Tag Archive: Writing Excuses


In deze blog heb ik het over vier dingen in 2014 waar ik naar uit ging kijken, vier dingen die op zich al geweldig genoeg waren, maar waarvan de combo ervoor zorgde dat het al helemaal niet meer stuk kon. Die vier dingen waren Hamburg, de Roparun, fietstocht met mijn neef en een mysterieus vierde ding dat ik nog zou onthullen. Dat ga ik in dit blogje doen.
Maar eerst een verslag van mijn bezoekje aan Hamburg. Ik zou daarheen gaan om een studievriendin van me te bezoeken. Ze studeerde zowel Duits als psychologie en ging voor een half jaartje haar studie Duits in Duitsland voortzetten, waarmee ze dus haar studie psychologie voor een half jaartje stopzette. Ik had beloofd nog een keer langs te komen, en dat heb ik afgelopen weekend gedaan.
Het was geweldig. Schuldbekentenis(niet de laatste van dit blogje, bereid je maar vast voor): het was mijn eerste ‘vakantie’ zonder toezicht van leraren of ouders. Ik ging met een vriend van me, en we mochten bij haar op de kamer slapen. Slaapspullen en dergelijke ook meegebracht. Ik had helaas wel teveel ingepakt – ik ben daar nogal hopeloos in, ik pak echt in als een vrouw(sorry vrouwen!) en pak altijd veel teveel in. Maar goed, ben graag op alles voorbereid.
We hebben met zijn drieën het nachtleven van Hamburg een beetje bekeken: echt uitgaan was het niet, het was eerder met zijn drieën een cafeetje bezoeken, daar wat drinken, en weer teruggaan naar de kamer. Ik ben er vrijdag, zaterdag en zondagochtend gebleven voordat ik weer terug moest, naar huis toe. Het was echt heerlijk gezellig. We hebben verder geen echt toeristische dingen bezocht, we hebben vooral de stad afgestruind en zo af en toe een cafeetje of restaurantje aangedaan.
Oh, en elke morgen bij een broodzaak ontbeten. Schijnt typisch Duits te zijn, dus dat hebben wij ook gedaan. Hadden ze heerlijke dingen. Verder heb ik ook een Apfelstrudel gegeten, want ja, je kan niet in Duitsland zijn zonder minstens één Apfelstrudel op te hebben, toch?
Ik zou haast zeggen ‘voor herhaling vatbaar’, ware het niet dat de treinreis wel echt een nachtmerrie is xD Geen directe verbinding, dus moet je een aantal keer overstappen(vijf keer geloof ik?) en de rit is in totaal zes uur lang. Ik ben dol op lange treinreizen – Rotterdam-Groningen, any day – maar ik ben erachter gekomen dat ik wel een grens heb xD Maar ik zeur, het was geweldig en ik heb genoten van het weekendje weg.

Dat was één. Dus, het mysterieuze vierde ding. Dit is iets waarvoor ik me vandaag in moest schrijven, en aangezien het nogal populair is was het onzeker of ik het op tijd zou halen. Ik heb van anderen ook begrepen dat er ongeveer drie seconden beschikbaar waren waarin je je in kon schrijven.
Maar, ik heb het gehaald! Ik ben binnen, ik heb een enorme dosis geluk gehad. En nu willen jullie natuurlijk heel graag weten wat ik ga doen.
Ik ga naar Amerika. En niet zomaar op vakantie, nee, ik ga schrijflessen krijgen. Zie het als een soort ‘schrijf-vakantie’ als dat helpt. En ik ga niet zomaar schrijflessen krijgen, nee, ik krijg schrijflessen van vier schrijvers die ik bewonder, die ik al minstens een jaar elk op een hoog voetstuk heb staan. En dat zeven dagen lang – van 29 september tot 5 oktober.
Ik heb al eerder op deze blog verteld dat ik elke dag luister naar een podcast die over schrijven gaat, genaamd Writing Excuses. Vier schrijvers organiseren de podcast: elke zondag uploaden ze een podcast over een bepaald onderwerp en praten daar vijftien minuten lang over. Ik heb heel veel van ze geleerd op die manier en mijn schrijven is er echt beter door geworden. Ze hadden zeven complete seizoenen online staan toen ik begon: ik ben bij het begin begonnen, en beluisterde op die manier elke dag één aflevering. (Ik ben inmiddels bijna bij xD) De podcast heet Writing Excuses, en vooral in latere seizoenen wordt de podcast afgesloten met ‘you’re out of excuses, now go write.’
Vorig jaar organiseerden ze een Out Of Excuses Retreat, waarin je je een week lang terugtrekt, in Amerika, in een echte villa, en schrijflessen krijgt van de vier schrijvers in kwestie. Dat was zo’n succes dat ze het dit jaar weer doen. Vorig jaar kwam ik er nogal laat achter, dit jaar ontdekte ik het ruim op tijd. En ik ben erbij. Ik krijg schrijflessen van Brandon Sanderson(mijn favoriete fantasyschrijver!), Howard Tayler(tekenaar en schrijver van een webcomic die al sinds 2000 loopt en elke dag, zonder dan ook maar één misstap, updatet), Dan Wells(schrijver van o.a. horrorboeken die mij een slechte nacht bezorgen) en Mary Robinette Kowal(met name schrijfster van korte verhalen, maar ze heeft ook een trilogie gepubliceerd die het beste omschreven kan worden als Jane Austen met magie). Wat wil je nog meer?

