Tag Archive: NaNoWriMo


En het was moeilijk, maar het is me wel gelukt! Mijn verhaal is sinds afgelopen maandag klaar, en ik ben sindsdien vooral bezig om bij te komen van het schrijven(en ik ben aan het werken aan een duo-opdracht, dus dat kost ook wel tijd). Normaal gesproken schrijf ik een half uurtje per dag voor de discipline en zodat ik dingen echt gedaan krijg, maar dat heb ik de afgelopen week eventjes laten schieten. Komt nog wel terug hoor, maar nu gewoon nog even niet de behoefte aan. Mijn muze is op vakantie, en dat heeft ze wel verdiend.

Maar goed, dat ik de 50.000 heb gehaald, dat heeft waarschijnlijk niemand verbaasd. Wat jullie natuurlijk wél heel graag willen weten, is of ik al mijn hoofdstukken 3.333 woorden lang heb laten kunnen zijn. Het antwoord is ja, en toch ook een beetje nee.
Allereerst: ik heb met veertien hoofdstukken, elk minimaal 3.333 woorden lang, de 50.000 gehaald. Alleen ben ik daar in een paar hoofdstukken een beetje overheen gegaan, zelfs, waardoor dat vijftiende hoofdstuk niet echt de 3.333 woorden nodig had om de 50.000 te halen. Het einde was er gewoon, en het had geen zin om daar verder nog iets aan toe te voegen. Uiteindelijk heeft dat vijftiende hoofdstuk iets van 2.000 woorden gekregen, en meer had het ook niet nodig, het eind was er, en ik had de 50.000 al. Dus, heb ik de uitdaging gehaald? Dat is aan jullie om te beslissen.

Waar ik wel achter ben gekomen, is dat ik héél creatief ben als ik op deze manier onder druk sta. Dit was een moeilijke NaNo door die extra uitdaging die ik mezelf heb gegeven, en om de hoofdstukken te vullen moest ik soms enorme kul opschrijven. Waar ik niks van leer, dat geen functie heeft in het verhaal, en dat er waarschijnlijk ook zo snel mogelijk uitvliegt. Momenteel ligt het verhaal bij de Bèta(dankjewel Mafalda, je bent top!) dus maak ik me er nog niet zo’n zorgen over, zij stipt wel aan welke kul mag blijven en welke er weg mag.
Maar in ieder geval, in een hoofdstukje of twee kwam ik echt héél moeilijk uit met de outline. En wat ging ik dan doen, tot mijn grote verrassing? Ik ging er een plotlijn bij verzinnen. Ik verzon een ontsnappingsscène waarbij ik zelf op het puntje van mijn stoel zat. Ik gaf een karakter extra ruimte, extra diepte, op verschillende manieren. Met andere woorden: ik schreef dingen waar ik stiekem zélf heel erg trots op was en ben, die ik nooit had geschreven als ik mezelf de uitdaging niet had gegeven.

Aan het eind werd het wel makkelijker. Je begint het door te krijgen, je gaat dingen beter en uitgebreider beschrijven, je geeft je karakters meer ruimte… kortom, je gaat je schrijfstijl aanpassen. Het is vet moeilijk voor iemand zoals ik die al moet zwoegen voor 2.000 woorden om dan ineens zulke lange hoofdstukken neer te tikken, maar ik heb er verrassend veel van geleerd. Hoe schrijf je langer, eigenlijk. Hoe schrijf je meer in boekvorm. Dat heb ik min of meer geleerd dit jaar. Ik zeg ‘min of meer’ omdat ik weet dat ik hierna weer terugval in mijn normale patroon van korte hoofdstukken, maar ik heb eraan kunnen proeven en volgend jaar met NaNoWriMo ga ik zeker weer proberen langere hoofdstukken te schrijven.

Dus, ik heb veel geleerd, ik heb dingen geschreven die ik normaal gesproken nooit zou hebben neergepend – heb nog nooit zoveel van mijn outline afgeweken met NaNoWriMo – en ik heb veertien hoofdstukken met 3.333 woorden gevuld. Maakt het dan nog uit of ik de uitdaging heb gehaald? Nee, niet echt. Ik heb geleerd wat ik wilde leren, en ik ben blij.

