. Dat valt me op aan haar, dus haar verdenk ik ook nog steeds.
Liesbeth is drie. Zij wordt nu het meeste verdacht door mensen – als zij de mol is vind ik het een beetje jammer, maar alsnog goed gespeeld door Liesbeth. Ik heb wel bij haar een heel sterk gevoel dat zij de mol niet is – dat kan ik niet verklaren, maar als ik dat gevoel heb klopt het meestal wel. Het kan bij haar nog alle kanten op.
Tim staat op vier. Als hij de mol is kom ik de producers van WIDM persoonlijk opzoeken want dan hebben ze hun taak niet goed uitgevoerd en ben ik diep teleurgesteld. Hij is te verdacht en iedereen in mijn omgeving verdenkt hem. Dus kan hij het bijna niet meer zijn, al verdenk ik hem ergens ook nog wel. Alles is mogelijk.
Ik zie het hoe dan ook dit jaar wel gebeuren – al mijn verdachten zitten er nog in, dus het kan best zijn dat ik dit jaar voor het eerst ernaast zit bij de ontknoping… *gasp*

Momenteel faalt mijn internet behoorlijk, trouwens. Ik doe tegenwoordig alles op mijn laptop, en die heb ik maandag laten vallen – probleem is nu dat er waarschijnlijk iets mis is gegaan met de WiFi want ik heb alleen nog maar internet thuis als mijn laptop vindt dat ik er recht op heb. Reacties kunnen dus soms lang duren. Mijn vader heeft de router gereset, ik hoop dat ik nu iets meer succes heb en internet gewoon blijft werken.

Was dat het? Nee, ik heb nog één klein beetje vreugdevol nieuws te delen… kunnen jullie je nog Toby uit de vorige blogs herinneren? Die is inmiddels een maand dood en wij zijn weer ‘op jacht’ gegaan naar een kat… en we waren succesvol! We hebben nu een kitten van een half jaar oud in ons huis, ze heet Lizzie(bijnaam Elizabeth… tot nu toe ben ik de enige die die bijnaam gebruikt, hmm) en ze is een beetje schrikachtig. Onze andere kat Kim was de eerste twee dagen in staking op de kast geklommen, boos mokkend, maar inmiddels gaat het wat beter. Al is er nog wel wat geblaas over en weer. Ze kan het wel goed vinden met Mila(de hond) en dat was een verrassing. Mila is zelf nog wel wat bang voor haar.
Bijgevoegd vinden jullie een foto van haar! Ik spreek jullie de volgende blog weer 🙂 Image

Mijn vakantie loopt langzamerhand op zijn einde: vrijdag ga ik mijn studieboeken kopen, waarna ik in het weekend weer mag gaan studeren. Ik kan me alleen maar voorstellen, tot nu toe, hoe gruwelijk moeilijk het gaat worden weer terug te komen in het studieritme. Als er één ding is dat echt luimakend is dan is het wel vakantie, en een vakantie van zes weken zonder werk of college…
On the bright side, ik zie wel een hoop vrienden (die ik dan weer een gelukkig nieuwjaar mag gaan wensen… ik heb nou al zin in hun blikken) en ik kan mijn dagen een stukje nuttiger indelen dan 150 pagina’s per dag in het Rad des Tijds te lezen. Of heel fanatiek aan verhalen schrijven. Of… jullie hebben het idee wel door denk ik.

Maar goed, Wie Is De Mol is er ook nog! Lees door tot de volgende witregel als je geen interesse hebt of iets dergelijks.