Komt nu de schuldbekentenis. Want, wellicht denkt één van jullie nu ‘waarom kom ik daar nu pas achter?! Ik was meegegaan als ik het had geweten =O’ Ja, waarschijnlijk was jij wel meegegaan, ondanks dat het toch aardig wat geld is. En precies daarom heb ik dit niet eerder verteld.
Begrijp me niet verkeerd: het was geweldig geweest om met vrienden te gaan en er met een vriend(in) van me van te genieten. Maar, zoals ik al eerder zei, drie seconden inschrijftijd. Heel veel mensen gingen voor die inschrijving. Waren dat er nog meer geweest, dan was het nog moeilijker geweest om me in te schrijven. Had ik het misschien niet eens gehaald. Wie weet was jíj wel degene geweest die dan in mijn plaats was gegaan. Paranoïde? Ja, ik geef het toe. Maar op dit punt heb ik even voor mezelf gekozen en heb ik besloten het niet eerder te vertellen. Van tevoren heb ik het alleen mensen verteld van wie ik zeker wist dat ze zelf niet daarheen zouden willen. Als goedmakertje beloof ik plechtig het volgend jaar op deze blog door te geven als de Out Of Excuses Retreat nummer III wordt aangekondigd. Maar dat is nog héél ver weg. Ik concentreer me voorlopig nog op de OOER II, waar ik heenga.

Wauw. Ik was de hele dag al hiermee bezig in mijn hoofd. Ik was de hele dag al bang dat ik het niet zou gaan halen. Een uur van tevoren ging mijn hart als een razende tekeer. En ik ben nog steeds aan het bijkomen van die gezonde dosis stress. Maar ik heb het gehaald, ik heb de tickets binnen. Heerlijk. Nu nog alles qua vlucht, overnachting, en eventueel visum regelen(hoe zit dat met visum in Amerika? Help!). Gaat nog een hele klus worden, maar ik heb het spannendste nu gehad. Wat een opluchting, er valt echt een last van mijn schouders. Ik kan gewoon mee. Ik ga ze gewoon in het echt ontmoeten.

En ik heb tentamens op maandag & dinsdag. Oeps.

Tot de volgende blog!

Advertenties

(Of: waarom ik knettergekke ouders heb.)
(Of: als je toch lekker aan het bloggen bent na een lange stilte, waarom dan geen twee blogs achter elkaar om het goed te maken?)

Voor alle nieuwe mensen die hier binnen komen stromen even een open deur: ik schrijf. Als ik een week lang niet heb geschreven ben ik erg inspiratieloos, heb ik een maand niet geschreven dan ben ik waarschijnlijk ernstig ziek. En wat schrijf ik dan? Alles behalve songteksten, eigenlijk. Dus, poëzie, proza, blogs(dúh), tweets, tegenwoordig zelfs weer RPG, dus alles waar geen noten aan vastzitten.
Hoe schrijven de meeste schrijvers? Nou, niemand schrijft direct een goed verhaal, het kost even tijd. Hoe ik schrijf, is dat ik een verhaal schrijf, dat opstuur naar een vriend of vriendin(mijn ‘Bètareader’) en als ik het terugkrijg met commentaar pas ik het aan. Nou, twee of drie dagen terug was ik bezig met het aanpassen van een Engelstalig verhaal dat ik hoop ergens eind augustus of september te posten. En wat merkte ik aan mezelf? Ik was kritischer. Véél kritischer dan dat ik normaal gesproken van mezelf gewend ben. En wat vond ik het leuk.

Als ik kijk naar het vorige verhaal waar ik zo met de schop doorheen ben gegaan, is dit wel een enorme vooruitgang. Dat verhaal heette I Never en was eigenlijk Love Actually/Alles Is Liefde in verhaalvorm. Zes verschillende plotlijnen. Een interessant concept, maar ik had een aantal reviewers die behoorlijk kritisch waren en de plotlijnen soms gewoon veel te zwak vonden. Eén was zelfs afgehaakt.
Ik kan natuurlijk niet spreken voor dit verhaal, maar toen ik I Never had doorgelezen was ik ook een stuk minder kritisch. Het was al twee jaar lang aan de gang en ik was het een beetje zat, dat kan hebben meegespeeld in dat ik het enigszins heb afgeraffeld. Maar persoonlijk denk ik dat er nog iets anders meespeelt.
Ik ben nu veel meer met het schrijven in kwestie bezig.