En volgend jaar zien jullie me weer! Ik weet nu al wat ik dan wil gaan schrijven. Het plot hou ik nog even voor me, maar volgend jaar ga ik weer een dubbele doen, net zoals ik vorig jaar deed! Maar dan niet met twee verhalen, maar met eentje. Dat wordt ook mijn uitdaging van 2014 – ik ga een lang verhaal schrijven, veel langer dan dat ik normaal gesproken doe, om me op die manier ook uit te dagen. Ik schiet een beetje tekort in de echt grote plots, ook iets wat oefening vergt. En ik wil dat doen in ruwweg veertig hoofdstukken – dus ook nu weer moeten ze lang zijn, al mogen ze iets korter worden dan die van dit jaar.

Tot de volgende blog! Glimlach

Advertenties

Ja, het is weer die tijd van de maand het jaar. November, het jaar van NaNoWriMo, wat staat voor National Novel Writing Month. De maand waarin, als je meedoet met de wedstrijd, je 50.000 woorden moet schrijven tussen 1 en 30 november. (Of je kan meedoen met movember en je baard laten staan. Fine by me too, maar niks voor mij) De maand waarin ik race naar het beoogde doel in zo’n enorm tempo dat ik andere schrijvers verbluft achterlaat omdat ik toch wel 2.500 woorden in één uur haal. De maand waarin ik verkondig dat 50.000 voor zoveel mensen lastig is, maar niet voor mij, dat het zo makkelijk is dat ik het vorig jaar twee keer heb gedaan en zelfs dat nog ruim voordat november over was.
Maar dit jaar lijk ik eindelijk een uitdaging gevonden te hebben. En waar zit die? Niet in het aantal woorden, want 2012 heeft aangetoond dat ik ook voor 100.000 in 30 dagen mijn hand niet bepaald omdraai. Nee, dit jaar zit de uitdaging in de lengte van de hoofdstukken.
Eenieder die een lang verhaal van me heeft gelezen of geBèta’d weet dat ik erg kleine hoofdstukjes heb: meestal haal ik rond de 1.600 woorden per hoofdstuk. Heb ik een begin, een midden, en vaak ook een duidelijk eind. Niet per se een cliffhanger, maar wel iets wat aanvoelt als het eind van een hoofdstuk. Dat werkt prachtig zolang ik op internet dingen post, want het internet lijkt ervoor gemaakt. Daar is iets veel sneller langdradig dan in een boek, dus kan je de aandacht makkelijker behouden in korte hoofdstukken. Je hebt per slot van rekening nog die drie mails te lezen, een persoon die je op Skype aanspreekt, en je muziek draait, dus ben je snel weer afgeleid naar iets anders. Maar helaas – ik ben niet van plan om tot het einde der tijden me tot het internet te beperken, ik wil ook eens uitgegeven worden. En in een boek, wanneer je je er echt voor zet om het te lezen zonder andere afleidingen in de vorm van websites, kunnen korte hoofdstukken best irritant zijn. Dus, ik moet oefenen met langere hoofdstukken.
Dit is het vierde jaar dat ik meedoe, en als je het een beetje volgt weet je dat ik elk jaar een outline heb, een idee van wat ik in elk hoofdstuk wil. En daar zit dit jaar de uitdaging – want, van mezelf mag ik dit jaar maar vijftien hoofdstukken schrijven. Een snel rekensommetje vertelt je dan dat 50.000/30 ≈ 3.333 woorden per hoofdstuk. Ongeveer twee keer zo lang als wat ik normaal gesproken uitspook in een hoofdstuk.