Nu de pot op 0 staat en er niemand uit is baal ik ontzettend. Omdat alle moeite van de kandidaten weer gereset is, staat de verdenking ook meteen op nul en kan het alle kanten op. Fanatisme kan uitgelegd worden als ‘maar die wist dat deze opdracht kwam’ en gemol hoeft nu ook totaal niks te betekenen.
Dus wat doe je als je verdenkingen zoekt? Je negeert die opdracht eventjes. Als ik dat doe kom ik uit op Hadewych: Liesbeth staat op 2, Annemarie op 3 en Frits op 4. Frits heeft zich bij de bunkeropdracht iets te fanatiek opgesteld(‘I Am… ja dat ben ik! I Amsterdam!’) en dus vertrouw ik hem wat meer. Maar nogmaals, het kan nog alle kanten op. Ik hoop wel dat bij de komende executie – in een Arabisch land, denk ik… Saoedi-Arabië? – er iemand uitvliegt die ik verdenk.

Dan nog even een gedicht dat ik geschreven heb ter ere van het verlies van Toby. Laat me weten wat jullie ervan vinden, en ik zie jullie volgende week weer.

Kater
Op de kast, daar zat je soms de hele dag
Dan spinde je het hele huis bij elkaar
Dan zat je daar, zichtbaar als een vlag
En kon je alles overzien, daar
Als ik ging lezen, of TV keek
Was geen hindernis voor jou te groot
Je was graag bij me, dat bleek
En – hopla! – daar voelde ik jouw poten op mijn schoot
Kipnuggets? Die lustte je, rauw
Zo graag, dat we je op moesten sluiten
Rook je patat? Oh, daar was je al gauw
Dan stuurden we je soms maar naar buiten
Toen we het hoorden, deed het pijn
Dat je niet zo lang meer had
Ik wist niet dat het zo vlug voorbij kon zijn
In mijn emoties zit momenteel een gat
Momenteel, en dat is best wel gek
Heb ik behoefte aan een glaasje water
Op de kast is een lege plek
En mijn schoot, die heeft een kater

Er is momenteel een vrij lege plek thuis: er is per slot van rekening maar één kat en hoewel die totaal niet door lijkt te hebben dat ze nu in haar eentje is(ze is een beetje dom) voel ik de lege plek wel nog steeds. Dat doet pijn, maar ach.
Toby is gecremeerd: er ligt een urntje op het kleine kastje in de hoek, een urn met een kat erop. Zoals al eerder gemeld heeft Kim, mijn andere kat, geen enkel idee van de problemen: ze is gewoon haar normale zelf. Dat zal wel iets in het dierenrijk zijn. De hond snapt er ook niet veel van.
Ach ja, we gaan gewoon verder in het leven, toch? En dat leven omvat voor een deel Wie Is De Mol. Geen zin om te lezen, geen fan of nog niet gezien? Scroll maar door tot de volgende witregel!

Toen Marit de keuze had tussen geld of jokers, koos Marit de jokers. Op dat moment wist ik: ik zit ernaast. De mol kiest nóóit voor het geld, dus Marit is – helaas – de mol niet. Jammer jammer jammer, wie is dan de mol?
Frits staat op de tweede plek in mijn verdenkingenlijstje. Hij brengt weinig geld op en wist twee jokers in de wacht te slepen – die hij vervolgens bijna allebei weggaf. Hem verdenk ik, maar mijn punt is dat hij zo veel wordt verwacht…
Hadewych staat op de eerste plek. Haar vertrouw ik voor geen meter en ze heeft weinig geld op haar naam staan: bovendien heeft ze erg weinig verdenkingen op zich en lijkt ze altijd ergens in een sleutelpositie te zitten.
Toch ben ik niet zo heel zeker van deze verdenkingen: ik verdenk Annemarie en, verrassing, Liesbeth nu ook. Liesbeth heeft heel lang op mijn niet-te-verdenken-lijstje gestaan, maar ik wantrouw haar steeds meer. Toch is Hadewych mijn hoofdverdachte, maar we zullen tot morgen moeten wachten voor meer informatie.
Ik vond het wel jammer dat Maarten eruit vloog. Ik heb niks aan die executie: ik heb hem nooit verdacht! Ik hoop maar dat de volgende executie één van de vier mensen op mijn verdachten-lijstje eruit gooit.