Dat klinkt raar, maar laat me het uitleggen. Twee blogs geleden – eind december dus – deed ik maar wat en oefende ik op die manier mijn vertelkunsten. Ik schreef one-shots, lange verhalen, gedichten, enzovoorts.
Dat doe ik nu ook. Maar wat is het verschil? Nou, naast dat oefenend schrijven lees ik ook boeken over schrijven, en luister ik dagelijks naar een schrijf-podcast met tips over een bepaald onderwerp. En verdorie, dat helpt wel enorm. De tips die ik krijg nestelen zich vanzelf wel in mijn hoofd, en ze zijn makkelijk te onthouden – ik verwerk ze nu zoveel mogelijk in mijn verhalen, en die worden daar ook alleen maar beter door.
Een voorbeeld is dat het verhaal dat ik nu aan het aanpassen ben(‘editten’, zoals ik dat noem) gedeeltelijk over een maffiabaas gaat (Het plot verklap ik lekker niet, gnagna). En in de oorspronkelijke versie is het een heel cliché vijand voor mijn hoofdpersoon die met zijn vijanden speelt en houdt van chaos, enzovoorts.
Wat heb ik van de podcast, waar ik dagelijks naar luister, begrepen? ‘Don’t tell your villain he’s the villain. He’s the protagonist of his own story’. (Ja, het is een Engelse podcast) En ik kijk nog eens naar mijn verhaal, en inderdaad, de maffiabaas is gewoon niet overtuigend. Ik moet nog beginnen met aanpassen, maar daar kan ik dus stevig met de schop doorheen, en die maffiabaas moet een stuk geloofwaardiger worden. Iedereen is de held van zijn eigen verhaal, en de vijand ook. En het is eigenlijk best leuk aan het worden, zo kritisch zijn. Grappig: vroeger had ik echt een enorme hekel aan editten, maar nu kan ik mijn lol gewoon niet op!

Ik luister trouwens niet alleen naar podcasts en ik lees ook niet alleen maar boeken. Ik heb net een cursus spannend schrijven in Voorburg(eindje weg, maar gezellige mensen) afgerond, waar ik ook heel veel heb geleerd. Dingen als ‘show, don’t tell’, bijvoorbeeld, of actief beschrijven. Dacht dat ik er niets zou leren, maar daar zat ik héél erg naast. En daarbij heb ik ook een uitgave van een tijdschrift gekregen genaamd Schrijven Magazine, voor debutanten.
Mijn moeder wilde die eens lezen, dus heb ik die in alle onschuld aan haar gegeven. Twee uur later krijg ik een mail van haar dat ze een abonnement voor me heeft geregeld voor het komende jaar, als cadeautje voor het halen van m’n P.
Ik heb knettergekke ouders. Wat heerlijk :’) En daarbij gelijk ook een tweede boek over schrijven(‘De Schrijfbijbel’) waar ik me ook nog eens in kan verdiepen.
Moraal van het verhaal? Als je wilt schrijven is schrijven alleen niet genoeg. Verdiep je er echt helemaal in, want het is héél belangrijk dat je leert wat andere mensen graag lezen.

De podcast waar ik het over heb is te vinden op www.writingexcuses.com. Drie(of vier, in latere seizoenen) bekende schrijvers, waarvan één de schrijver van de laatste boeken van het Rad des Tijds, praten in het Engels over bepaalde onderdelen van het schrijven en wat het beste werkt. Vijftien minuten lang, want jij hebt haast en zij zijn niet zo slim. (Nee, die tagline werkt toch beter in het Engels) Ben me momenteel door de eerdere seizoenen aan het werken en zit bij seizoen drie – ze updaten elke zondag en zitten momenteel bij seizoen acht, dus ben nog wel even zoet.

De twee boeken zijn dus De Schrijfbijbel van TenPages.com(in alle eerlijkheid, ik moet er nog in beginnen…) en How Not To Write A Novel van Sandra Newman & Howard Mittelmark. De eerste is in het Nederlands, de tweede in het Engels. Het tweede boek is hilarisch en behulpzaam, en daar leer je ook heel veel van als je niet dubbel ligt van de lach. (En soms zelfs dan!)
Het tijdschrift is Schrijven Magazine. Wordt in Amsterdam gemaakt en is landelijk: elke twee maanden een nieuw blad, 36 euro per jaar.
Allemaal zeker aan te raden als je met schrijven wilt beginnen en er net zo serieus over bent als ik, want je leert er echt heel veel van.

Wat trouwens ook mee kan spelen, is dat ik de laatste zes maanden alleen in het Nederlands en niet in het Engels geschreven heb, trouwens, waardoor ik misschien ook meer op moedertaalniveau naar het Engels kan kijken… maar daar gaat het niet over nu, toch? =P

En, zitten er nog schrijvers met veel ambitie tussen de lezers van dit blogje?