En ik moet zeggen, eindelijk is november voor mij eens een uitdaging, want ik zit te worstelen. Niet met de 50.000, want dat haal ik wel, maar met het beoogde doel per hoofdstuk. In mijn outline heb ik niet voldoende rekening gehouden met de hoofdstuklengte, waardoor het veel meer improviseren is om een hoofdstuk te vullen. En, meestal kan ik met de 50.000 wel een verhaal creëren dat een beetje lekker tempo heeft, zonder kul te hebben, door die outline – maar al meer dan eens hier heb ik mijn hoofdstukken met kul moeten vullen om maar die 3.333 te bereiken. Ik wil de hele tijd eerder stoppen, maar dat mag ik niet. Ja, ik heb een uitdaging gevonden. Lastigste NaNoWriMo tot nu toe? Dat zou best wel eens kunnen. 50.000 blijkt soms dus nog moeilijker te zijn dan de 100.000, als je voor jezelf maar een ander doel stelt.
En natuurlijk willen jullie heel graag weten waar ik dit jaar over schrijf. Dit jaar heb ik me een bijzonder origineel en uniek plot eigen gemaakt: ik schrijf namelijk, jawel, een parodie. Alsof het nog niet moeilijk genoeg was leg ik me ook nog eens toe op een genre dat ik totaal niet gewend ben omdat ik meestal een beetje faal in het grappig zijn in verhalen. En waarop dan, vragen jullie je waarschijnlijk af? Op alle trucjes die Wrimo’s(schrijvers die meedoen aan NaNoWriMo) gebruiken om de 50.000 te halen.
NaNoWriMo is geen nieuwe wedstrijd – het draaide al een hele tijd voordat ik besloot mee te doen, en het was er volgens mij zelfs al voordat ik (in 2008) serieus ben gaan schrijven. Dat betekent dus dat de ‘community’ die erachter zit met z’n allen een aantal trucjes heeft bedacht voor die 50.000, een beetje inside jokes soms. Je hebt bijvoorbeeld de Travelling Shovel of Death: die gooi je in je verhaal om er een karakter mee om te brengen, en dat zorgt al gelijk voor een mooi aantal extra woorden. Je kan een Wordcount Dragon adopteren, die groeit naarmate je dichter bij die 50.000 komt. En je kan mr. Ian Woon in je verhaal gooien: zijn naam is een anagram van NaNoWriMo. Je gooit hem in je verhaal, hij zegt wat woorden, en je kan meteen weer door met dat extraatje als je vast zit. Als de wedstrijd voorbij is en je weer na mag denken over je plot kan je hem eruit halen, want dan gaat het niet meer over die 50K en kan je aan kwaliteit denken.
Op dat soort trucjes, en meer, is mijn verhaal een parodie. In mijn (overigens Engelstalige) verhaal is mr. Ian Woon de hoofdpersoon en loopt hij bij een psychiater omdat hij een enorm minderwaardigheidscomplex heeft, want niemand geeft nog om hem, want hij wordt per slot van rekening toch wel steeds uit het verhaal gehaald. In die richting moet je het zoeken. Hij heeft een chauffeur die hem van verhaal naar verhaal vervoert, enzovoorts. Tot nu toe vind ik het niet zo heel erg grappig, maar het is in ieder geval een andere kijk op het schrijven van verhalen, en dat aspect vind ik wel heel leuk om neer te pennen. En, het is een heel origineel plot, want als het al eens door iemand anders is gedaan, dan in ieder geval niet zó. Verder is er een vijand, worden er een aantal termen uit de fictie helemaal door de war gegooid, en krijg je een kijkje ‘achter de schermen’.
Alleen, tsja, die lange hoofdstukken hè. Ik had in mijn outline vijftien hoofdstukken, maar nu heb ik het probleem al dat ik noodgedwongen twee hoofdstukken samen moest voegen, waardoor ik er veertien over heb, waardoor het er niet makkelijker op wordt. Heel interessant is het verhaal op sommige stukken dus niet, en ik heb tot nu toe ook mijn twijfels over de antagonist. (Ik wil bij deze Mafalda, mijn Bèta voor het verhaal, dus ook al vast waarschuwen – verwacht niets hoogstaands xD)