Afgezien van Toby is mijn leven vrij saai, momenteel. Ik had een meet afgelopen zondag(dat was heel gezellig) maar afgezien daarvan maak ik weinig mee. Dat is het probleem van vrij zijn van school en geen werk hebben 🙂

Ik spreek jullie volgende blog! Oh, trouwens, voor de WIDM-fans heb ik nog een screenshot gemaakt van de waarden van de letters bij de pim-pam-pet-opdracht. Doe er je voordeel mee.

Afbeelding

Vanochtend heb ik dan toch het slechte nieuws gehoord. Ik had het ergste verwacht, zodat het alleen maar beter kon worden – maar tegelijkertijd ook op een andere uitkomst gehoopt. Het heeft niet zo mogen zijn, de dierenarts heeft Toby in laten slapen.

Waarom? Bij de biopsie kwam hij erachter dat ze een vrij grote tumor in haar bek had zitten. Ze kon haar bek hooguit anderhalve centimeter nog opendoen: als hij dat niet had gedaan, en we hadden haar mee naar huis genomen, dan had ze ontzettende honger gehad, maar had ze niet kunnen eten. Dan was ze in constante pijn geweest. Het was humaner om er een eind aan te maken.

15 jaar is een heel mooie leeftijd voor een kat, maar ik had haar het liefst nog héél lang gehad. Van mij had ze 35 mogen worden en dan nog heel actief – tot haar dood kon ze nog erg veel en het is goed dat ze dood is zolang ze alles nog kon doen. Had de dierenarts haar laten leven, dan was ze in constante pijn overleden.

Wat Toby altijd graag deed, was op de kast liggen die we in de huiskamer hadden staan. Dat is de kast van de opa van mijn moeder (als ik het me goed kan herinneren) die al heel lang bij ons in de kamer staat. De katten(Kim & Toby) vonden het een fijn plekje om op te liggen, met name Toby, dus hadden we daar een paar kussentjes neergelegd. Ze sprongen dan via de piano op de kast.

Nu is er een lege plek op de kast. Kim lijkt niks door te hebben, maar mij doet het verdriet.

Dag Toby, dag allerliefste, heerlijk knettergekke maar ook intelligente kat, ik ga je ontzettend missen.

I know that life keeps moving on and on
I know I’ll never love this way again
But in my heart I know I must be strong
And as long as I’m alive
I can make it if I
Just remember that life keeps moving on
Oleta Adams – ‘Life Keeps Moving On’

Image

Allereerst nog hartelijk dank voor alle steun over Twitter ivm Toby, mijn oudste kat(ze is een vrouwtje).
Aangezien ik beloofd heb elke week te bloggen over onder andere Wie Is De Mol, hier eerst wat informatie over Toby’s toestand. Het gaat nog niet veel slechter of beter met haar: ze is heel aanhankelijk(wat niet heel typisch haar is) maar ze lijkt niet in bijzonder veel pijn.
De dierenarts heeft nog gebeld met meer informatie, maar het was niets wat we niet al wisten. Donderdag houdt hij een biopsie om te kijken hoe erg het met de kanker gesteld is: als daaruit blijkt dat de tumor zo erg is uitgezaaid dat het op de korte termijn alleen tot lijden kan leiden, dan laat hij haar niet meer ontwaken uit de narcose. Het wordt dus spannend, maar niemand in dit huis rekent er echt op dat ze het overleeft.
Het is wel mooi, dat je de laatste dagen met een dier kan doorbrengen terwijl je weet dat het de laatste dagen zijn. Met plotseling overlijden(zoals bijvoorbeeld met m’n opa) heb je die luxe niet. We maken er dan ook uitgebreid gebruik van, en donderdag beloof ik jullie een extra blogje te posten met meer informatie over Toby’s gesteldheid en of ze het heeft overleefd. Maar reken op negatief nieuws.

Dan nu een stukje over WIDM, lees door tot de volgende regel als je niet gespoild wilt worden/niet geïnteresseerd bent!