En wat ook niet helpt is dat ik het dit jaar moet combineren met tentamens. In 2010 had ik iets dergelijks met proefwerkweek en dat is toen ook goed gegaan, maar desondanks lastig om, nadat je de hele dag keihard hebt geleerd en de stoom zowat uit je oren komt, ook nog een uurtje te schrijven. Vermoeiend, hoe erg dat ook een luxeprobleem is. Ik had afgelopen donderdag een tentamen(SGZ, dat rotvak waarvan ik het tentamen al drie keer eerder had gemaakt) en dat tentamen heb ik tot mijn opluchting vrij ruim gehaald: vrijdag heb ik weer een tentamen, en ik mag het gaan combineren met normale colleges, het schrijven van een opdracht, naar een beloofde write-in gaan en NaNoWriMo itself natuurlijk. Een druk weekje voor de boeg dus, maar ik hoef me in ieder geval niet te vervelen. Aangezien ik een periode achter de rug heb met maar twee contacturen per week is dit wel even verfrissend. Ik word nu wel weer beziggehouden.

En dat was het denk ik wel weer voor dit blogje. Duim voor me jongens, 50.000 gaat hopelijk dit jaar ook gewoon lukken^^

De P in WordPress

Gisteren kreeg ik een mailtje van WordPress. Aangezien deze blog een WordPress-blog is krijg ik om de zoveel tijd nieuwsbrieven die over veranderingen in WordPress gaan, of gewoon evenementen in WordPress. En toen ik van dit evenement in WordPress las, was ik even verrast.

Wat houdt het evenement namelijk precies in? Nou, het is prachtig origineel. Het begint op 1 november en eindigt op 30 november. In de tussentijd post je elke dag een blog. Waarover maakt niet uit, de kwaliteit maakt niet uit, het gaat er alleen om dat je elke dag een blog post. Met andere woorden: het gaat niet om de kwaliteit, het gaat om de kwantiteit.

Jep. Een prachtig idee toch? Waar ze dat toch vandaan zouden hebben, geen flauw idee. Maar het wordt nog leuker. Weet je hoe ze het noemen? Hou je vast, want dit is toch wel het origineelste aan de hele wedstrijd.

NaBloPoMo.

En dat staat voor National Blog Posting Month.

Kom op. Is het nou zo gek dat ik een beetje originaliteit verwacht van een blog-server? Of staat die P in WordPress voor Plagiarism, oftewel Plagiaat?

Sorry, dit moest me even van het hart.

NaNaNoNoWriWriMoMo

We spreken momenteel alweer halverwege oktober(de tijd vliegt, jemig!) en dat betekent dat november alweer heel dichtbij komt. En met november, jawel, is het ook weer de beurt aan NaNoWriMo.

Voor de mensen die net vers binnen komen stromen even een korte uitleg. NaNoWriMo begint op 1 november en eindigt op 30 november. De bedoeling is dat je in de tussentijd 50.000 woorden schrijft. De kwaliteit maakt niet uit – sterker nog, troep is goed – maar je moet op 30 november 23:59 klaar zijn. Dit omdat heel veel mensen een boek in zich hebben, maar het niet opschrijven vanwege tijdgebrek, of omdat ze constant bezig zijn met hun hoofdstukken te editten en daardoor niet meer aan het schrijven zelf toekomen. Of, omdat ze het niet durven omdat ze denken dat het toch niet goed genoeg is.

Ik hoor niet echt thuis in die categorieën, maar ik doe toch mee gewoon omdat het ontzettend leuk is. Ik ben nooit de enige, ik praat veel met NaNoWriMo over anderen, en dat maakt het gewoon ook zo ontzettend leuk. Bovendien is het geweldig om daarna trots te kunnen claimen ‘ik heb NaNoWriMo gedaan’.
Alleen, één probleem: het is voor mij geen uitdaging meer.

In 2010 deed ik voor het eerst mee aan NaNoWriMo. Van tevoren schreef ik een verhaal om erachter te komen hoe lang ik erover deed om 1667, het aantal woorden dat je per dag moet schrijven, en daarna ben ik aan de bak gedaan. Het kostte mij een uur om 1667 woorden neer te pennen. Mijn verhaal was stiekem veel te groot: ik was ergens rond 20 november klaar, en daarna ben ik nog doorgegaan omdat mijn verhaal nog niet af was. Dat verhaal was I Never, en dat haalde uiteindelijk 74.548 woorden. (Ergens rond de 83.000 na editten)
In 2011 ging ik er weer helemaal voor: ik schreef weer per dag ongeveer één uur, soms wat meer – en precies daardoor had ik ook uiteindelijk die 50.000 woorden in twee weken binnen, belachelijk snel. (Mijn verhaal, Testify, ga ik volgend jaar posten – momenteel staat de stand op 51.083 woorden)
En in 2011 begon ik ook wat meer contact te hebben met andere NaNoWriMo-ers, en daar kwam ik erachter dat het helemaal niet zo normaal was voor mij om binnen een uur 1.667 woorden neer te pennen(en zelfs nog meer, ik zit vaak rond de 2.000 in een uur).