Na het eruit gaan van Dio(waar ik geen traan om heb gelaten, sterker nog, ik deed een rondedansje – ik ergerde me kapot aan zijn ‘IK SNAPPUT NIE!!!!!111!!1!’-houding) kan ik een verdachte afstrepen, hoewel ik Dio nooit echt verdacht heb – het was meer hopen dat hij het wel was, omdat hij anders dus blijkbaar echt zo dom is.
Frits verdenk ik niet meer. Hij is te duidelijk, en hij ligt te verdacht in de groep – al staat hij nog wel op mijn lijstje. In 2009 heb ik ooit Jon als verdachte weggeschrapt omdat ik dacht dat hij te verdacht in de groep lag: uiteindelijk ben ik toen wel op hem terug gegaan, maar ik had hem al vanaf aflevering 1 door kunnen hebben.
Wie is dan mijn nieuwe hoofdverdachte? Marit. Ze is heel fanatiek, maar let eens op wanneer ze fanatiek is: òf het is bij de auto-opdracht(waar haar constante vraag om duidelijkheid alleen maar tijd kostte), òf het is bij de rooksignalen waar er juist geld in de pot kwam als ze het níét zouden halen. Marit, jij staat hoog op mijn lijstje.
Hadewych en Annemarie staan ook op mijn lijstje om in de gaten te houden. Ik vertrouw ze niet, en er zijn één of twee hints die in hun richting wijzen. Liesbeth is mijn minst verdachte persoon: haar fanatisme doet me hopen dat ze misschien winnaar wordt.
Maar ja, dit is Wie Is De Mol… trust nobody!

Mijn kerstvakantie houdt nog steeds aan, al vanaf 21 december – januari is de maand van de herkansingen, en ‘helaas’ heb ik alles gehaald. Desondanks was vandaag de eerste dag dat ik me echt verveelde: ik hou mezelf bezig met doelen.
Onder andere ben ik namelijk bezig met het schrijven van een verhaal, en ik wil minstens tot de kern komen in januari. Ook ben ik nog steeds bezig in het Rad des Tijds: boek zes dit keer. Ik wil het uit hebben voordat de kalender februari slaat, en in dit tempo gaat me dat met gemak lukken.
Verder kom ik mijn dagen door met hond uitlaten, mensen irriteren op twitter, gamen en in de weekenden bij vrienden langsgaan 🙂 Zonder verveling is dat nog best te doen.

Tot donderdag!

Op mijn vorige blog heb ik er regelmatig een gewoonte van te maken over mijn favoriete serie te bloggen. Ik ben namelijk een fanatieke WIDM-fan en kijk alle afleveringen niet één, maar twee keer: ik hou alles bij in een Excel-documentje en kan dus vrij goed mijn oordeel over een kandidaat vellen. Wat ik ook elk jaar deed sinds ik een blog had – met uitzondering van vorig jaar – is dus erover bloggen. Dit jaar was ik van plan dat ook weer op te pakken, dus bij deze: eenieder die geen zin heeft mijn mening over de aflevering te lezen, de aflevering nog niet gezien heeft of simpelweg geen interesse in WIDM heeft moet alles tot de volgende witregel overslaan!

Dit jaar heb ik een sterk vermoeden dat Frits de mol is. Naar het schijnt zijn er veel hints naar andere kandidaten te vinden(de letters op het vliegtuig…) maar mijn intuïtie schreeuwt nu al Frits. Ik vind het heel eng, want nog nooit ben ik in de eerste aflevering gelijk al zo zeker van m’n zaak geweest. (Vorig jaar verdacht ik in de eerste aflevering heel overwegend Karin) Ik doe daarom m’n best om tunnelvisie te vermijden.
William en Dio vind ik persoonlijk twee gigantische dozen. Met name Dio met z’n ik-snap-put-nie mag ik totaal niet. Doet hij zich zo dom voor, of is hij ook echt zo’n doos? Ik heb hem niet afgeschreven als mol, maar hij staat niet hoog op m’n lijstje.
Marit van Bohemen was de enige van de hele groep die ik kende: dat is al één meer dan vorig jaar. Ik heb wel eens wat afleveringen van Campinglife gezien, en daar kende ik haar dus van.
Maar goed, voorlopig rust mijn verdenking dus op Frits!