En toen ging het bij mij een beetje malen. Ik heb dus NaNoWriMo in twee weken gedaan, en ik schrijf veel sneller dan gemiddeld. Met andere woorden, als ik veel zou outlinen, en hard mijn best zou doen, en heel gemotiveerd zou zijn, en heel veel zou schrijven…
…Dan zou ik NaNoWriMo dus wel eens dubbel kunnen doen. Gewoon omdat het kan, omdat ik niemand kende die dat ook ooit eens uit heeft geprobeerd.
Ik heb mezelf hard uitgelachen, maar meteen daarna besefte ik dat ik het kon. Ik had twee verhalen die ik heel graag neer wilde pennen – één fantasy en Nederlands, De Tweelingoorlogen, en één romantiek/vriendschap en Engels, Thicker Than Water – en die verhalen konden allebei best de 50.000 halen. Dus was het idee prompt niet meer uit mijn hoofd te praten, daar eind 2011.

En nu is het dus 2012, bijna november, en ga ik het verdorie nog doen ook. Je hoeft me niet voor gek te verklaren – dat is al gedaan – maar steun zou leuk zijn. Jullie vragen je natuurlijk wel af hoe ik het aan ga pakken/aan heb gepakt, dus hierbij een korte uitleg van wat ik ga doen, en wat ik al gedaan heb.

Bij elke NaNoWriMo schrijf ik van tevoren een outline van het verhaal dat ik wil schrijven. Op die manier denk ik van tevoren na over het plot – als je gemiddeld 2.000 woorden in een uur schrijft wil je niet meer na hoeven denken over wat je opschrijft, je wil gewoon in één keer kunnen gaan. Dit jaar heb ik dat dus ook gedaan: ik heb beide verhalen ge-outlined. Ik hou me nooit 100% aan de outline – dan is het schrijven ook echt supersaai – maar het is altijd belangrijk om te weten waar je heen wil. Als ik ook nog eens na moet gaan denken over het plot, meestal, dan gaat het schrijven wat trager. Bovendien zijn beide plots ook vrij ingewikkeld, en daardoor niet echt geschikt om in één keer op te schrijven, maar dat is nu niet belangrijk.

Maar, dan is er natuurlijk ook de kans dat één van de verhalen de 50.000 niet haalt. Bij één verhaal is die kans er – en ik liep daar al heel erg tegenaan te hikken vorig jaar – maar bij twee verhalen is die kans meteen verdubbeld, en is de kans dus best wel aanwezig dat één van de verhalen het niet haalt. Om dat op te vangen heb ik een derde outline gemaakt, één van een kort acht hoofdstukken tellend verhaaltje. Die outline heb ik even snel in één dag geschreven, want het vergde niet zo heel veel werk. Dat is dus mijn ‘reserveplot’, en als ik die niet nodig heb schrijf ik hem gewoon ergens begin volgend jaar.

Zodra het november is, word ik wakker en is het de bedoeling dat het eerste wat ik praktisch doe, schrijven is. En dat een uur lang. Daarna stort ik me vol fanatisme op mijn huiswerk(nou ja, fanatisme…) en doe ik andere dingen. Aan het eind van de dag, ergens rond negen à tien uur, sluit ik me weer helemaal af en schrijf ik nog een uurtje. Ik schrijf dat tweede uurtje dan aan het andere verhaal dan waar ik dat eerste uurtje aan geschreven heb, om mezelf zo een beetje enthousiast te houden. Dan ga ik slapen, en de volgende dag herhaal ik dat.
Heb ik college, dan schrijf ik als een gek in de trein, en die tijd trek ik dan van dat eerste uurtje af. Waarschijnlijk schrijf ik dan gewoon de rest van dat uurtje als ik thuis ben, en daarna neem ik pauze waarna ik dat andere uurtje doe. Ofzo.

Dus, zo pak ik het aan. Willen jullie mijn wordcount weten, volg me op Twitter(daar hou ik het vrij gedetailleerd bij denk ik, vorig jaar ook gedaan) op mijn Nederlandse account AverNL en op mijn Engelse DutchAver (Op AverNL hou ik De Tweelingoorlogen dan bij, en op DutchAver Thicker Than Water, en bij allebei ook een totale wordcount). Ook mijn NaNo-profiel hou ik altijd vrij regelmatig bij, daar heet ik Aver (Ben dus te vinden op www.nanowrimo.org, natuurlijk). Duim voor me, want aanmoediging is altijd meer dan welkom!
Dan rest mij nog één, nou ja, twee laatste dingen. Want na al dat gepraat willen jullie natuurlijk héél graag weten wat de plots zijn van de verhalen (En anders heb je pech gehad XD). Je kan ze ook in mijn NaNo-profiel vinden, maar vooruit, ik schrijf even twee nieuwe samenvattingen, speciaal voor jullie.

Samenvatting voor Thicker Than Water(is dus in het Engels, maar ik doe de samenvatting gewoon in NL):

Eindelijk, na vijf jaar voor haar demente moeder te moeten hebben gezorgd, is Daisy vrij om voor zichzelf te zorgen en in college scheikunde te studeren. Met haar 25 jaar heeft ze alleen niet zoveel contact met de leerlingen. Gelukkig is daar één jongen, Nick, ook 25, die ze vaag ergens van kent, met wie ze contact probeert te leggen. Maar ze heeft geen idee wat die jongen in haar leven zal brengen, en als hij weigert vrienden met haar te worden omdat hij bezet is wordt ze alleen maar nieuwsgieriger. En ze zal zich nog lang afvragen waarom.

Thicker Than Water is een vrij ambitieus verhaal: het is namelijk een vervolg. Maar niet op één verhaal, nee, op alle Engelstalige op zichzelf staande verhalen die ik tot nu toe heb geschreven. (One-shots, en één three-shot, tellen niet mee) De cast bestaat, op een uitzondering of drie na, ook alleen maar uit karakters die ik al eens eerder heb gebruikt. Heb je dus de smaak te pakken gekregen, dan raad ik je aan een aantal van mijn eerdere Engelstalige verhalen te lezen, te vinden op mijn website www.dutchaver.webs.com.

Samenvatting voor De Tweelingoorlogen:

Kator raakt gescheiden van zijn zes broertjes en zusjes, voor wie hij moet zorgen sinds ze uit het paleis zijn gevlucht en zijn ouders daarbij zijn omgekomen. Hij probeert uit alle macht bij ze te komen. Maar vanaf het moment dat hij in zijn doel is geslaagd, bestaat zijn leven alleen nog maar uit complete verrassingen. Een oorlog, die al eeuwen duurt en gestopt moet worden. Een tweede oorlog, die verdacht veel lijkt op de eerste en dus ook gestopt moet worden. Een tweeling die Kators leven compleet op zijn kop gooit. En in het midden daarvan een profetie waar alles om draait… en Kator krijgt meer antwoorden dan hem lief is…

De Tweelingoorlogen wil ik naar de uitgever brengen. Het is fantasy, maar ik doe mijn best om zoveel mogelijk mijn eigen stijl te hebben en zo min mogelijk Tolkien na te apen. Als het wordt wat ik denk dat het kan worden, dan zou het wel eens zo uit kunnen pakken dat er een boek van mij in de winkel ligt x) Als je met dit verhaal de smaak te pakken hebt gekregen – en je bent niet de eerste – dan raad ik je aan deze one-shot als voorproefje te lezen.

Dan rest mij nog jullie een fijne verdere week te wensen. Duim voor me in november! En ik blog hopelijk spoedig weer!