Dat was het stukje over Wie Is De Mol voor deze week, volgende week ga ik mijn best doen weer te posten 😉 Misschien lezen jullie mijn blogje vrijdag of zaterdag dan al wel.
Gelijk even tijd voor droeviger nieuws, nieuws dat ik niet zo graag hoorde. Het is mogelijk dat mijn oudste kat, Toby, kanker heeft.
Een tijdje geleden zijn we naar de dierenarts gegaan omdat Toby(is trouwens een vrouwtje) aan het afvallen was. De dierenarts kon de schildklier voelen, en ging dus ervan uit dat het een probleem was met de schildklier. Ze kreeg pilletjes, en we moesten haar zo goed mogelijk eten geven.
Helaas kreeg ze vervolgens gebitproblemen. Opnieuw gingen we naar de dierenarts, die nog eens goed naar Toby keek – ze was niet heel erg aangekomen, helaas – en na ook eens goed in haar bek te hebben gekeken meldde hij dat er teveel weefsel in haar mond zat om het een gewone infectie te laten zijn. Waarschijnlijk was het kanker: volgende week donderdag doen ze een biopsie en krijgen wij het nieuws te horen. Ik ben doodsbang voor de uitslag.
Ze is al vijftien – even oud als mijn zusje – maar toch wil ik haar nog lang niet kwijt. Ze is oud, maar tot nog toe nog heel vitaal en ik ben gek op haar(de kat, niet mijn zusje). Ik hoop maar dat het meevalt.

Tenslotte nog even nieuws over mijn tentamens, want ik heb alles terug. Ik ben al volledig ingegaan op hoe de tentamens gingen, dus dat doe ik nu niet meer.

Tentamen PKG = 7,2
Tentamen Toetsende Statistiek = 7,7
SPSS = V
Paper werkgroep PKG = 6,1 (eindcijfer PKG = 6,9)

Bijgesloten vinden jullie nog een foto van Toby. Duim voor het lieve beest en ik zie jullie snel!Image

Dag allemaal,

Dit is mijn eerste blog op wordpress en hopelijk niet de laatste. Het is zeker niet m’n allereerste blog: hiervoor had ik een blog, genaamd http://aver.web-log.nl, maar door de verhuizing is die nog steeds offline en na zeven weken is mijn geduld op – dus ben ik op advies van m’n oom hierheen gekomen. Ik hoop nog wel dat m’n blog een keer terug online komt zodat ik m’n berichten over kan zetten, maar eigenlijk heb ik daar geen idee over.
Voor alle nieuwe lezers: welkom en ik hoop dat mijn blog jullie enigszins zal amuseren! Mocht je nog niet in m’n profiel hebben gekeken(of daar te lui voor zijn :P), ik ben dus Alexander, op het moment van schrijven 19 jaar oud en studerende in Leiden. Ik woon nog in Rotterdam, maar ik ga volgend jaar zeker op kamers.
Ik speel piano, zit op judo(bruine band) en zit in een band waar ik keyboard speel. Verder schrijf ik héél erg graag, proza of poëzie: jullie zullen vooral dat veel terug vinden in m’n blogs, wanneer ik het weer heb over een verhaal(vaak ben ik dan ook zo aardig dat ik een link naar het verhaal in kwestie lever 🙂 ) of over een gedicht.
Ik ben waarschijnlijk nog de helft vergeten, maar dit vind ik al een mooi begin^^ Jullie zullen zo nog een post van me lezen.

Tot de volgende blog dan maar weer 🙂